Hamburger Hill (1987)

In de serie van oorlogsfilms die ik de afgelopen weken heb gezien was dit een van de middenklasse. Iets beter zelfs dan het gemiddelde. Er zat mooie muziek in deze film uit dezelfde periode. Het gaat er wel hard eraan toe tijdens het innemen van de Hamburger Hill. Het viel mij op in deze film dat de levens van de nog jonge mannen niet zo belangrijk waren in de ogen van hun politieke leiders en militaire aanvoerders. Ze worden met 10-tallen de dood in gestuurd om maar deze heuvel in te kunnen nemen. Zoals je ook kunt zien in de film regent het nogal en na bijna 2 weken strijd veroveren ze de heuvel en kort daarna ontruimen ze het gebied weer. Misschien heb ik niet goed genoeg opgelet maar de reden daarvan is mij ontgaan. Voor liefhebbers van oorlogsfilm over Vietnam is dit eigenlijk wel een aanrader, goede muziek, prima (onbekende veelal) acteurs en een goed verhaal met voldoende actie. Een 7.

Geen al te beste Vietnamfilm. Ik las hier ergens het woord re-enactment, en dat vind ik ook wel. Daardoor vond ik het nogal afstandelijk. De personages blijven niet echt hangen, de dialogen zijn cliché, de situaties slepen niet mee. Terwijl Platoon en Full Metal Jacket emotioneel hard toeslaan, lukt dat hier voor geen meter. De fotografie en oorlogsscènes zijn nog deftig geschoten, maar voor mij was dat niet voldoende. Kon ik beter een documentaire over het onderwerp bekijken.

Mwa. Hamburger Hill voelt eerder aan als een soort actiefilm. Het heeft niet veel meer diepgang dan de gemiddelde Stallone-film. Wel heeft het meer opbouw, en een Vietnamachtergrond. Dat geeft de film zeker in de eerste helft de ruimte om wat mooie setpieces op te bouwen om vervolgens lekker van start te gaan met het verhaal zelf. Opvallend aan de film is dat er wel degelijk sprake is van goed acteerwerk. Waar ik wat meer moeite mee had was dat sommige personages volledig van karakter lijken te veranderen. Je zou denken dat leidinggevende soldaten het hoofd iets harder houden, maar al erg vroeg in het begin van de film lijkt iedereen al te veranderen qua houding en emotie. Misschien is dat echt zo gegaan, maar zo kwam het niet op me over. Verder hangt er een goede sfeer en worden er wat interessante dialogen gevoerd. De personages zelf krijg je alleen nooit erg goed te leren kennen. Misschien dat je na de afloop van de film kan opnoemen wat ze leuk vinden om te doen, maar eenmaal de tweede, bombastische helft van start gaat verdwijnen ze allemaal zo'n beetje in de modder. De oorlog kent wat interessante aspecten. Of het ook accuraat is weet ik niet. Wel voelde het allemaal iets te lomp aan, met schotwonden die er niet bepaald realistisch uit lijken te zien. Het klinkt als vreemde kritiek, maar ik kreeg daardoor wel het gevoel dat de film eerder bedoelt was als actiefilm in plaats van een anti-oorlogsfilm. Nadat de kijker langzamerhand door begint te krijgen dat de tweede helft vooral lang uitgesponnen is zonder dat er veel nieuws in gebeurt, houdt het snel op. Ik heb respect voor de situatie waar het op is gebaseerd, maar ik krijg met deze film niet het gevoel dat ik dit beter heb leren kennen. Dat neemt niet weg dat het acteerwerk sterk is, de setpieces knap zijn en er op cinematografisch vlak wat mooie plaatjes worden geschoten.