Crimes and Misdemeanors (1989)

Een van Allen's beste films vol ijzersterke dialogen die niet alleen grappig zijn, maar net zo goed diepzinnig zijn. De wisselwerking met Alda is sterk en levert de nodige grappen op. Verrassend is het verhaal verder niet als je meer van Allen's oeuvre hebt gezien, maar in de details erg goed. Knap ook hoe hij een vrij pretentieuze film maakt maar dat meteen ook gebruikt en onderuit haalt. Mooie climax ook.

Wat een heerlijke film blijft dit toch van Woody die 2 verhaallijnen op een mooie manier weet te verbinden en de kijker meermaals de vraag stelt van wat is veroorloofd en wat gaat veel te ver? Interessant ook dat we de 2 hoofdrol personages(waaronder Woody zelf) door middel van gezichtsuitdrukkingen en dialogen zo goed kunnen doorgronden. Een erg interessante kijk! Het enige wat ik minder goed vond werken is het verhaallijntje tussen Woody & Mia, maar goed, in die tijd gaf Woody altijd standaard een rol aan zijn toen nog vrouw en dat is ergens ook wel te begrijpen, alhoewel ik persoonlijk een grotere fan ben van Diane Keaton. 4 sterren blijven staan waar ze staan!

God ziet u, was de tekst die vroeger in veel huiskamers hing, onder een oog in een driehoek. Het idee van ogen die wel of niet zien, is hier een centraal motief. De twee hoofdpersonages, Judah en Cliff, hebben allebei een visueel beroep: oogarts en documentairemaker. De rabbi wordt blind, zoals de ziener Tiresias. Het lijk van Dolores heeft open ogen - die niets meer zien. Judah en Lester zijn succesvol in de ogen van de maatschappij. De existentialistische filosoof Levy beweert dat er geen alziende God is, maar een onverschillig universum waaraan de mensen betekenis proberen te geven. De titel is een knipoog naar Dostojevski's Misdaad en Straf. Ook hier draait het om de filosofie van het geweten, maar Woody Allen trekt een andere conclusie. Als er geen alziende God is, kun je met een misdaad wegkomen. Wanneer Judah te horen krijgt dat Dolores vermoord is, wast hij z'n handen letterlijk in onschuld. Twee verhaallijnen lopen langs elkaar. Het verhaal van Judah begint als een tragedie, is ernstig en donker van toon. Het verhaal van Cliff begint als een komedie. Z'n lichaamstaal maakt duidelijk dat hij geen bewonderaar is van de alom geprezen Lester. Zijn montage met de beelden van Mussolini suggereert dat Lester fascistische trekjes heeft. Woody Allen reserveerde de beste oneliner voor zichzelf: "The last time I was inside a woman was when I visited the Statue of Liberty." Op het einde komen de twee verhaallijnen samen. Ironisch genoeg loopt het voor de tragische held goed af, terwijl de komische held gedesillusioneerd achterblijft." Het zware filosofische thema wordt licht verteerbaar dankzij de humor en natuurlijke dialogen.