Nelyubov (2017)

Nelyubov Indrukwekkend. Nelyubov laat zien dat sommige mensen samen maar beter geen kinderen kunnen nemen, en de kilheid en hardheid ten opzichte van Alyosha in het begin is hartverscheurend. Maar Nelyubov gaat niet alleen over de ouders, maar ook over de afstandelijkheid en het individualisme in de gehele maatschappij. Dit is geen Rusland verhaal, maar een verhaal over de wereld waarin we nu leven. Zie de manier waarop beide ouders naar hun werk gaan (de lift- en metroscene), de jonge vrouwen die liever foto's maken van elkaar en hun eten dan te praten met elkaar, scheidende ouders die nog geen minuut samen in een auto kunnen zitten, een vrouw die meer aan zichzelf denkt dan de vermiste zoon van haar man, de man die zijn zoon liever in de box zet dan met hem te spelen etc. Dit gebeurd helaas overal. De regie van Zvyagintsev is fenomenaal, en hij laat scènes soms lekker lang doorlopen en het camerawerk is rustig. Een schitterende cinematografie en de grauwe Russische weersomstandigheden doen de rest. Spivak en Rozin zijn geweldig, en de scene in het mortuarium is adembenemend en spijkerhard. Houden ze zichzelf voor de gek? Misschien, maar het is sterk dat Zvyagintsev hier geen pasklaar antwoord op geeft.

Mooie film toch weer van deze getalenteerde regisseur. Een kruip onder de huid productie, erg sober gebracht maar schitterend gefilmd dit onheilspellende, grauw verhaal. Een goede film heeft altijd een paar momenten die je voor altijd bijblijven, en deze Nelyubov heeft zulke: het jongetje dat geluidloos loopt te janken, de schijnbaar emotieloze moeder die tegen het slot eindelijk een woede uitbarsting heeft...….even huiveringwekkend als bizar mooi. Een beetje deprimerende film over mensen die het contact met de echte wereld zijn kwijtgeraakt(let op hoe vaak men op het mobieltje zit te kijken terwijl er om hen heen de meest vreselijke dingen gebeuren), zo schrijnend is het nog niet vaak in beeld gebracht. Sterke arthousefilm, wellicht kwalitatief een tikkeltje minder of minder grotesk in ieder geval dan de erg goede vorige film(Leviafan) die ik van deze regisseur heb gezien, maar absoluut is ook dit een must see.

Liefdeloos Goede film, en anders dan ik gedacht had. Ik had namelijk verwacht dat Alyosha meer screen time zou krijgen, terwijl de focus toch echt ligt op de gebroken relatie tussen zijn ouders. Parallel hieraan liepen hun nieuwe relaties, waarmee zij hun leven weer op de rails proberen te krijgen. Hoewel de vermissing van Alyosha natuurlijk wel een cruciaal onderdeel van het verhaal is, wordt er niet getoond hoe hij vermist geraakt is en al dan niet om het leven gebracht is. Het slot laat dit in mijn optiek duidelijk aan de eigen interpretatie van de kijker over omdat het gevonden verminkte lijk niet per definitie hun zoon niet zou kunnen zijn. Zoals namelijk ook al gesuggereerd werd kon ontkenning bij de ouders ook een rol hebben gespeeld. Dit was mijn eerste ervaring met het werk van Andrey Zvyagintsev en het was gelijk een aangename. Hoewel je als kijker met een gevoel van verdriet achter gelaten wordt hoe de situatie wellicht anders gelopen was als het vermiste kind in een warm gezin was opgegroeid, wel aan mij bleef knagen. Daarnaast komen ook de koude, kille shots die de kilheid tussen de ouders symboliseren, binnen. Ook is het acteerwerk van alle acteurs heel naturel en realistisch, wat ook bijdraagt aan de impact wat het verhaal op mij als kijker had. Daarnaast leek er ook een glasheldere boodschap in de film verborgen te zitten: koester wat je lief hoort te hebben. Tot slot nog een laatste opmerking: weet wel dat dit Russische drama wel een slow burner is waar je even goed voor dient te gaan zitten. De film bevat veel lange en trage shots, waardoor Loveless niet voor iedereen bestemd is. Dit is dan ook geen snelle vlotte thriller, maar een pijnlijk realistisch portret van twee mensen die uit elkaar gegroeid zijn. 4,0*