De 4e 5* bij Tarkovsky is dus nu ook een feit. Ik heb er lang over nagedacht maar deze verdiend zeker niet minder. Wederom een prachtige film. Echter is deze juist zijn meest angstige maar ook sensationele film van allemaal. Tarkovksy was tijdens het maken van de film al ziek. En hij is natuurlijk niet lang er naar overleden.
Deze film is een reflectie op het leven en dood. RamonK heeft in een van de aller eerste berichten uiteen gezet waarom Tarkovsky deze film maakte en welke emotie er ten grondslag ligt aan dez film.
Ik zat letterlijk de gehele film op het puntje van mijn stoel. Wat een pracht, maar ook zo duidelijk een eer betoon aan Bergman en de europese manier van filmen, wat me ook een paar keer aan Angelopoulos zijn stijl deed denken.
Tarkovsky is en blijft een zeer eigenzinnige filmmaker en gelukkig laat hij in deze film zien, dat hij de 'van Gogh' is van de filmgeschiedenis.
Dit is van Tarkovskys laatste film over leven en dood vlak voor zijn dood en ook de laatste die ik van hem moest zien. En ik kan concluderen dat Tarkovsky zonder enige twijfel tot de top 3 beste regisseurs uit de geschiedenis behoort.