Don't Look at the Demon (2022)

Films over demonen die bezit nemen van argeloze mensen. Ze zijn er legio en ze blijven maar uitkomen. Doorgaans volgen dergelijke film steeds hetzelfde principe. Heel af en toe word je aangenaam verrast. Dat geldt overigens niet voor deze film. Don’t Look at the Demon kijkt dan wel lekker weg maar is geen noviteit binnen het subgenre. Een beetje bijzonderheid is er toch. De film speelt zich af in Maleisië en integreert wat lokale gebruiken in het verhaal. Dat zijn dingen die je in een doorsnee demonenfilm niet tegenkomt. Verwacht er trouwens niet teveel van. Er valt van het land niet veel te zien en met de beleving van de plaatselijke mystiek valt het ook wel mee. Eigenlijk merk je maar weinig van het exotische aspect. Het grootste deel van de film speelt zich in een spookhuis af dat wordt bewoond door blanke ingezetenen die met hun duivelse probleem worden geholpen door blanke mensen. Het huis zou evengoed in een Amerikaanse buitenwijk kunnen staan. In het huis gebeuren de dingen die je verwacht. Bezeten mensen praten ineens heel raar en dingen vliegen door de lucht. De film streept de clichés een voor een af. De vrouwelijke hoofdpersoon is op zich nog wel interessant. Ze is in het bezit van een tragische voorgeschiedenis die aan het eind van de film nog een aardige wending toevoegt. Misschien ook wel een cliché, maar in ieder geval een interessant cliché. Don’t Look at the Demon is geen geweldige film. Toch heb ik me met alle clichés redelijk vermaakt. Het zit allemaal wel vakkundig in elkaar, de personages kunnen er mee door en ik ben nu eenmaal een liefhebber van demonische activiteiten in een spookhuis. Ik ben blijkbaar snel tevreden.