Voyna Anny (2018)

Verbluffende film. De oorlog door de ogen van een angstig zesjarig Joods meisje. Klein en groots tegelijkertijd. Soms zo pijnlijk dat enkel het zicht op het einde van de scène het getoonde verteerbaar houdt. Ook cinematografisch behoorlijk sterk, met als hoogtepunt de droomachtige sfeer rond de nazistische kerstdis. De eerste vijf minuten zijn overigens van een bizarre lugubure schoonheid die gevoelsmatig de hele holocaust vat. Verdient misschien wel de volle score.

Een Joods meisje overleeft een massagraf en verstopt zich in een gebouw waarvan ik denk dat het het gemeentehuis is; kenmerkend aan de film is dat zuiver het perspectief van het meisje wordt gegeven en er niets wordt uitgelegd. Vervolgens zien we de hele film lang hoe het meisje ontberingen – dorst, honger, kou, eenzaamheid – doorstaat en daarin behoorlijk inventief blijkt (en in de huiskat vindt ze ook wat gezelschap). Dat maakt de film in essentie de zoveelste overlevingsfilm – zoals bv. Arctic (2018) - MovieMeter.nl – maar deze film is duidelijk een artistieke filmhuisfilm in plaats van een spannende Hollywoodfilm: er is geen noemenswaardige dramatische ontwikkeling of ontknoping maar de beelden en muziek zijn mooi althans indringend (en erg artistiekerig). De film toont effectief hoe het meisje als een dier moet (over)leven met de nodige onsmakelijke beelden (al eet ze uiteindelijk niet ook de dode ratten op omdat ze een beter idee heeft) en tegen het einde zit ook een surrealistisch uitziend feest (waardoor je je afvraagt of het meisje aan het hallucineren is geslagen).

Een mooie, bijzondere film. Ik houd vaak niet van oorlogsfilms, maar deze spreekt mij erg aan qua uitvoering en verhaal. Ik vind dat het meisje ontzettend goed speelt. Erg knap en indrukwekkend. Er gebeurt niet heel veel in de film, er gebeurt veel van hetzelfde, waardoor ik het wel een beetje moeilijk vond om constant geboeid te blijven. Toch vrij sterk, wat mij betreft. Een 7. 3,5*