Opinions

Harde maar toch stijlvolle actiethriller.

En dat is een knappe combinatie. Deze film heeft het en ik heb er van genoten. Waar Woo in Hard-Boiled vooral zijn talent voor actie tentoon stelt, laat hij hier zien dat hij meer kan. Het idee van de wisseltruck is simpel, maar toch origineel en het levert een prima film op.

Het plot is dus origineel, en de makers fantaseren er lekker op los. Perfecte gezichtswissel in een minuut of vijf, gevangenissen waar de gevangenen met metalen laarzen op magnetische vloeren lopen. Natuurlijk is het niet realistisch, maar dat is nooit het doel geweest. Het is puur (veelal luchtig) vermaak en het levert in ieder geval een hoop leuke scènes op. Leuk in de zin van goede actie, waar ik zo op terugkom, maar ook goed gevonden symboliek. Die spiegelscene vond ik bijvoorbeeld erg sterk. Verder heb ik om een handvol scènes echt gelachen, vooral Castor Troy die als familieman aan de slag gaat. Leverde een aantal hilarische momenten op.

De clash met Sean Archer is waar deze film op drijft en het leidt tot een aantal magnifieke actiescenes. Hoewel Woo een aantal trucs uit zijn Hard Boiled copy-paste zijn ze toch verfrissend en anders dan wat je meestal voorgeschoteld krijgt. De shoot-out bij die begrafenis is heerlijk. Ook een compliment voor het geluid, wat echt meesterlijk is, al ben ik bang dat de politie binnenkort voor de deur staat . Wat ook opvalt in deze film is de on-Hollywoodse hardheid, heel het Troy personage (FBI agente door dr kop knallen en je schouders ophalen: onbetaalbaar) al heeft Woo het weleens bonter gemaakt. Enig minpuntje aan de actie in deze film is de hoeveelheid, het had van mij wel iets meer gemogen.

Het acteerwerk is voortreffelijk. Castor Troy, de zwaar gestoorde crimineel vond ik sowieso een heerlijk personage. Heerlijk zo'n psychoot die alles doet waar hij zin in heeft. Cage, ik zeg hier vaak op MM dat hij niet zo hoog in mijn achting staat, maar misschien moet ik dat standpunt maar is herzien want de laatste vier films die ik van hem zag was hij wel erg sterk. Waaronder dus deze. Hoe hij Castor Troy aan het begin van de film neerzet; heerlijk. Ook als Archer met Troy gezicht doet hij het overtuigend. De scene waarin hij Castor Troy vermoord, waarbij hij uit het diepst van zijn hart DIE!!! roept vond ik erg indrukwekkend gespeeld. Opvallend, omdat ik Cage vaak minder vind in heftig emotionele scenes. Travolta was redelijk goed op dreef, vooral als sarcastische Castor Troy.

Het enige wat ik minder vond waren de verplichte sentimentele scenes (waaronder het einde). Zo onnodig en een tikkeltje irritant is het wel. Toch mijdt Woo veel Hollywood cliché's, zoals bijvoorbeeld het eerder genoemde karakter van de bad guy.

Ik kan met recht zeggen dat ik met genoten heb van deze film. Iets minder dan Hard Boiled qua actie, maar de rest vergoedt veel. Vooral Castor Troy

Bijna alle films van ''the Coens'' worden hier met veel gejubel ontvangen. Naar mijn mening is dat in sommige gevallen overtrokken (en soms ook niet ). Ik heb nog geen film van ze gezien die echt slecht is, maar wel een aantal middelmatige.

Zo ook deze film. De film doet in de verte een beetje denken aan Reservoir Dogs, en dat is niet alleen vanwege Buscemi. Het is een beetje hetzelfde concept; simpel maar goed en met humor uitgewerkt. Het acteerwerk is in deze film van een meestal zeer hoog niveau, en dat is iets waar de films van de Coentjes vaker in uit blinken.

Het plot is best grappig, maar niet meer dan dat. Veel meer kan ik over deze film eigenlijk niet kwijt, en dat zegt eigenlijk genoeg. De film is best goed, er zitten genoeg vermakelijke scenes in, maar het is nooit echt bijzonder. Waar Reservoir Dogs bijv. uitblinkt in de humor, acteerwerk, soundtrack en sfeer blinkt deze film op het acteerwerk na nergens echt in uit.

