Sanctuary (2022)

Ongeloofwaardig, vrij vervelend drama over de relatie tussen een professionele dominatrix (Margaret Qualley) en een rijke cliënt van haar (Christopher Abbott). Beiden personages komen niet uit de verf en de dialogen doen nogal geforceerd en theatraal aan. Een gevoel dat wordt versterkt door het feit dat de hele film zich afspeelt in een hotelkamer. Gaandeweg begon ik deze twee mensen echt zat te worden.

Nogal meh. Verfilmingen van een toneel werken meestal niet zo goed, en dit is daar weer een fraai voorbeeld van, al vraag ik me ook wel af of ik dit stuk in het theater beter getrokken had. Het idee is een beetje gezocht, en er komt toch net een twist teveel uit de hoge hoed - wellicht noodzakelijk om het nog in de verte interessant te houden, maar het helpt niet om het zeurende stemmetje in mijn achterhoofd stil te krijgen. Er zijn betere films over ongebruikelijke relaties, en zelfs als een hoofdrol daarin dan voor de een of andere CEO moet zijn. Het grote probleem is wel dat er ongeveer niets doorkomt van de hoofdrollen - en ook al niet waarom ze elkaar nou eigenlijk precies nodig hebben. Er wordt wel over gepraat, dat is het niet - het komt niet over, het krijgt geen diepte, het voelt niet. Wat had dit idee in de handen van een van de oude Franse meesterregisseurs kunnen zijn, schiet me dan ietwat oneerlijk in mijn hoofd. Qualley speelt best goed, jammer dat het niet in een interessantere film is - hoewel het beslist te waarderen is dat ze dit soort producties kiest in plaats van zoiets als de voorspelbare main stream MCL bagger. Daar tegenover dan weer, Abbott was me nog niet eerder opgevallen, terwijl ik toch al een paar van zijn films gezien heb. En deze rol ben ik ben ik bang ook snel weer vergeten.