Le Déjeuner sur l'Herbe (1959)

Ik betwijfel of Jean Renoir zelf dacht dat hij een meesterwerk aan het maken was toen hij Le Déjeuner sur l'Herbe aan het maken was, maar wat maakt het uit als je je vermaakt. Hij schoot deze film rond het huis waar hij opgegroeit was met zijn vader, de schilder Auguste Renoir en de film is duidelijk een lofdicht naar die tijd en naar zijn vaders kunst. De vraag is dan alleen: waarom geen verhaal dat past bij dergelijke nostalgie? Het plot is niet vervelend om te volgen, maar niet bijzonder genoeg uitgewerkt om dit tot een werkelijk fantastische film te maken. Wat echter goed overeind staat is het uiterlijk, dat waarlijk een mooi eerbetoon is aan de schilderkunst van Auguste Renoir. Vooral de belichting is beter dan je in de meeste films zult aantreffen. Visueel behoort dit dus tot de top, maar als Renoir er nog een boeiend verhaal aan vast had weten te knopen of meer de diepte in was gedoken was het misschien een meesterwerk geweest. 3*

Matige film over een bioloog die kunstmatige bevruchting als de oplossing voor de menselijke evolutie ziet. Afgezien van een paar dialogen wist de film me inhoudelijk niet te boeien. De humor is soms wat flauw en het werd me allemaal wat te frivool gebracht. De picnic buiten in de natuur levert bijna constant schilderachtige plaatjes op.

Het verhaal kon me nergens boeien en de film is vrij langdradig. De film wil speels zijn, zoals Godard later ook deed weleens, maar het lukt de regisseur niet de juiste toon te vinden. Visueel wel erg mooi met fraaie kleuren en het hoogtepunt halverwege met de beelden van het stromende water in beekjes. Prachtig! In zoverre soms 19-eeuwse schilderijen om te zien en daarmee een ode aan de vader van Renoir maar ook andere schilders uit die tijd (de titel verwijst naar één van de bekendste werken van Manet). 2,0*.