Leuk maar niet bijzonder.

Zoveelste "Romantische komedie" met min of meer dezelfde verhaallijn als vele anderen. Na een paar minuten weet je al wat er gaat gebeuren. Eerst de ontmoeting, dan wordt het gelukkige stel gespeeld, dan gaat het uit, dan verbeterd een van de twee zijn leven en komen ze weer bij elkaar. Ze leven dan nog lang en gelukkig, uiteraard. . Wel leuk zijn de verhaaltjes eromheen. Vooral het "bijverhaaltje" over de Red Sox en Ben's liefde voor die sport en dat team waren erg leuk en tevens erg herkenbaar voor mij, al ging het hier wel erg ver .

Verder waren Barrymore en Fallon best te pruimen, dus krijgt deze film van mij niet eens zo'n slecht cijfer als wat ik van tevoren had gedacht. Een krappe 2.5*

The Final Destination

Ik ben onbevooroordeeld want ik heb de andere delen van de serie niet gezien. Toch was de film erg voorspelbaar.

Ik zag de film in 3D en ik moet zeggen dat dat erg geslaagd is. In sommige scenes zit je er echt 'in' en dat levert leuke situaties op. Voorbeeld: de schroevendraaier die je in je gezicht krijgt. Ik heb genoeg bezoekers zien wegduiken. Best geinig.

Het plot is wel erg mager en voorspelbaar, en de ongelukken zijn vergezocht. De manier waarop men sterft is dan wel weer erg over the top. Dit maakt de film uitermate geschikt voor een avondje met een paar vrienden en een biertje erbij. En een 3D bril.

Popcorn vermaak zoals het hoort, maar geen memorabele film. Wel laat het zien dat 3D films echt iets toe kunnen voegen aan een bioscoopbezoek.

Moeilijk om hier een goed oordeel over te geven.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: de interviews waren ontzettend goed gemaakt; en zoals hier al vaak genoeg is gezegd: Langella zet een Oscar waardige prestatie neer. Wel zet ik vraagtekens bij het beeld wat van Nixon wordt geschetst voor de interviews. Ik kan niet oordelen of hij echt zo was, maar zo als hij hier neer wordt gezet doet een beetje karikatuur-achtig aan, het lag er te dik op.

De aanloop naar de interviews was niet geweldig maar redelijk boeiend, maar wordt iets te lang uitgesmeerd. Buiten de interviews vond ik Sheen trouwens maar matig acteren, net als een aantal andere supporting acts.

De interviews zelf waren indrukwekkend, met Langella die een fenomenale prestatie neerzet. Sheen acteerde overtuigend, maar deed me buiten zijn uiterlijk niet echt aan de echte Frost denken. De interviews zijn uitstekend gemaakt, echt vakwerk, maar toch, wat is het nut? De echte interviews zijn net zo indrukwekkend en tevens echt. Ik heb veel respect voor de manier waarop ze zijn nagemaakt, het is echt van hoog niveau, maar betwijfel het nut van deze hele film, mede door de weinig interessante aanloop.

Al met al is het een film met een redelijk lange aanloop die op zichzelf niet echt heel interessant is. De interviews maken het pas echt interessant, maar kunnen de werkelijkheid niet echt benaderen, voegen er weinig aan toe. Wat deze film de moeite waard maakt is het acteerwerk van Langella, en enkele scenes die je normaal in de realiteit niet te zien krijgt. (Die schoenen scene aan het eind was bijv. erg indrukwekkend en een handjevol achter de schermen scenes)

Omdat de film weinig toevoegd aan het echte materiaal (mede dus door die matige aanloop) en omdat ik mijn twijfels heb over het beeld dat van Nixon geschetst wordt, twijfel ik over een voldoende. Het acteerwerk van Langella verdient echter zeker géén onvoldoende (en eigenlijk ook meer dan dat ik nu geef), en er zit wel een enkele scene in die wél wat toevoegd. Zoals ik al zei, deze film vind ik moeilijk te beoordelen, maar krijgt nu het voordeel van de twijfel.