In the Court of the Crimson King: King Crimson at 50 (2022)

Ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van King Crimson nodigde Robert Fripp – het enige overgebleven lid van de oorspronkelijke line-up – Toby Amies uit om een documentaire te maken over deze superband die met hun debuutalbum ‘In The Court Of Crimson King’ de grondleggers waren van “symfonische” of “progressieve” rock. Al snel onthult Fripp dat hij tot 2013 “ongelukkig” was met de band. Een lekkere binnenkomer en Fripp blijkt een buitengewoon eigenzinnige persoonlijkheid te zijn. Geen wonder dat zanger/gitarist Ian McDonald en drummer Michael Giles het al na een album voor gezien hielden, zou je zeggen. Maar de geschiedenis van King Crimson is een doorlopende botsing tussen muzikanten die het allerbeste uit zichzelf en uit elkaar willen halen. De uiteindelijke spil van deze onconventionele documentaire is de innemende drummer Bill Rieflin. Wie nog nooit van King Crimson heeft gehoord doet er goed aan om eerst (in ieder geval) hun debuutalbum te beluisteren.

Fascinerend portret van wat soms bijna een sekte lijkt, met Fripp als gevreesde sekteleider die in zijn volgelingen, herstel, bandleden naast bewondering en loyaliteit ook onzekerheid en angst opwekt. Vooral ook bijzonder omdat de bandleden van het eerste uur (en tevens de eerste afvalligen) Ian McDonald en Michael Giles nog aan het woord komen, en de manier waarop Fripp en McDonald ook een halve eeuw later nog hun verdriet over die breuk tonen is zeldzaam navrant en ontroerend, net als de nuchtere beschouwingen van de ten dode opgeschreven Bill Rieflin. Aan de andere kant is het commentaar van Trey Gunn ("elf jaar lang een ziekte onder de leden") en Adrian Belew ook niet mis te verstaan, maar ja, een band is nou eenmaal geen democratie, en om de muziek van King Crimson te waarderen hoef je niet per se bij Fripp op de koffie te willen (tenzij Toyah de koekjes serveert natuurlijk). En dan de aanwezigheid van de nog onwaarschijnlijke jeugdige Bill Bruford, en blazersheld uit de jaren 70 Mel Collins die nu weer met Fripp c.s. meedoet, en Pete Sinfield... Voor wie bekend is met deze sien is dit een fascinerend portret, maar ik weet niet of de band hier veel nieuwe fans mee gaat winnen.