Jamaica Inn (1939)

Chadwick! Hoewel het boek goed bekend staat vond ik Jamaica Inn (1939) een weinig hoogstaande Hitchcock. De edele sir Humphrey Pengallan is een geinig personage die me aan Boris Johnson deed denken door zijn manier van spreken en zijn figuur. Uitstekende rol van Charles Laughton. De andere castleden gaven weinig kleur aan de film.

Noch Alfred Hitchcock noch Daphne Du Maurier waren te spreken over deze wel erg losse benadering van Du Mauriers gelijknamige boek. In het boek schittert de schurk lange tijd in afwezigheid en is diens uiteindelijke verschijning des te dreigender. Hier is die rol flink uitgebreid en hoewel daar vanuit commercieel oogpunt wat voor valt te zetten, doet het veel afbreuk aan het mysterie. Hitchcock compenseert één en ander met een flinke scheut actie, als is het verhaal soms wat moeilijk te volgen. Er zijn filmhistorici die beweren dat het karakter Chadwick weerspiegelde hoe Hitchcock zich gevoeld moet hebben tijdens het maken van deze film. Dat is een amusante gedachte, ook al is deze film een teleurstelling.

En verder met Hitchcock, dit keer dus Jamaica Inn en een behoorlijke oude in die zin. Tevens hoopte ik vooral dat deze iets beter zou voldoen dan Sabotage van vorige week, iets dat gedeeltelijk uitkwam maar ook niet. Het begin voelt toch wel lekker, een bepaalde nostalgie straalt van het geheel af, schimmige beelden van rotsen, golven en miniatuur schepen, ja dit is mooi en knap gemaakt voor 1939 en heeft in die zin een gunfactor. De grimmige bedoening in het begin met de ruwe koppen van de Cornsman doen de rest. En het moet gezegd dat het concept met de jonge Mary die per toeval in het rovershol terecht komt en betrokken raakt bij de zaak best wel interessant is, maar helaas wordt de lijn na de bijna lynching onvoldoende doorgetrokken. Want helaas weet de film zelfs met de beperkte speelduur van 90 minuten regelmatig dood te slaan in oeverloos gezever, en dan vooral in de situaties tussen Mary en Jem. De in de synopsis hier op MovieMeter gestelde vraag wie de grote man is vind ik al net zo voorspelbaar. Vanaf het eerste moment verdenk ik de man al, bovendien komt het in de film ook al snel naar voren wie de teugels in handen heeft, dus daar geen verrassing. Aardig geacteerd wordt er dan wel weer vooral door Leslie Banks. In de vergelijking met Sabotage is Jamaica Inn qua plot en verhaal spannender, maar uiteindelijk ontlopen de films elkaar niet heel veel en moet deze vooral ook in het tijdsbeeld van de jaren '39 gezien worden. Afijn, weer één afgestreept, maar duidelijk is dat Hitchcock wel beter heeft.