Skate Kitchen (2018)

Jammer dat het script zo leunt op uitgelijnd conflictsituaties; vader en moeder, moeder en dochter, groep meiden vs groep jongens, en vervolgens nog weer intern. De hoofdpersoon is sympathiek: ze maakt (inschattings)fouten en zet zich af tegen een moeder die duidelijk het beste met haar voor heeft, maar ze is ook eerlijk, en beweegt zich op veel momenten juist weer tussen [de] schurende linies door. In die balans blijft het doorgaans prettig kijken naar haar persoonlijke zoektocht. Een mooie scène met de moeder aan het eind maakt nog het nodige goed op scriptbasis, waar laatstgenoemde eerder wel heel goedkoop uit de film was verdwenen. Prachtige skate-cinematografie. Jaden Smith had ik nog niet gecast met een revolverloop in m'n nek.

Mooie oprechte film waarin het meeste tussen de regels gebeurt. Ik weet niet zeker of dit onder mumblecore valt, ik zit niet zo diep in de materie, maar ik had het idee dat het allemaal maar half gescript was. De meeste gesprekken kwamen zeer natuurlijk over. Ook lang niet alles werd uitgesproken, je moest het als kijker allemaal maar een beetje zelf invullen, wat overigens moeiteloos gaat. De meeste karakters waren ontzettend sympathiek. Ik vond vooral de eerste helft fijn, als Camille heel vanzelfsprekend in die groep wordt opgenomen waar ze duidelijk niet echt (of niet meteen) op haar plaats is. Ook sterk is het hoe het gebruik van mobiele telefoons en sociale media wordt weergegeven, op een heel natuurlijke manier, zonder oordeel, zonder nadruk, gewoon zoals het is. Voor fictiemakers is dat toch lastig. Een relatie die uitgaat via een berichtje is nogal saai en er moet bij ontvoeringen en ongelukken altijd iets bedacht worden (telefoon stuk, geen bereik) om het geloofwaardig en vooral spannend te maken. Hier was de 'nieuwe' technologie gewoon onderdeel van het leven. Knap werk.

In Skate Kitchen zoomt regisseur Crystal Moselle in op een groep vrouwelijke skaters in New York. Een film over subculturen. Een authentieke film die zich baseert op de vrouwelijke skateboardcrew Skate Kitchen. Authenticiteit is gegarandeerd. De groep bestaat echt en de leden van de groep spelen zichzelf. Het idee van een speelfilm over de meidengroep ontstond toen Moselle in opdracht van het modelabel Miu-Miu een reclamefilm met de groep draaide. Moselle zag potentie voor een langere film en zo ontstond het project Skate Kitchen, dat op een puntige manier een beeld geeft van de levensmoraal en levensomstandigheden van de vrouwelijke skaters In het middelpunt staat de 18-jarige Camille. Een schuchtere vrouw die met haar moeder in Long Island woont. Als Camille gewond raakt bij een mislukte truc met haar skateboard (verderop in de film leren we dat de term daarvoor “being creditcarded” is) verbiedt haar moeder haar het skateboarden. Nou ja, moeders wil is geen wet. Camille geeft niet op en sluit zich zelfs aan bij de Skate Kitchen crew. Het blijkt het begin van haar weg naar de volwassenheid. Het verhaal is tamelijk overzichtelijk en is met elementen van een love interest en wat onderlinge haat en nijd zelfs enigszins conventioneel en voorspelbaar. Toch is de film meer dan het zoveelste gemakkelijk invulbare coming-of-age drama. De film is een mooie mengeling van fiction en documentaire. Moselle vangt met die stijl heel precies het leefmilieu van de jonge vrouwen. Met vaart. Met opzwepende muziek. Met dialogen die (in mijn oren althans) erg authentiek klinken. En natuurlijk ontbreken in het geheel de wilde skateboardritten en -sprongen niet. Skate Kitchen is een turbulente schets van de route die Camille aflegt naar zelfbevestiging en vriendschap. Ook een schets van een skateboardcrew met meisjes die tegen de verwachtingen van hun ouders, de vriendjes en hun milieu in hun eigen weg kiezen Mooie film.