A Quiet Place (2018)

Na de goeie verhalen heb ik A Quiet Place ook maar in de bios meegepakt, en inderdaad, het is een alleraardigste thriller/horror. John Krasinski en zijn familie leven in een soort van postapocalyptische wereld: de precieze details zijn niet heel relevant en worden ook niet uit de doeken gedaan, maar er is een soort van invasie geweest van monsters, die een groot deel van de mensheid afgemaakt hebben. Deze mini-predators zijn compleet blind, maar jagen op het gehoor: ieder (hard) geluid kan funest zijn. Met deze achtergrond bouwt Krasinski een zeer solide thriller, die nergens echt verrast maar die goed doortimmerd in elkaar zit. Al in het begin wordt de sfeer en de dreiging goed duidelijk gemaakt als een van de kinderen opgegeten wordt. De nadruk op stil zijn, gebarentaal en de dreiging dat elk geluid dat je maakt je laatste kan zijn, werkt de spanning goed in de hand. Er komt ook wel wat familiedrama voorbij, maar dat heeft gelukkig niet de overhand gekregen in de film. In wezen gebruikt Krasinski veel elementen van zombiefilms, en ook komen er veel jumpscares voorbij. Niet superorigineel, maar er hangt wel continu een dreigende, onderhuidse spanning van een gevaar dat elk moment toe kan slaan als je even verslapt. Krasinski, Blunt en ook de kinderen weten dat ook goed over te brengen. Kortom, de originaliteitsprijs gaat de film niet voor, maar als horror-thriller-drama is A Quiet Place gewoon een hele geslaagde film geworden.

Dit is bij uitstek zo'n film die ik echt geen tweede keer hoef te zien, maar die voor eenmaal wel uitstekend is. Bijzonder ook dat het in de bios zo stil was. Alsof men begreep dat je gewoon je mond moest houden. Dan heb je het als regisseur goed gedaan. Direct al in de eerste scène de sfeer neerzetten zonder al te veel achtergrondinformatie en die spanning blijft de rest van de film. Een film vol goede ideeën die nog beter zijn uitgewerkt. Op momenten enorm spannend, op andere weer teder en lief maar altijd met het onheil dat erboven hangt. Fraai production design en goed spel van de acteurs. Ja, er zijn wat puntjes op aan te merken zoals ook hierboven al vaak genoeg is aangegeven. Men is niet altijd even consequent met geluiden en daarnaast moet je als kijker erin meegaan dat men verder nooit een hard geluid maakt. Ook het feit dat men vanuit de regering of het leger, die ongetwijfeld veilig ondergronds op veel plekken zitten, nog niet erachter is gekomen wat de zwakke plekken zijn is niet heel geloofwaardig. Maar het lef van de makers en het frisse van de film verdienen een hoog cijfer. 4,0*.

Horror zoals die hoort te zijn. Spanning die je op het puntje van de stoel zuigt en dit met naargeestige aanzwellende muziek. Zo heb ik deze film ervaren. Of het allemaal niet geloofwaardig is of dat sommige dingen niet kloppen, dat zal me een worst wezen. Om dit soort sfeervolle films juist te kunnen beoordelen moet je je verstand op nul zetten en je helemaal laten leiden door het gevoel. Nou, ik kan je zeggen dat de spanning mij af en toe zo groot werd dat ik soms even een pauze moest inlassen. Het spannendst vond ik deze film trouwens in de momenten dat je de monsters nog niet te zien kreeg maar wel duidelijk de spanning van het naderende onheil voelde. Beste scène vond ik die van in het begin (day 89) waarin de jongste van de familie met het speelgoedvliegtuigje speelde en waarin hij door het geluid dat dat vliegtuigje veroorzaakte door zo'n aliën in een flits werd weggegrist, zo snel zelfs dat we van dat monster amper iets te zien kregen. Zo kende deze film trouwens nog wel andere zeer mooie schokkende scènes en niet te vergeten; ook op visueel vlak was deze film bovendien toppie joppie. In het kort gezegd: ik heb mij uitstekend geamuseerd met dit bijzonder sfeervolle horrorfilmpje en ik durf zonder meer te zeggen dat deze zeer geslaagde en originele horrorfilm bij mij in de top 10 komt van beste films van het jaar 2018. 4,5*