Lazzaro Felice (2018)

Ergens in het Italiaanse binnenland is een boerencommune ontsnapt aan het lineaire voortgaan van de tijd. Een draconische markiezin houdt op de kunstmatige piloot een systeem van uitbuiting in stand: er kwam nog niemand langs om de onderdrukte families te vertellen dat de deelpacht al lang is afgeschaft. (...) Er was een mythische tijd waarin alleen wolven de koning van de Italiaanse stad konden voeden. Met die gedachte in het achterhoofd is het niet meer dan logisch dat een prachtig wit wezen zich tot de beschermheilige van Lazzaro ontpopt. Op het niveau van het verhaal zijn we het geloofwaardige op dat moment al lang gepasseerd. Op het niveau van de fabel ontstaat hier echter juist een opening: in Rohrwachers wereld kan een simpele ziel een groot bedrog aan de kaak stellen. Grote maatschappelijke constructies (feodalisme, neoliberalisme) worden ontwapend in een filmlandschap dat alleen bloeit voor de onderdrukten. Een sleutelrol is weggelegd voor de helende kracht van muziek: het was Fellini (Le notti di Cabiria) die begreep dat de wonderlijke verschijning van klanken troost en verlichting kon bieden. volledig

Aangename film van Rohrwacher, met veel herkenbare ingrediënten uit Le Meraviglie, die ik nog iets beter vind. Vooral de transformatie van het verhaal vanaf halverwege is wederom opmerkelijk. De goedhartige Lazzaro, die als heilige wordt geportretteerd, is een aandoenlijke hoofdpersoon. Toch is dit geen nieuw thema, dergelijke personages zijn al vaker ten tonele gevoerd (het meest bekend is waarschijnlijk vorst Mysjkin uit Dostojewski's De idioot, maar er zijn er vele, bij Von Trier, Dreyer, Herzog kom je ze ook tegen). Daarbij vind ik dat Rohrwacher het wel erg expliciet maakt en dat zorgt er tegelijk voor dat het nogal bedacht overkomt. Dat gedoe met die wolf, die bank, in mijn ogen is het allemaal ietwat gekunsteld. Gelukkig wordt er veel goedgemaakt met de orgelklanken aan het einde, het moment dat ze die kerk binnenstappen geeft kippenvel. Een fijne film dus, maar wel een met verschillende manco's.

Intrigerend genoeg om te blijven kijken, maar uiteindelijk toch een tegenvaller. Ik las sprookje en mooie Italiaanse beelden, maar ik kreeg daar weinig van mee. Wellicht ben ik ook wat verwend als fervent Italië ganger. Het tijdreizen heb ik ook gemist. Wellicht was dat de val die Lazzaro maakte en hij sciencefiction-achtig in een andere tijd viel? Wellicht dat Donnie Vallermee dit ook niet meekreeg. Verder zeker bijzondere scenes, noem ze theatraal en ook boeiend geschoten beelden. Een dikke 5 van mij vanwege de kunst om mij nieuwsgierig te houden naar het verloop van het verhaal.