Galaxy of Terror (1981)

Ik had hier iets meer van verwacht. Het verhaal heeft veel potentie, maar de uitwerking is niet altijd goed. Sommige personages komen erg abrupt aan hun eind, het eind is wat vaag en de film is bij tijden wat saai. Deze film bestaat uit mensen die door lange gangen lopen, een moord, meer lopen, weer een moord, enzovoort. Gelukkig zijn die moorden vaak wel goed gedaan. Er vloeit niet al te veel bloed, maar toch zitten er leuke vondsten in. Taaffe O'Connell heeft natuurlijk de meest memorabele scène, en zorgt daarbij tegelijkertijd voor wat onfunctioneel naakt. Ook leuk om piepjonge Robert Englund te zien en Sid Haig was ook goed als de zwijgzame krijger. Over de rest van cast kan ik kort zijn: wel goed. De sets zijn best wel fraai, en de planeet ziet er lekker desolaat uit. Er wordt goed gebruik gemaakt van geschilderde achtergronden, en de binnensets doen niet onder voor die uit bijvoorbeeld de Alien-serie. Een goed voorbeeld dat een relatief klein budget geen beperking hoeft te zijn. De special effects zijn erg charmant 80's. Wat stop-motion animatie, prostetics; geen beelden uit de computer, maar praktische effecten, iets waar we tegenwoordig te weinig van zien. Verder is de muziek typisch voor de periode: veel aardige syntehsiser-geluiden. Deze film is niet zo leuk als Forbidden World: iets saaier en met een af en toe traag verhaal, maar de "feel" was goed en er zaten een paar leuke scènes in.

Een Alien ripoff van Roger Corman waarin Freddy Krueger, Captain Spaulding en de moeder van Laura Palmer zich in een ruimteschip bevinden die is ontworpen en aangekleed is door James Cameron en Bill Paxton. Maar verder is Galaxy of Terror eigenlijk niet zo heel boeiend. Hier en daar wat lekkere knulligheid, een paar best aardige effecten en een prima cast, maar echt blijven hangen doet deze film niet. Het is vrij traag in opbouw, met vooral een grote hoeveelheid donkere shots van lopende bemanningsleden en net iets te weinig actie en vermaak. 2,5 sterren.

Een film die eeuwig nodig heeft om enigszins in de loop te geraken. De film hanteert een irritant onevenwichtig ritme. De oorzaak is dat scènes lukraak aan elkaar geplakt lijken te zijn. De overgangen tussen scènes verlopen niet vloeiend. Bovendien zijn de meeste scènes ook nog eens heel beroerd geënsceneerd ook. Alsof men tijdens het draaien van de film bedacht: “ het lijkt me leuk om een aantrekkelijke vrouw te filmen die door een reusachtige made wordt verkracht. Later verzinnen we er dan wel een passend verhaal omheen”. Vervolgens werd dat verhaal alsnog vergeten want sommige scènes lijken helemaal geen band met het verhaal te hebben. Erg goed zijn de decors. Verantwoordelijk daarvoor was een jonge James Cameron die driftig in de weer is geweest met papier, karton en een lijmpot en met die basale middelen iets wonderbaarlijks heeft verricht. De aankleding is gewoonweg geweldig. Dat kan niet gezegd worden van de personages die door gerenommeerde namen als Robert Englund, Sid Haig, Grace Zabriskie en Ray Walston, worden ingevuld. Het acteerwerk is niet eens onaardig. Het is meer de bleekheid en de sulligheid van de personages die een doorn in het oog is. En wat te denken van de fantastische tekstjes die ze bezigen. Stoere en filosofische pareltjes: “Finished, Cabren? There has hardly been a beginning”. Boze pareltjes: “Stupid son of a Calebon bitch”. Mysterieuze pareltjes: “I keep seeing something and then nothing”. Ok, basta nu met die pareltjes. Tijd voor de slotconclusie: Galaxy of Terror is niet eens een middelmatige film.