Log

Indrukwekkend relaas van iemand die nooit in een normaal gezin op heeft kunnen groeien met een moeder (overtuigende rol van Amy Adams) die steeds meer in de problemen komt, met een heroineverslaving als dieptepunt. Wel wat rommelig met alle sprongen heen en weer in de tijd. Het is ook een heel chaotisch leven. Sommige dingen komen ook krom over: zogenaamd te arm voor een zakrekenmachien maar wel geld voor een Gameboy en Magic kaarten. JD Vance heeft niets kado gekregen maar wel een familie gehad die hem flink steunde (onder andere zijn opoe, Glenn Close) want het scheelde niet veel of het was met hem niet veel beter afgelopen dan met zijn moeder.

Het mooie is dat een familie, hoe problematisch ook, toch de kracht kan hebben de volgende generatie de kans op een beter leven te schenken. De film probeert zaken niet mooier te schetsen dan ze zijn en Vance wordt ook niet gespaard. Van Howard verwacht je iets sentimentelers, dat viel reuze mee. Natuurlijk is Vance nu vice president maar in dit verhaal, al meer dan 10 jaar terug geschreven, speelt dit geen rol.

Na Elephant Man, Wild At Heart en Dune de vierde Lynch voor mij, maar natuurlijk wel de eerste echt vage van hem die ik gezien heb.

De eerste helft valt de vaagheid mee. Een aantal scenes lijken willekeurig maar het is allemaal te volgen. De tweede helft begint de verwarring. Het lijkt er niet meer zo te doen wie wie is. Er worden identiteiten verwisseld en je lijkt een soort droomwereld in te stappen die vooral om Hollywood draait en zijdelings de mafioos aandoende invloedssferen daarvan. Ik wil er nog wel een keer een analyse van zien.

Nu wil ik niet de indruk wekken dat ik deze Lynch begrepen heb (als hij dit zelf al deed) of dit eventjes zelf bedenk. Maar de vraag "wie ben ik?" lijkt centraal te staan en het verraad of trouw daaraan (mijn indruk is dat Watts en Harring verschillende facetten van dezelfde persoon zijn, en ze zijn afwisselend trouw en zelfs intiem danwel is er overspel of zelfs de dood).

Watts is een openbaring en werd terecht een ster. Elke scene steelt ze met een maximum aan emotie die nooit teveel wordt aangezet. En dit is toch wel de film waarin je haar lang en goed kunt bekijken. Inclusief wat naakt inderdaad. Geen straf...

Er zijn hier en daar koddig aandoende absurde scenes. Maar het merendeel is serieuzer.

Lynch kon mooi filmen en weet sfeer in zijn scenes te stoppen waardoor je geboeit blijft, met een aangenaam tempo. Ook haalde hij duidelijk veel uit zijn acteurs. Dus ook al was het scenario misschien eentje van een warhoofd met koorts, hij was een begenadigd regisseur.

De zoveelste grove frikandel uit de Michael Bay fabriek, dit keer niet alleen met een dikke lel mayonaise, maar ook een hoeveelheid uitjes waar je een heel weekend van gaat knetteren. Geen regie van Bay, die wel eventjes een cameo heeft. Maar wel de slechtste grappen van de hele reeks (hoewel deel 3 dit misschien nog overtreft dat weet ik niet die heb ik denk ik niet gezien...het trieste is dus dat ik dat niet 100% zeker weet).

Blijft over een simpel verhaaltje over corruptie, als excuus om een flinke lading actiescenes te serveren. Vaak met pijnlijk smakeloze decors met veel te felle kleuren. De actie is veel te veel over de top en er wordt zelfs eventjes een first person shooter perspectief gebruikt om de verveling nog wat te verdrijven. Het bekende jump the shark fenomeen (in dit geval zien we een reuzenkrokodil), vooral zoeken naar nog wildere dingen omdat de creativiteit tekort schiet. Er zit weinig leven in deze reeks en hopelijk nokken ze ermee.

Blijkbaar ook al het vierde deel in de reeks, hoewel het me niets had verbaasd als ik niets meer wist van het vorige deel en deze wel degelijk gezien had. De eerste twee Bad Boys films zijn buddy movies met een redelijke combinatie van humor en actie, hersenloos vermaak maar nog zeker te pruimen hoewel Lethal Weapon het al beter deed. Mijn excuus was dat het vrijdagavond was en ik te moe om nog echt iets te doen.