Stand by Me (1986)

Het verhaal van vier jongens met hun eigen problemen, die samen op zoek gaan naar het lichaam van een dode jongen die ergens zou liggen. Alsof het de normaalste zaak is, enkele dagen op zoektocht en zelfs met een wapen mee. Only in America... Maar de tieners zijn wel tieners natuurlijk en de problemen zijn deels herkenbaar. Het doel doet er niet toe, het is de trip samen die hen vormt. De film teert op een deftig verhaal van Stephen King, één van zijn uitzonderlijke dramaverhalen en geen horror. De vier tieners zijn niet de sterkste acteurs, topacteurs zullen het nooit worden. Het geheel is niet slecht, het straalt een typische Amerikaanse sfeer uit en geeft nostalgie weer naar een jeugd die ikzelf niet beleefd heb.

Wat een fijn ingetogen drama is dit toch, naar een verhaal van Stephen King die ik al vaak genoeg gelezen heb. De man kan niet alleen griezel schrijven maar ook ontroerende verhalen over verlies, vriendschap en ouder worden. Langzaam gaat de film van start rond de vier jongens, verschillend en allen met hun eigen achtergrond en sores, die het plan maken het lijk van een vermiste jongen te gaan zoeken. Gelijk met de vier jongens besluit het tuig van de omgeving het lijk ook te gaan zoeken, en Ace, het gewetenloze type, schrik van de buurt en leider van een groep sukkels die zo nodig nog banger zijn voor hem, is dan ook weer zo'n typisch Stephen King karakter. Prima neergezet door Sutherland overigens. Fraai en aan King toevertrouwd is daar de wisselwerking en balans tussen karakters en hun gedragingen. Eenmaal onderweg schetst de film toch een mooi beeld van deze jongens die het nodige meemaken. Temidden van hun eigen jeugdigheid en kinderlijk gedrag gebeurt er toch heel wat met ze. Ze leren elkaar beter kennen, begrijpen elkaar, hebben sympathie voor elkaar, komen voor elkaar op en passen op elkaar. Crash course coming of age wat dat betreft. Tevens is daar het verlies aan Gordies kant die dingen als verwerking, rouw en schuldgevoel brengt. Heel wat als je het mij vraagt en dit wordt op uitstekende wijze gebracht door de vier jonge knapen sfeervol gebracht met fraaie muziek. Het prachtige Stand By Me van Ben E. King zorgt voor een laatste moment van kippenvel en vervolmaakt dit heerlijke bescheiden drama en ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit een prachtige film is vooral omdat ik nooit zo van het jeugdig perspectief hou maar hier toch op fraaie en innemende wijze gebracht wordt.

Naar mijn bescheiden mening een van de beste films die ooit over pubers zijn gemaakt. In al hun onbeholpenheid komen de jongelui levensecht op mij over: graag stoer doen, maar in wezen kwetsbaar en onzeker. Het intermezzo met de taartenwedstrijd is niet erg geslaagd, want dat past voor geen meter bij de rest van de film. Ik vind het daarnaast jammer dat de soundtrack niet meer dan wat flarden van de muziek eind jaren 50, begin jaren 60 bevat, want ik heb dierbare muzikale herinneringen aan die tijd.