Woodstock (1970)

Nou had ik verdomme zo gehoopt op 'White Rabbit' van Jefferson Airplaine. Grace Slick is één van mijn grootste heldinnen ooit. Allang blij om haar te zien in deze documentaire natuurlijk, samen met de andere leden. Maar om dan een director's cut van bijna 4 uur te zien en bepaalde nummers (waaronder deze) niet te horen / zien te krijgen is een beetje jammer. Maar deze 'Woodstock' heeft meer te bieden. Tja, 'Woodstock'. Dit is dé gebeurtenis die ik had willen meemaken. Al sinds ik een klein jochie ben, ben ik gek van muziek. Ik hou van de jaren 60 (70 en 80 ook erg trouwens) en de sfeer die een evenement als deze met zich meebrengt is onbetaalbaar. Zo vrij als een vogel, zo had ik me daar gevoeld. Beetje naakt zwemmen en wassen in een meer, wat drinken, roken, high worden en trippen op alle mooie muziek en de scenery. Want wat een prachtig gezicht zeg. Al die mensen, het podium, zon, regen, modder.. het maakt niet uit. Alle mensen genieten. Of proberen dat in ieder geval. Voor zover ze kunnen. Jonge, gooi mij asjeblieft terug in de tijd op dat weiland. Geef me een pak peuken, een fles whisky en optredens van o.a. Crosby, Stills & Nash, Hendrix, Jefferson Airplane, The Who, CCR, Grateful Dead etc. en 't had me niet kunnen schelen dat ik nu al een opaatje was geweest. Ik was lekker op 'Woodstock' geweest. Maar helaas. Het mocht niet baten. Gelukkig hebben we de prachtige, sfeervolle beelden die me terug de tijd in kunnen nemen, om zo toch te kunnen genieten van dit grootste evenement. Schitterend. Ja, ondanks de lange speelduur van de DC heb ik genoten. Zo nu en dan gaat 't wat te lang door allemaal, maar ik had een klein beetje het gevoel er toch wat bij geweest te zijn. Eindelijk gezien deze prent. De speelduur hield me al jaren tegen. Waar een weekendje alleen thuis wel niet goed voor is.