Log

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

Tegenvaller.

Als Evil Dead Burn mij één ding liet zien, dan is het dat het format van de franchise zijn voor- en nadelen blijkt te hebben. Het zijn geen letterlijke vervolgen en jonge regisseurs (met veel vrijheid zo lijkt het) geven het stokje aan elkaar door, maar producers (Raimi, Campbell, Cronin) lijken de continuïteit te moeten waarborgen van een reeks die sadisme, demonische infiltratie in een familiesetting en bloederige overdrive als stijlkenmerken huisvest.

Vanicek mocht zijn eigen verhaal schrijven - positief dat nieuwe regisseurs die vrijheid genieten - en de crew vertoont veel Franse namen, waaronder cinematograaf Philip Lozano. Maar net script en camera zijn wat mij betreft een beetje hit-or-miss.

Veel oppervlakkig drama op dialoogniveau (kenmerkend toch voor Franse regisseurs in hun eerste grote Amerikaanse productie) binnen een groepje mensen waar je weinig om geeft en sterker: die ook weinig om elkaar lijken te geven. Zeg wat je wil over Alvarez' remake en Cronins Rise, beiden wisten in korte tijd een hechtheid binnen de aanwezigen te portretteren die de dreiging van Deadite-infiltratie zoveel meer gewicht gaf.

Meer dan ooit bevat deze Burn veel cinematografische trucs zoals quasi-tracking shots, ondersteboven aanzichten en veel dicht op de huid gefilmde scenes. Met name dat laatste voelt als een stilistische afslag en het werkt de onoverzichtelijkheid vaker in de hand dan dat het de boel echt op scherp zet. Daarentegen werken sommige scenes ook weer wel maar zoals ik al zei: hit-or-miss.

Evil Dead Rise moest ik ook twee keer zien voor ik mijn verwachting kon aanpassen en wist te waarderen wat Cronin liet zien, maar daar had ik in ieder geval meer het gevoel echt een continuering van het Evil Dead universum te aanschouwen. Vanicek gebruikt het iets meer als kapstok voor zijn eigen ideeën van voorwerpen, verwondingen en locaties en dat is prima, maar als niet alles even goed blijkt te werken, vormt dat toch een sidestep in een franchise on the rise.

Eigenlijk vond ik de stijlbreuk vanaf de openingsscène al voelbaar en heb ik die weerstand doorheen de film niet los kunnen laten. Het zullen de kleine creatieve gore-momenten en de (wat on the nose) shockering van sommige scenes zijn die velen wel over de streep zullen trekken, voor mij was het een gemiddelde van highs en lows. 2,5*