Une Ravissante Idiote (1964)

BB #33 Agent 38-24-36 Dat was indertijd de titel in de VS, en wellicht moet ik dat uitleggen voor wie de jaren-60 en -70 niet meegemaakt heeft: dat zijn de maten van wat in die tijd als een 'ideale' vrouw gezien werd. Het is af en toe moeilijk te herkennen met alle gedoe, gezeur en geklaag uit de samenleving, maar dat we dat soort dingen langzamerhand vergeten voelt dan toch als een soort overwinning van de nadenkende mensheid op de holbewoners. De film is wellicht bedoeld als het Franse antwoord op de Pink Panther, die een jaartje eerder uitkwam. Net wat minder over de top, maar hetzelfde soort flauwe humor, een vergelijkbaar soort verhaal en op de zelfde manier doorspekt met cliches - maar denkelijk ook met een fractie van het budget. Kleur kon er in ieder geval al niet af. Toch trokken kennelijk ruim twee miljoen Fransen er voor naar de bioscoop. Voor BB is deze film weer een soort terugkeer, of is het een terugval, naar haar eerdere rollen als onschuldig en vrolijk meiske. Als ze niet al in films als Le Mepris en La Vérité had laten zien heel goed raad te weten met veel complexere rollen en karakters zou je kunnen denken dat dat soort luchtige rol haar het beste lag, maar we weten beter, en dan is dit soort stap terug toch ietsjewat een terleurstelling, hoe leuk het ook is om haar zo te zien. Behalve BB ook Anthony Perkins, de acteur die synoniem werd met Norman Bates. Maar hier speelt hij een Russische spion in een slapstick komedie, en dat gaat hem ook heel goed af. Super grappig om hem met wat door moet gaan voor een Russisch accent Frans te horen brabbelen. Een van de gimmicks van de film is verder de, hoe noem je dat, overdreven uitbundige schaterlach. Echt vrolijk word ik daar ook al niet van, het wordt net iets te vaak herhaald.