Opinions

Nog maar ns gekeken, niet mijn idee want de eerste keer vond ik m veelte gewoontjes. Maar het kwam zo uit, dus ga ik toch op herhaling.

En helaas viel hij de tweede keer nog meer tegen dan de eerste keer. Het eerste gedeelte is saai met af en toe een leuke of goede scene. Het tweede deel is standaard prul wat we al tig keer hebben gezien. Het plot raakt in het tweede deel kant noch wal en is ronduit irritant. Statham kan heel grappig zijn, ook in niet-komedies, maar zelfs dat valt hier tegen.

Ik weet dat er vrijuit van meningsuiting is en dat smaken verschillen maar deze film is kwalitatief zó matig dat die 3,7 * notering hier imo véél te hoog is, tegen het belachelijke aan.

Wel een leuke poster, dat dan weer wel.

Barton Fink, wat een geniaal personage is dat zeg.

Een geniaal personage in een redelijke film. De sfeer in Hotel Earle was erg creepy, Chet, de kamers, de schoenen, de geluiden. Knap gedaan. Je krijgt er echt zo'n wazig gevoel van, moeilijk uit te leggen, maar sommige films hebben dat. Once Upon a Time in America had dat bijvoorbeeld ook.

Echter, wanneer het verhaal zich buiten het hotel verplaatste, vond ik er eignelijk weinig aan. De scenes met die filmbaas met zn grote smoel vond ik niet grappig en ook niet interessant. Het is natuurlijk een beetje onvermijdelijk maar toch, het was gewoon wat minder dan de hotelscenes.

Verder deed Turturro het natuurlijk geweldig, ik vind het echt ontzettend knap hoe hij een doordraaiend persoon neerzet. Echt een klein meesterwerkje van deze acteur. Valt me toch telkens weer op dat de acteerprestaties onder de Coens bijna altijd goed zijn.

Verder waren er veel dubbele bodems, sommige wat beter zichtbaar en voorspelbaarder dan de anderen. Toch vond ik het qua ingewikkeldheid wel meevallen, het is een vrij eenvoudige film, zoals de meeste Coens. De vragen waarmee je blijft zitten zijn toch vooral vanwege het open einde, iedereen kan de film daardoor op zijn eigen manier interpreteren. Ik vind dat af en toe wel leuk, en vooral bij dit soort films past het goed.

Goede film, vooral vanwege Tuturro.

Battle of Britain kan helaas niet tippen aan andere klassieke oorlogsfilms als A Bridge Too Far of The Longest Day. De stijl lijkt wel een beetje, er worden verschillende personen gevolgd, maar dan wel op een afstand. Er wordt niet echt dieper op de personages ingegaan. Dat werkte in de twee eerder genoemde films, maar hier faalt het helaas. De personages zijn er in overtal maar door de oppervlakkigheid krijg je nooit echt grip op de film. Het ging allemaal een beetje langs mij heen. Dat maakt de film op veel momenten best wel saai, en dat had niet gehoeven want het onderwerp is veelbelovend.

De beelden vanuit de lucht vond ik bij vlagen fantastisch, maar dat is ook niet de hele film het geval. Sommige vliegscènes lieten zich kenmerken door slecht camerawerk/regie en daardoor waren sommige luchtgevechten niet goed te volgen. Ook was het veel van hetzelfde.

De acteurs leveren ook al wisselende prestaties, variërend van zeer slecht tot zeer goed. Wel ben ik blij met de Duits sprekende Duitsers, Engels sprekende Engelsen en Pools sprekende Polen. Verder zat het met de humor ook wel goed, het is geen komedie maar de grappig bedoelde scènes waren ook daadwerkelijk grappig.

De soundtrack, met veel van die militaire bombast, was iets overdreven maar paste wel bij de film.

Al met al een matige film, redelijk saai met hier en daar een mooie scene.

Sobere maar vooral zeer indrukwekkende film.

Sterker nog, dit is een drama van de bovenste plank. Zelden zo onder de indruk geweest van een film.

Greengrass had bij het maken van deze film realiteit duidelijk hoog in het vaandel staan. Hierdoor lijkt de film welhaast docu - achtig, maar het komt nooit geforceerd over. Ik kan met recht stellen dat ik nooit zo'n overtuigende film heb gezien. Natuurlijk ben je als regisseur dan ook afhankelijk van je acteurs, maar ook die waren zeer overtuigend. Maar alle lof voor de makers. Met oog voor detail, veel gevoel voor realisme en zonder poespas beschrijft deze film op een meeslepende manier de gebeurtenissen op 30 januari 1972.

Het begint met een persconferentie van de leider van de burgerrechten beweging. Een indrukwekkende scene, erg realistisch en zeer overtuigend gespeeld door Nesbitt. Vervolgens zien we de voorbereidingen op de protestmars. Je voelt de gespannen sfeer, je voelt het broeien. En hoewel je weet wat er gaat gebeuren, toch is het spannend.

De gebeurtenis op zich wordt erg rauw weergegeven. En niet rauw zoals de Saw films bijvoorbeeld, en niet rauw op de manier van Tarantino, maar door, ik zeg het nu wel heel vaak, het realisme. Met veel sober - en somberheid, veel chaos, veel shaky beelden en zonder muziek wordt de gebeurtenis beschreven. Het kwam op mij ongeevenaart realistisch over, wat het weer zeer indrukwekkend maakte.

Nu noem ik het feit dat er geen muziek in de film zit. Dit hoort bij het streven van Greengrass om de film realistisch te maken. Dus ook qua geluid zit het goed met deze film. De schoten van de Britten gaan door merg en been, het geschreeuw en de paniek net zo. De titelsong aan het eind is fantastisch, en zorgt voor een sobere, sombere maar wederom zeer indrukwekkende afsluiting.

Wat deze film zo'n ontzettend sterke film maakt is dus het realisme. Dit realisme zorgt ervoor dat de film naar mijn mening ontzettend indrukwekkend, meeslepend maar ook spannend is.

Mij rest niets dan een 5* beoordeling.

Mooie film.

New York komt er niet echt goed vanaf in deze film. De rechercheur moordzaken heeft net zoveel klanten als de bakker om de hoek en iedere keer als mevrouw alleen over straat gaat wordt ze overvallen of bedreigd. Ze zoekt het natuurlijk wel op, ze ontwijkt het in ieder geval niet, maar toch. De beelden vanuit de New Yorkse nacht waren sfeervol en mooi gemaakt.

Prima acteerprestatie van Foster en Howard. De spanning tussen de twee is voelbaar en voelt ook echt en is daardoor geloofwaardig. Het plot is niet helemaal waterdicht, het einde voelde geforceerd aan. Dat was jammer, want het idee is natuurlijk wel interessant.

Al met al een prima film, met een wat minder einde. De 122 minuten die deze film duurt zijn echter zo voorbij, en dat is altijd goed.

Een heerlijk luchtige film die zoals HarmJan al zegt aanvoelt als een tussendoortje. Het plot is erg onwaarschijnlijk maar wel erg grappig. De film verveelt geen moment, is heel vermakelijk en ook nog eens grappig. Brad Pitt bewijst eens te meer dat hij het beste (en grappigste) is als onnozele kneus, maar ook Malkovich was geniaal.

Leuke film, lekker luchtig, puur vermaak.