On Chesil Beach (2017)

Ik had het niet direct verwacht, maar het keek fijn weg, het verhaal sprak mij aan, de stijl idem dito, en het acteerwerk vind ik goed. Wel vond ik de flashbacks soms verwarrend en het werd mij niet duidelijk waardoor Florence precies zoveel moeite had met seksualiteit. Ik kan het mij wel voorstellen, maar ik dacht dat er een duidelijke verklaring zou komen, of heb ik wat gemist? Ik dacht dat ze misschien misbruikt is door haar vader, maar dat weet ik niet zeker. Ik heb het boek niet gelezen. Misschien had ik het dan wel geweten. De sprongen in de tijd op het eind hadden voor mij niet per se gehoeven. Ik vond het eind best mooi, maar ik had het meest met het deel in de jaren zestig, wat gelukkig het grootste deel is. Ik heb laatst de film "Brooklyn" gezien waarin Saoirse ook de hoofdrol speelt, en die film vind ik beter en heb ik 4 sterren gegeven. Deze krijgt 3,5*.

De film vooral gezien door Saoirse Ronan die dat jaar ook Ladybird bracht, wat haar de 3e van ondertussen 4 Academy Award nominaties opleverde. Sterke actrice die me kan boeien en was dus benieuwd naar deze film. Ze komt in On Chesil Beach in elk geval minder goed uit de verf. Haar tegenspeler Billy Howle is een weinig boeiende acteur en het koppel mist wel wat chemie. Slecht wordt het niet, maar ik mis toch de nodige pit. Het werd hier al eens vernoemd, de flashbacks halen het tempo er uit en zijn nogal lui gedaan. Het kabbelt allemaal wat verder en je blijft als kijker toch op je honger zitten. Dat betert wel gaandeweg, maar echt top wordt de film ook weer niet. Het geheel is een mooi drama geworden van 2 jonge mensen die elkaar gevonden lijk te hebben, maar problemen hebben met sex en relaties en daar anders op reageren.

We could be so free with each other! We could make each other so happy! Maar zoals iedereen langzamerhand leert is dat wellicht het moeilijkste wat er is, en daar levert deze film waar ik net als iedereen door de naam van Ronan in gelokt ben een overdreven uitgebreid en langdradig bewijs van. Tobberigheid verheven tot een Olympische discipline, onzekerheid als baken voor het leven, de romantiek van het leiden van de jonge Werther. En het had zo mooi kunnen zijn - waarin de film heel knap een parallel met het bronmateriaal zoekt. Want de film had toch wellicht een hoop mooier kunnen zijn, al was het eerste daarvan wellicht geweest om ander bronmateriaal te zoeken. Atonement was een redelijk succes - en een vergelijkbare draak als verhaal - en dat zal wel de overweging geweest zijn om het nog maar eens te proberen, maar de kruik gaat te water tot, en dit is te ver. Of het boek beter was, ik twijfel er eerlijk gezegd wat aan. Saoirse (ik heb geleerd dat je dat uitspreekt als iets van zeur-zeur, en als dat klopt dan is dat een knappe voorspelling van deze film) loopt er beeldig bij in haar gebruikelijke lichtblauw dat zo mooi kleurt bij haar haar en ogen. Haar tegenspeler, Billy Howle, komt pas in de jaren-70 een beetje over - knappe casting op zich, want ook dat past goed in de vertelling. Vind daar eens een acteur voor - iemand die tot in de diepste vezels van zijn lijf en ziel uitstraalt niet op zijn gemak te zijn. Jammer dat hij zijn scene pas na anderhalf uur krijgt. Was de film daarmee begonnen, dan was het misschien iets meer geweest dan een volstrekte mislukking. Want het mag toch geen verrassing meer zijn dat dat is wat de film is - een volstrekte mislukking. Tenzij je het vermakelijk vindt om twee mensen te zien die elkaar op een sullige manier volstrekt ongelukkig maken, en daar heel, heel erg lang over doen. Ik kijk liever naar het testbeeld als ik heel eerlijk ben.