Happiness (1998)

Nou dat is dus de reden waarom je nooit een hond in je gezicht moet laten likken... Eindelijk eens gezien dan, op de een of andere manier miste ik deze film telkens. Happiness van Todd Solondz is een pijnlijk grappige zenuwbehandeling zonder verdoving. Het geeft een bizarre en inktzwarte kijk achter de schermen van de onderlinge relaties van een aantal op het eerste gezicht doodnormale mensen. Een gezin met 3 zussen staat centraal waarbij de een nog een meer perverse kerel achter zich aan heeft dan de ander. Happiness is een sterke raamvertelling die geniaal acteerwerk en verschillende briljant uitgewerkte scènes kent. Solondz bewandelt daarbij een heel dun lijntje tussen extreem grappig en extreem pijnlijk, goed fatsoen wordt compleet verlaten en nergens veranderd de film in gezapigheid. De film blijft keihard, cynisch en scherp tot de laatste snik. Eigenlijk weet je als kijker nu niet wat je moet (of mag) vinden van de bizarre karakters in deze film. Daarbij steelt natuurlijk Bill wel de show. Denk dat het wel de grootste creep op het witte doek is die ik ooit gezien heb... Wat een ranzigheid. Ook de rol van Hoffman, als ultieme viespeuk, is natuurlijk briljant al vind ik zijn verhaallijn met de (weliswaar prachtige) schrijvende zus niet de meest boeiende. Dat is ook een van de minpunten van de film, dat niet iedere verhaallijn me even veel aansprak. Ook vervalt Solondz net iets te veel in karikaturen, waarbij ik moet zeggen dat ik die Vlad dan wel weer een geniaal typetje vind. Er gebeurt erg veel en de acteurs en actrices zijn een genot om bezig te zien. Het geeft de film iig een hoge herkijk waarde. Zelden was lachen meer pijnlijk dan in Happiness. Knappe film! 4*

Een arrogante schrijfster die plechtig doet over onderwerpen waar ze niets vanaf weet, een stuurloze vrouw die even stuurloos op zoek is naar de liefde en een huisvrouw die dan weliswaar op het eerste gezicht gelukkig lijkt, maar bij god niet in de gaten heeft wat er zich daadwerkelijk onder haar neus afspeelt. Dat tezamen mag een bonte mix voor een film heten, en dan nog te bedenken dat deze vrouwen door bloed met elkaar verbonden zijn. Lardeer dat met een seksueel gefrustreerde telefoonhijger, een vader met een heimelijke voorkeur voor de pederastie en een eenzame, dikke vrouw wier onrecht van de wereld haar op een gegeven moment te veel is geworden. Een merkwaardige semi-ensemblefilm dus, met absurde momenten om bij te watertanden in overvloed en het grote thema van alle kunsten, de zoektocht naar waarlijk geluk, als overkoepelend thema. Een soort van Magnolia, maar helaas met een minder begaafde regisseur aan het roer. Ik had gewoonweg niet het idee dat de regisseur iets heeft toegevoegd aan het van creativiteit uiteenbarstende script. Vooral op visueel vlak heeft het weinig zeggingskracht. Daardoor is de beleving, die je juist van een film verwacht, en waar een film ten opzichte van een geschreven stuk een voordeel kan hebben, ietwat karig ten opzichte van het briljante script. Enkel het liefdesnectar dat nu eens op het behang, dan weer op de balustrade belandt, was cinematografisch sterk. De eindquote van de film mag er een voor het eeuwige geheugen heten.

Na herziening nog steeds erg leuk. Al is er toch wel een beetje veranderd sinds de eerste kijkbeurt. Mijn klaagt vaak steen en been dat alles woke is geworden en je nergens meer mee mag lachen, toch vind je tegenwoordig humor die een stuk harder en duisterder is dan wanneer deze film uitkwam. Niet zozeer in het filmwereldje zelf, maar er zijn toch een aantal stand-ups wiens materiaal ik 20 jaar geleden niet had zien werken. Wat ik deze keer wel meer meekreeg was de tragiek van de personages. Ik vind ze nog steeds niet erg sympathiek en veel medeleven is er ook niet, maar het maakt de humor wel des te pijnlijker (en grappiger). En dat is toch waar Solondz dan in uitblinkt. Enige die eigenlijk een beetje in de buurt komt is Eduardo Casanova denk ik, maar die z'n wereld is dan weer een stuk gekker en absurder. Blijft jammer dat de film er brak uitziet en de soundtrack maar halfbakken is uitgewerkt, daar had Solondz zeker nog wat extra winst kunnen maken. Met veel memorabele scenes, personages en acteerprestaties. Ik denk dat de scene met het ijsje m'n favoriet was. 4.0* en een uitgebreide review