Tell Me Who I Am (2019)

Indrukwekkende documentarie en heel herkenbaar, die bij mij heel veel heeft los gemaakt wat ik eigenlijk ook gewoon wilde vergeten. Jarenlang heb ik ook gezwegen, tot het moment dat ik niet meer kon en toen verloor ik alles wat me nog dierbaar was, omdat ik stopte te zwijgen. IK vind het een must see film om duidelijk te maken aan mensen wat er allemaal speelt als je zelf in zo een situatie terecht komt en of heb gezeten.

Matig. Voor een keertje is de stilering de positieve uitschieter bij een documentaire. Dat gebeurt toch zelden, dus zeker wel het vermelden waard. Er wordt aardig wat tijd gestoken in het audiovisuele, zodat het vertelde verhaal voldoende ondersteund wordt. Zouden meer docus mogen doen. Maar met de opzet had ik wat meer problemen. Allereerst ligt het er in het begin net iets te dik op dat er "een groot geheim" is. Men blijft daar bijna een half uur omheendraaien, terwijl men wél steeds laten blijken dat er een onthulling gaat volgen. Die onthulling is uiteindelijk wat minder spectaculair, ondanks dat de feiten wél enorm dramatisch zijn natuurlijk. Da's toch niet echt de impact die je wil creëren lijkt mij. Daarnaast vraag ik me toch ook wel af wat voor mensen zo'n gesprek of onthulling voor een hoop camera wil doen. Ik hoef daar als kijker eerlijk gezegd niet echt bij te zijn. Voer zo'n gesprek eerst privé en maak er dan een docu over, op deze manier voelt het toch ook wat aan als aandachtszoekerij. Doet weinig af aan het drama dat er zich afgespeeld heeft natuurlijk, ook niet aan het unieke verhaal, maar dit had men toch veel beter kunnen brengen. 2.0*

Tell Me Who I Am vertelt het bijzondere verhaal van twee eeneïige tweelingbroers waarvan de één door een verkeersongeluk zijn geheugen kwijt is, waardoor hij volledig afhankelijk is van zijn broer om zijn verleden opnieuw te leren kennen. Dat verleden blijkt dus een donkere kant te hebben die zich niet meteen openbaart. De kijker wordt lang in het duister gehouden over wat er precies gebeurd is. De broers kiezen voorzichtig hun woorden en doen er lang over om tot de kern van het verhaal te komen. Dat lijkt een bewuste keuze van de regisseur, die tevens door een langzaam opbouwende montage zijn best doet om de kijker op het puntje van zijn stoel te laten zitten. Het werkt wel, maar de opzet voelt daardoor behoorlijk gekunsteld aan. De vele tussenshots van het landhuis en de reconstructie van bepaalde scènes versterkten dat gevoel. Ook de slotact waarin Marcus aan Alex vertelt wat hen is overkomen, voelt geforceerd. Het is weliswaar een oprecht gesprek en integer in beeld gebracht zonder veel opsmuk, maar door de zorgvuldig ingerichte studiosetting bekruipt me tóch een gevoel van voyeurisme en effectbejag als je dit op camera vastlegt en aan de kijker toont. Maar goed, is dat ook niet de essentie van een documentaire? Hoe dan ook, een tragisch verhaal, dat me ondanks het trage karakter wel aangreep.