Burial (2022)

De opening van Burial belooft een onvoorspelbare en originele oorlogsthriller, maar regisseur Ben Parker kiest uiteindelijk toch voor een uiterst routinematige uitwerking. Een groot deel van de film speelt zich af in een donker belicht dorp en/of bos, waardoor veel van de onoverzichtelijke actiemomenten doodvallen. Je krijgt als kijker namelijk amper wat mee van het schouwspel en het scenario (evenzeer van Parker) wijkt behoorlijk af van de essentie die de film lijkt te willen introduceren. Het gebeuren moet worden verteld vanuit het perspectief van (een degelijk acterende) Charlotte Vega, maar deze wordt uiteindelijk regelmatig afgewisseld met willekeurige figuren. Dit soort slordigheidjes zetten spijtig genoeg voornamelijk de toon, waardoor het geheel enkel kan profiteren van het goede acteerwerk en het mysterieuze eerste halfuur. De slotfase bestaat uit een uitgesponnen actiescene die kant noch wal raakt, ik vroeg me als kijker meermaals af waarom Parker niet gewoon vasthield aan de thrillerkant van het gebeuren. Die was beduidend effectiever dan de dramatiek en/of de geweldsplegingen.