The Third Man (1949)

“A person doesn't change just because you find out more.” Fantastische klassieker. The Third Man ziet er op de eerste plaats schitterend uit, en het gebombardeerde Wenen is bijna een karakter op zich. Het spannende laatste gedeelte in het ondergrondse gangenstelsel is een knap staaltje vakmanschap van Carol Reed, en de laatste scene tussen Cotten en Orson Welles is tragisch en melancholisch. In deze scene komt alles wat The Third Man zo goed maakt samen, en beide acteurs zijn geweldig. De scene in het reuzenrad mag er ook zijn. Zodra Harry Lime tevoorschijn komt (is het een twist?) lijkt het wel of de film een elektriciteit schok krijgt, en een al interessante film wordt alleen maar beter. Het laatste shot bij de begrafenisplaats is een plaatje.

Prachtige geschoten film in naoorlogse Wenen die ik het eerste uur moeilijk kon volgen door de vele, snelle conversaties. De "Woody Allen muziek" kan me niet bekoren en vind ik niet bij de film passen. Het laatste kwartier van de film is fenomenaal in alle opzichten. Verder vind ik dat Wataru een prachtige alomvattende review heeft geschreven die wat mij betreft bovenaan de pagina zou mogen blijven staan. Hier te vinden.

Wit-zwarte klassieker waarvan naast de film ook "The Harry Lime-Theme" wereldberoemd werd. Mist soms wat tempo maar is meesterlijk inzake sfeerschepping en spankracht. Het verhaal, het verwoeste Wenen en de stinkende riolen bieden, naast de veel intense close-ups, enkele prachtige momenten, zoals bijvoorbeeld het beeld van de verderfelijke misdadiger die als venijn wanhopig uit het riool tracht te geraken. Subliem acteerwerk.