Opinions

Deel 2:

Chamber of Secrets is op een aantal vlakken direct een flinke stap vooruit ten opzichte van deel 1:

Onze drie jonge hoofdrolspelers hebben duidelijk acteerlessen gehad.

De rol van Rupert Grint is in dit deel wel veel te overdreven en aanstellerig. Zonde...(Overacting?)

Radcliffe zit veel beter in zijn rol dan in deel 1 maar Watson steekt er wederom met kop en schouders bovenuit net als in deel 1, haar rol vind ik persoonlijk verreweg het leukst als uiterst zelfverzekerde en pientere jongedame al is het jammer dat in dit deel haar aanwezigheid in het laatste deel van de film nihil is.

De special effects zijn in dit deel ook een sprong vooruit en ogen prima met uitzondering van de zwerkbal scènes. Dat bezem vliegen ziet er ontzettend houterig uit.

Het verhaal vond ik iets minder dan deel 1.

Regie wederom niet top.

(rommelig op momenten)

Deel 2 maakt mij wel meer nieuwsgierig naar de verdere ontwikkeling van deze filmserie en dat is positief...

Voor dit deel zelfde score als deel 1...

2,5*

Deel 7

Zelfde rustige tempo als deel 6. Voor de volwassen kijker een verademing ten opzichte van de haastige/rommelige eerste 5 delen.
De serie is nu echt volwassen geworden en probeert een veel grotere groep kijkers aan te spreken.
Deel 7 is duidelijk een opstap naar de grote finale, juiste beslissing om hier twee delen van te maken. (Ook voor de poen uiteraard)
Wel jammer dat Gleeson alleen in het begin van de film te zien is, zijn personage blijft de leukste van allemaal.
Dat Grint weer eens ruzie maakt om vervolgens op exact het juiste moment weer ten tonele te verschijnen is wel een tikkeltje voorspelbaar, dit hebben wij al eerder in de serie gezien.
Op naar de finale...

3***

Deel 8:

Beste uit de gehele serie, met afstand.

Goede keuze om het laatste boek op te splitsen in twee delen, dit geeft de karakters veel meer (scherm) tijd en diepgang, iets wat in een aantal eerdere films duidelijk te weinig aanwezig was.

De laatste drie delen hebben een veel lager tempo dan de eerste vijf delen en dit is zeker voor de volwassen kijker een stuk prettiger. De eerste vijf delen zijn duidelijk voor een jonger publiek gemaakt waarin diepgang ondergeschikt was en begrijpelijk. Wat dat betreft is het wel goed gelukt om de serie mee te laten groeien met de leeftijd van het publiek.

De boeken heb ik nooit gelezen dus een vergelijking daarmee maken kan ik niet.

Heb de films puur gekeken met het oog op de game Hogwarts Legacy zoals omschreven in mijn review van deel 1.

Hoe is de gehele serie dan uiteindelijk bevallen?

Helemaal mijn ding zal het nooit worden, daar is het toch net allemaal iets de braaf voor. (Logisch voor een kinderboeken serie)

Voor de kenners/fans van de boeken zal de score ook wat hoger liggen. Moet je de boeken gelezen hebben om te kunnen genieten van de films? Nee, zonder kennis zijn de films prima te volgen al is de regie in de eerste vijf delen nogal rommelig en gehaast.

Wat er erg positief uit springt zijn de grote namen die aan deze serie hebben meegewerkt, naast onze drie hoofdrolspelers springen vooral Fiennes, Rickman en Gleeson er met kop en schouders bovenuit.

De laatste heeft ook verreweg de leukste rol, jammer dat hij in de laatste delen maar weinig schermtijd heeft. Wat betreft de rol van Perkamentus: in de eerste twee films wordt deze gespeeld door Harris die in 2002 helaas is overleden. De rol werd vanaf deel drie overgenomen door Gambon die in mijn ogen een rommeltje maakte van de rol. Pas pas in de laatste drie delen zette hij een goede Perkamentus neer zoals Harris in de eerste twee delen.

De meest verschrikkelijke rol was van Staunton, weliswaar goed geacteerd maar wat een vreselijk irritant personage. Een vlees verworden Sigrid Kaag met bijbehorende arrogantie en valsheid. Vreselijk wijf.

Van onze drie vrienden vond ik Watson de leukste rol spelen, zeker in de eerste films.

Grint begon leuk, werd in deel 2 en 3 wat hysterisch maar dat werd gelukkig daarna weer normaal om vervolgens sterk te eindigen in de laatste 2 delen.

Radcliffe is eigenlijk de gehele serie stabiel al is wel duidelijk het verschil tussen deel 1 en deel 2 te zien m.b.t. acteerlessen en dat geld voor alle drie de hoofdrolspelers.

Special effects zijn in de eerste delen nogal verouderd (logisch) maar in de laatste delen nog altijd prima in orde, vooral het laatste deel pakt flink uit al zal dat ook met het opgeschroefde budget te maken hebben. Enige wat er in de gehele serie belabberd en houterig uit blijft zien is het bezem vliegen.

Alles bij elkaar een voldoende voor de gehele filmserie waarbij de laatste drie delen voor mij persoonlijk het beste waren door de veel meer volwassen regie en rust in de films.

