Red Sonja (1985)

[iRed Sonja][/i] is een film van de contradicties. Aan de ene kant zijn belangrijke punten als "een goed verhaal" en "goed acteerwerk" een belangrijk fundament en komt het hier zwaar tekort. Aan de andere kant is het decor zo fraai dat je er haast niet meer op let. Zeker voor die tijd vind ik dat er op dat gebied niet geklaagd kan worden. Het wist me op de een of andere manier toch te vermaken.

Weer prima mee vermaakt. Een lekker tussendoortje, soort van Conan-light. Swords en een beetje sorcery. Erg mooie sets vooral, zowel binnen als buiten. Dito kostuums. Maar 18 miljoen was teveel en die hebben ze helaas niet terugverdiend. Met een razzie als trap na. Wie het bronmateriaal (vooral stripboeken) een beetje kent weet dat het simpel zal blijven. Geen ingewikkeld gedoe met teveel personages, gewoon een lekker pittig wijf dat wraak neemt op de bitch queen Gedren die haar mensen heeft laten uitmoorden en een artefact steelt dat ze als massa vernietigingswapen wil gebruiken. Red Sonja is langbenig, woest, barbaars, primitief, vurig, stoer, sexy en lekker wild. Precies zoals ik mijn amazones graag heb. Nielsen kan niet acteren (check haar gezichtsuitdrukking op 1:13:06) maar het geeft niet veel. Ze is erg lang, fysiek imposant genoeg en past daarom goed als gelijkwaardige krijger voor Schwarz. Dat prinsje is zeker een vervelend kind maar ja dat was ook de bedoeling. Beetje vreemd is misschien casting van zowel Schwarz als Bergmahn in totaal andere rollen, omdat ze allebei in Conan speelden. Zeker bij Schwarz denk je toch dat is Conan, maar hij speelt iemand anders, Kalidor. Terwijl het zich toch in dezelfde wereld afspeelt. Een van de mindere scenes vond ik die met het mechanische monster in het water. Het ging maar door. Voor de rest vond ik het wel lekker wegkijken. Dit soort films, hoe exploitatief ook, vind ik een stuk leuker dan wat er tegenwoordig allemaal uit de zielloze Hollywood fabriek komt rollen. Red Sonja is ook absoluut geen filim die ze nu zouden kunnen/moeten maken, tenzij als statement tegen de verstikkende Wokeness.

Erg slecht. Red Sonja is blijkbaar op papier een symbool geworden. Symbolen verdienen natuurlijk goede films. Vaak mislukken deze een beetje, maar in het geval van Red Sonja is het ook echt serieus slecht te noemen. Ik had al verwacht dat ik het niets zou vinden, maar niet dat het zo rampzalig zou uitlopen. Het meest verrassende element van de film is Schwarzenegger, die wel in de film past maar er nooit in had moeten zitten. De gevechten tussen hem en Nielsen zijn beschamend en pijnlijk om naar te kijken. Ook zwaardgevechten in het algemeen slaan nooit aan in deze film. Het mag duidelijk zijn dat de settings best groot zijn, maar voor veel gevechtstraining is klaarblijkelijk nooit de tijd genomen. Als actiefilm vooral behoorlijk dwaas dus, maar ook als avonturenfilm niet bepaald geslaagd. Er wordt veel beweging gemaakt en Fleischer stuurt de film van locatie naar locatie, maar de afwisseling is veel te zwak om indruk te maken. Daarbij komt ook nog kijken dat de bondgenoten van Nielsen maar irritante figuurtjes zijn. De gevaren die ze onderweg tegenkomen zijn saai en schaars, en de onderlinge ontwikkeling vooral vervelend en afremmend. Daarbij komt nog een finale kijken die te suf voor woorden is. Ik kijk met fantasiefilms regelmatig om stupiditeiten heen, maar in dit geval komt het vooral over als poppenkast spelen met een kroontje op. Al mijn punten gaan uit naar wat redelijk aangeklede setpieces, verder was dit huilen met de pet op. Ik hoorde dat er een nieuwe film van dit figuurtje aankwam. Die zal dan tegenover deze film weinig concurrentie hebben.