Anna Karenina (1935)

Hapsnap verfilming van Tolstoj’s veelgeprezen boek, die door een gebrek aan diepgang in ernstige mate afbreuk doet aan deze literaire klassieker. Ik ben doorgaans een liefhebber van films uit de jaren ’30 en ’40, maar van de vier filmversies van dit verhaal die ik totnogtoe gezien heb, is dit veruit de minste. Ik heb in de loop van de jaren iets meer dan een handvol van Garbo’s films gezien, maar waaraan zij haar faam te danken heeft, heb ik nog niet kunnen ontdekken.

Degelijke verfilming van de éne helft van een klassieker, de romantische helft, en die is helemaal niet slecht : Garbo was nooit mooier (de rookwalm op het station!) en droeg haar lijden nooit met meer waardigheid, en de sociale druk en de publieke afkeuring worden mooi voelbaar gemaakt. Fredric March's deugdzame gezicht doet ons bijna vergeten dat hij bezig is een huwelijk te ruïneren en een leven te verwoesten, maar helaas projecteert hij te weinig passie om dat laatste te kunnen rechtvaardigen (hetgeen ook aan Garbo kan hebben gelegen, want regisseur Clarence Brown vertelde dat, wanneer zij zag dat March "showed signs of wanting to get romantic, before each love scene Garbo put a small piece of garlic in her mouth."). Zo krijgt zelfs Hollywoods favoriete ploert Basil Rathbone iets sympathieks, terwijl Hollywoods favoriete zoontje Freddie Bartholomew op het onverdraaglijke af klef is. Een fraai begin met die prachtige "rider" van de met talloze schotels gevulde tafel voor de officieren, een mooie rol van Reginald Owen als de vrolijke Yashvin wiens enige eigenschap oppervlakkigheid lijkt te zijn maar die uiteindelijk zijn vriend Vronsky niet verloochent, en ik ben blij dat Tolstoj's einde niet "verdund" is zoals in Love (1927), Garbo's eerdere verfilming van deze roman waarbij de distributeur een alternatief happy-end aangeleverd kreeg voor het geval het publiek daarom zou vragen...         Nu nog Levins helft.

Naar het gelijknamige boek van Tolstoy, dat wel meerdere keren werd verfilmd. Zelfs Garbo speelde al eerder Anna Karenina in de film Love (1927). En ook al maakt de actrice veel goed, verbleekt de rest van de film nogal tegen de veel kleurrijke versie van Joe Wright uit 2012. Het hele boek is gereduceerd tot het liefdesverhaaltje en veel gaat wat verloren. Al is dit ook niet slecht. De opening met het decadente feestje is heerlijk om te zien. En Garbo is goed gecast in de titelrol.