The Matrix Reloaded (2003)

Argh. Ik heb altijd gezegd dat de drie delen inwisselbaar zijn, maar daar moet ik toch misschien een klein beetje op terugkomen. Deel 1 was alles behalve geweldig en naast een kleine push voor innovatie vond ik het altijd een inwisselbaar deel in de trilogie, maar na herkijk van deel 2 merk ik toch één groot verschil. Waar deel 1 z'n verhaal nog met enige schwung begon, is deel 2 zó ridicuul serieus en zwaarmoedig dat het bijna lijkt alsof je naar een parodie van het eerste deel zit te kijken. Reeves en Fishburne zoeven de overacting voorbij en leveren onwerkelijke karikaturen af. Bijgestaan door vreselijke dialogen en onwaarschijnljike scenes (zoals de rave/liefdesscene). Dit maakt het allemaal nog een stuk treuriger. Dat de CG ondertussen niet meer zo best oogt was wel te verwachten, dat de actiescenes ook niet al te spannend meer zijn is ook geen verrassing. Verder duurt het vooral erg lang allemaal en blijft het uitgangspunt van deze film redelijk lam. Al zullen ze het daar in Silicon Valley niet mee eens zijn, daar is blijkbaar een hele hype gaande die zegt dat we effectief wél in een computersim leven. Gek volk daar. Mnee, dit tweede deel was inderdaad een stuk slechter dan deel 1. De Wachowski zitten met hun hoofd daar waar de zon niet schijnt en dat komt deze film absoluut niet ten goede. Gelukkig heb ik het derde deel wél ooit gereviewed, dus die kan ik lekker links laten liggen. Na deze geen enkele incentive om ook die nog een keer opnieuw te bekijken. 0.5*

De meest hilarische dialoogzin in The Matrix Reloaded komt van Monica Bellucci als ze praat over Neo en Trinity: ‘You love her. She loves you. It's all over you both’. Hilarisch natuurlijk, want als er wederom iets níet blijkt is het de chemie tussen Reeves en Moss. En toch is hun liefde - net als in de eerste film - één van de belangrijkste elementen in deze film. Maar uit de verf komt het geen seconde. Dat geldt overigens voor heel veel momenten in The Matrix Reloaded. Wie dacht dat het eeuwenlange geouwehoer in The Matrix niet erger kon, zie het vervolg waarin men nóg meer aan het brabbelen is. Elk personage krijgt na een introductie minutenlange monologen over niets. Zo lult Fransman Lambert Wilson minutenlang over een blonde vrouw die een stukje taart eet. Later maakt Bellucci de opmerking dat Wilson z’n mond maar niet kan houden, waarna ze zelf maar oeverloos begint te kletsen over liefde. Het is niet voor niets dat The Matrix Reloaded vooral nog bekend staat vanwege zijn actiescènes, dat zijn immers de momenten waarop personages eindelijk stil zijn. Maar je moet wel geduld hebben om tot deze actiescènes te komen. We krijgen een hoop politiek geneuzel op Zion, waar The Matrix Reloaded vooral doet denken aan de Star Wars prequels. Da’s nooit een goed teken. Reeves krijgt ondertussen weer van iedereen quasi-filosofische preken. Ditmaal niet alleen van Morpheus, maar van allerlei figuren. Men ratelt maar door over het lot, het doel, de profetie. Dus als na zo’n 50 minuten honderden Hugo Weavings verschijnen om Keanu Reeves in elkaar te slaan is dat een verademing. De effecten zijn enorm gedateerd en geregeld erg lelijk, maar het vermaakt wel heel eventjes. Ook de bekende snelwegscène zit alleraardigst in elkaar en is zonder meer het hoogtepunt van de film. Maar een paar aardige actiescènes kunnen een zeurderige en rommelige film niet redden. 2 sterren.