Happiest Season (2020)

Tragikomedie over een familie waar iedereen om de lieve vrede te bewaren haar uiterste best doet om binnen de lijntjes te blijven. In vergelijking met de standaard kerstfilms best verfrissend vanwege de pijnlijke boodschap over de impact die niet-uit-de-kast komen heeft op de partner.

Abby [Kristen Stewart] ziet ernaar uit om eindelijk kennis te maken met de familie van haar vriendin Harper [Mackenzie Davis] tijdens de Kerst, tot ze zich beseft dat Harpers haar familie nog niet heeft laten weten dat ze lesbisch is. Met tegenzin, maar ook met de belofte dat Harper van de gelegenheid gebruik zal maken om uit de kast te komen, gaat Abby mee met wat een leugentje om bestwil zou moeten zijn. Harpers vader [Victor Garber] blijkt echter een Conservatieve politicus die een gooi wil doen naar het burgemeesterschap en moeder Tipper [Mary Steenburgen] is er alles aan gelegen om het ‘perfecte plaatje’ van een Conservatief gezin aan de buitenwereld te presenteren. Harper blijft haar coming-out maar uitstellen en daardoor groeit de frustratie bij Abby. Zij krijgt echter morele steun uit onverwachte hoek. DuVall baseerde het scenario op haar eigen ervaringen dat verklaart ongetwijfeld waarom ze niet vervalt in stereotypes en empathie heeft en sympathie opwekt voor alle betrokkenen. Ze slaagt er knap in om relevante thema’s op een serieuze, inzichtelijke manier te behandelen en het publiek te vermaken waarbij ze ook nog eens de val van een overdaad aan sentiment weet te vermijden. Je weet al snel waar het uiteindelijk naar toe gaat, maar de weg naar die eindbestemming is zeker de moeite waard.

Geen fan van kerstfilms, maar deze was wel aardig. Ik ken niet veel films waarin het om de lesbische liefde draait, en dat wordt geïntegreerd met een coming out verhaal dat me erg plausibel lijkt in de VS. Hoofdpersone gaat dus kerst vieren bij de familie van haar geliefde, die niet uit de kast is en wiens vader burgemeester worden wil. Het wordt nergens genoemd, maar het is duidelijk dat de ouders van de geliefde republikeins zijn. Hoe conservatief de familie is, wat belangrijker is dat de familie vooral ongemakkelijk is, en dat zorgt voor menig ongemakkelijke en best wel grappige scènes. Het is soms een beetje uit balans, want is het nu een drama of een komedie (het mengt hier niet altijd even goed in deze film), wat zich ook uit in de typische homofiele sidekick die voor komische momenten moet zorgen, maar uiteindelijk een behoorlijk indrukwekkende monoloog voert. Ook de rol van Plaza die ik verder alleen van Dirty Grandpa en grappige momenten in de media ken is verrassend diep. Uiteindelijk veel drama, maar alles komt natuurlijk goed aan het einde op een manier die wellicht iets te zoetsappig en makkelijk is. Ik weet dus niet of de film helemaal geslaagd is, maar het was in ieder geval interessant. 2,5*.