Amanda (2018)

Is Vincent Lacoste uitstekend in de rol van de wat oppervlakkig door het leven stappende jongeman die plots moet gaan leren wat verantwoordelijkheid dragen is en uiteindelijk een nieuwe levensvisie met interesses en liefde voor zijn familie en omgeving vertoont, het is de kleine Isaure Multrier - toch wel een paar jaar ouder dan de 6 of 7 die in de film wordt aangegeven - die een aantrekkingspool in deze film is en zorgt voor de emoties en ontroering. Een prachtige casting en even prachtige vertolking. Een beetje toch boven de middenmoot, deze film die me inzake stijl een paar keer deed denken aan de films van Claude Sautet ( de fietsrit van David naar het park van de aanslag, suggereert het nakend onheil en de manier waarop David het ongeluk van zijn zus vertelt aan een oude vriendin door op zijn stappen terug te keren...) Het begin is fris en dartel met ongekunstelde dialogen daarna komt Amanda en dat is zeker de moeite. Heb ook nog iets geleerd : Elvis has left the buiding.

Parijs ligt erbij als een landerig dorpje, als een soort Perigueux eigenlijk, en ook in Londen (nou ja, in de buitenwijken) is het heerlijk relaxed peddelen op het fietsje langs de Thames en door de parken. De zomerse parken, zoals eerst ook in Parijs, waarin de mensen zich aangenaam verpozen, lui liggend in het gras. Het is in die met een zekere nadruk geschetste idyllische omgeving, waar dan zo'n aanslag plaatsvindt. Het merkwaardige is dat, hoewel de gruwelijkheid en de enorme impact ervan op de levens van de gewonden en nabestaanden zeker niet verheeld worden, aan die aanslag zelf of het waarom daarvan, geen of nauwelijks woorden vuil gemaakt worden. De hardste noot die gekraakt wordt is de haast terloopse verzuchting 'wie doet nou zo iets?' En aan die omgeving verandert niets. Natuurlijk, er zijn soldaten in de straten, en de strenge veiligheidsmaatregelen, de controles, ze zijn niet te missen. Maar het is als een onbeduidende voetnoot, een achtergrondruis bij de worsteling van de betrokkenen om hun overhoop gegooide levens, liefdes en familieverhoudingen weer op de rails te krijgen. De manier waarop dat in deze film voor het voetlicht wordt gebracht, de ingetogenheid, het nuchtere realisme daarvan, met een minimum aan melodrama: het geeft het geheel een opmerkelijke spankracht, en, als je het zou willen zien als reactie op terreur, frappant genoeg, een zekere... superioriteit.

Deze zonder voorkennis eens bekeken en wist totaal niet waarover het ging gaan. Het was wel een grote verrassing wanneer het voorval plaatsvind. De cast deed het prima en kwam overtuigend over. Heel naturel geacteerd. Verder zag de film er prima uit en het verhaal verveelde ook niet. Aangenaam verrast door deze film.