Leprechaun: Back 2 tha Hood (2003)

De opleving in de vorm van Leprechaun in the Hood (2000) blijkt, niet geheel verrassend, van tijdelijke duur. Maar dat de zesde film in de uitgemolken Leprechaun-reeks zó slecht zou, had ik niet verwacht. Het lijkt erop alsof onvoorziene krachten bezig waren met een serieuze horrorfilm, terwijl de schrijvers meer de komische kant op wouden. Helaas is deze film totaal niet grappig (ondanks vele nadrukkelijke pogingen dat te zijn) en scoort het ook op de horrorschaal nauwelijks hoger dan een 0. Dus...

Ik weet niet wat het is met die Leprechaun-reeks. Het is niet eng, matige tot geen gore, de grappen zijn makkelijk, veel interne logica is er meestal niet in te vinden, en in dit deel rijmt de Leprechaun zelfs niet meer. En toch vermaak ik me er stiekem prima mee. Ja, de eerste twee delen van de serie zijn een stuk beter. Ook het hele hood-gebeuren is allemaal vrij standaard uitgewerkt, maar dit is alsnog een hele verbetering ten opzichte van het verschrikkelijk slechte Leprechaun in the Hood. Met een paar biertjes erbij was dit een prima luchtige wegkijker.

Voor het zesde deel wordt er niet langer meer de moeite ondernomen om het gebeuren nog naar een andere setting te verplaatsen. We bevinden ons namelijk opnieuw in The Hood, maar aangezien de geslaagde ideeën allemaal zo'n beetje verkend zijn voegt het weinig toe. Warwick Davis blijft een leuke en charmante verschijning, maar verder voorziet regisseur Steven Ayromlooi alles van een downgrade. Enkel de moorden laten de boel links en rechts opleven, ondanks de nogal povere kwaliteit hiervan. Het is vooral pijnlijk om de makers zo hard te zien proberen om nog wat humor uit deze omgeving te persen en dit zorgt er eigenhandig voor dat de boel naar een nog lager niveau zinkt.