Meer Dan Babi Pangang (2025)

Je zou kunnen zeggen dat de regisseur niet kon kiezen tussen een documentaire over de geschiedenis van Chinese Nederlanders of een persoonlijke zoektocht van de regisseur, dochter van een Chinees Indonesisch restauranthouder in Rozenburg, naar haar identiteit. Het werkt echter heel goed, deze combinatie. Ik vond het erg leerzaam en schaamde me best dat ik eigenlijk zo weinig wist van de geschiedenis van deze bevolkingsgroep. De oude beelden van Rotterdam (soms van voor de eerste wereld oorlog!) zijn om te smullen en de zoektocht van de regisseur is zonder enig effectbejag zeer ontroerend. Ze geeft je als kijker ook een interessant kijkje in de doorgaans gesloten Chinese cultuur Ondertussen heeft Julie Ng het ook voor elkaar gekregen Babi Pangang op de lijst van Nederlands cultureel erfgoed te zetten. Hulde voor deze vrouw! Gaat dat zien!

De nu 46-jarige Julie Ng bracht het grootste deel van haar jeugd door in het Chinees-Indische restaurant van haar ouders en schaamde zich daar lang voor. In deze documentaire onderzoekt ze de migratiegeschiedenis van de Chinees-Indische bevolking en pleit ze voor erkenning van het Chinees-Indische restaurant als cultureel erfgoed van Nederland. Archiefbeelden (waaronder een hilarisch fragment uit De Bauers) tonen de onwetendheid van het Nederlandse volk. Interessante les migratie- en cultuurgeschiedenis glijdt af wanneer Ng zich laat afleiden door racisme. Hoe relevant het onderwerp ook is: ze betreedt ermee een matig uitgewerkt zijpad. Onder anderen gefilmd op locatie in Leeuwarden, St. Oedenrode en Eindhoven.

Fijne docu waarin Ng veel wil vertellen dan daar verrassend goed mee wegkomt. Alleen het stukje rond racisme past niet echt erbij. Althans, thematisch wel (en zeker ziende op Ng als persoon en haar vorming) maar het past niet echt lekker in het verhaal en is erg mager uitgewerkt waardoor dit juist een stoorfactor wordt. Dat stukje maakt dat ik de docu niet een echt hoge score geef. Maar verder aangenaam kijkvoer over de Chinese immigranten en hun restaurants en plek in de samenleving. Interessant en boeiend met fijne sfeerbeelden van lang geleden maar ook uit de jaren 80 en 90 die ook mijn jongste jaren betreffen. En inderdaad, de Chinees is onderdeel van onze cultuur. Ik zou pizzeria's of shoarmazaken, hoe lang ze er ook al ziten, niet zien als onderdeel van onze cultuur (het gerecht de kapsalon dan als uitzondering) maar voor specifiek het Chinese restaurant geldt dat wel. En zo krijg je als kijker ook een stukje nostalgie mee en dat is fijn vertoeven 70 minuten lang. 3,5*.