To the Bone (2017)

Ik voel me een beetje een ongevoelige hork nu. Anorexia is natuurlijk heel naar, maar ondanks een goed bedoeld onderwerp vond ik To The Bone stierlijk vervelend. Deels ligt dat aan mezelf, denk ik - ik kan me echt simpelweg heel weinig voorstellen bij hoe iemand tot anorexia (of boulimia) komt, en na het kijken van To The Bone heb ik daar nog net zo weinig voorstelling bij. Ja, Ellen heeft anorexia, en ook de andere mensen in haar behandeltehuis hebben soortgelijke problemen, maar noch in het geval van Ellen noch bij de andere voorbeelden begrijp ik nu beter hoe men hiertoe komt. Ik merkte ook weinig van karakterontwikkeling gedurende de film. To The Bone voelt verder aan als zo'n 'inspirerend' waargebeurd sociaal drama die Net5 en dat soort zenders nog wel eens uit willen zenden, en daar maak je mij ook niet heel blij mee. Ik had toch graag wat meer inzicht gekregen over wat iemand hiertoe drijft, maar dat is To The Bone helaas niet gelukt.

Meh. De film probeert duidelijk anorexia onder de aandacht te brengen, of althans een impressie te geven hoe het leven van een anorexiapatiente en haar familie is. Het interesseert me eigenlijk niet zo heel erg. Ik ben ook niet geheel overtuigd. Hoe mager Collins ook mag zijn, ze ziet er nou niet bepaald uit als een echte anorexiapatient. En verder kan ik ook maar weinig met haar personage. Het zoveelste karakter met problemen en een onwil om die aan te pakken totdat er zich een catharsis aandient. De enige die nog voor wat humor zorgt is het karakter van Sharp, en zelfs dat karakter irriteert me tegelijkertijd. 1*.

Vond het maar een vrij matige film, vrij saai en ie liet me nogal koud, had zeker niet de impact zoals een serie als '13 reasons why'.