3,5*

Deel 4:

Tot nu toe beste deel. Het wordt allemaal iets volwassener en donkerder. De bijrollen worden stukken beter al blijft Gambon een slechte Perkamentus ten opzichte van Harris maar daar is helaas niets meer aan te doen.

Gleeson schittert als Mad-Eye, een heerlijke rol.

Fiennes is ook een welkome toevoeging als Voldemort.

Het verhaal gaat in de eerste minuten veel en veel te snel maar als men weer is teruggekeerd op Hogwarts komt de rust terug in de film.

Enige tenenkrommende was de korte puber "ruzie" tussen Radcliffe en Grint. Stukje kinderachtige jaloezie moest er blijkbaar toch in verwerkt worden. Net zo snel als dit sub plotje zich ontwikkelt verdwijnt het gelukkig ook weer.

Special effects waren prima in orde.

Halfje erbij ten opzichte van de vorige 3 delen.

3***

Deel 6

3 stappen vooruit ten opzichte van het zwaar ondermaatse deel 5.
De titel is een beetje misleidend aangezien de film voor 90% over de geschiedenis van Voldemort gaat en Harry door Perkamentus word voorbereid op de uiteindelijke confrontatie in de laatste twee delen.
Het grootse verschil met het rommelige deel 5 is dat dit deel eindelijk veel meer rust in de regie heeft en het verhaal veel meer tot zijn recht komt. Voor de jongere kijkers zal dit deel misschien veel te saai en traag zijn maar voor de volwassen kijker een verademing. Eindelijk krijgt iedereen rustig de tijd en dit komt de sfeer voor mij ten goede. Vooral de rol van Perkamentus is ten opzichte van deel 3 toen Gambon de rol overnam van Harris gigantisch verbeterd. Waar Harris in de eerste twee delen een hele rustige en vaderlijke Perkamentus neerzette was Gambon een druktemaker wat helemaal niet bij het personage paste. Gelukkig is dat in dit deel overboord gegooid.
Dat Rickman toch naar de "verkeerde" kant wordt getrokken was te verwachten al heb ik zo'n vermoeden dat zijn personage nog een keer of 4 zal wisselen van gedachten in de komende twee films.
Alle puber "problemen" die aan bod komen zijn wat mij betreft niet storend.
Conclusie?
Dit deel is voor mij de eerste film in de serie die meer op een meer volwassen publiek is gericht mbt de regie...
Op naar de laatste twee films.

3,5*

Deel 5:

Niet best.

Warrig verhaal

Een dramatische regie met een aaneenschakeling van losse scènes en één van de meest irritante rollen (Staunton) uit de film geschiedenis. Een soort D66 Sigrid Kaag: arrogant tot op het bot en schijt aan het in haar ogen "gepeupel" met het hoofd zo ver in de eigen anus gestoken dat men stront ademt.

Enige hoogtepunt was het eind gevecht tussen Harris en Fiennes.

Dit deel komt heel erg over als een verplicht nummer om de reeks te rekken en uit te melken, ook onze drie hoofdrolspelers lijken er weinig zin in te hebben.

Hoop niet dat dit deel de opmaat is naar de laatste 3 delen maar een eenmalige misser.

Tot nu toe verreweg het slechtste deel in de reeks.

2**

Deel 3:

Tja, gemengde gevoelens. Visueel gaat de serie er flink op vooruit. Special effects zijn prima, het geheel word wat donkerder en langzaam iets volwassener. Het worden nu meer pubers ten opzichte van de eerste 2 delen.

Grint is iets minder irritant maar Watson juist weer iets te braaf. Radcliffe vond ik dit deel niet echt bijzonder.

Ook kan Gambon Harris niet vervangen. Die laatste paste de rol van professor Albus veel beter.

Wat ik ook jammer vind is dat onze drie vrienden vrijwel de gehele film in casual kleding te zien zijn in plaats van in uniform.. Dit doet afbreuk aan de Hogwarts sfeer.

De regie is wederom niet erg sterk, het lijkt ondanks de lange speelduur dat men teveel van het boek in de film heeft willen proppen met een rommelige film zonder enige diepgang tot gevolg.

Nu de serie langzaam de iets meer volwassen kant op gaat ben ik benieuwd of dit in de komende delen zal verbeteren. Het wordt nu ook voorspelbaar dat elke nieuwe/vervangende leraar die in het begin wordt geïntroduceerd iets te verbergen heeft.

En waar is Dobby de elf ineens gebleven? Aan het einde van deel 2 is Harry toch zijn nieuwe meester geworden?

Toch een (krappe) voldoende.

2,5*

Gister begonnen aan de Harry Potter reeks.

Waarom nu pas?

Heb er eigenlijk niets mee, nooit gehad ook. Toen de eerste films uit kwamen was ik begin twintig en in hele andere zaken geïnteresseerd.

De boeken heb ik ook nooit gelezen.

Op latere leeftijd wel eens fragmenten van de films op TV voorbij zien komen maar het pakte mij nooit.

Waarom dan nu wel de reeks gaan kijken?

Antwoord is simpel alsmede wellicht ietwat vreemd:

Naast filmliefhebber ben ik ook graag achter de PlayStation 5 te vinden en daar is deze maand de game Hogwarts Legacy voor een schijntje in de aanbieding.

Aangezien deze game zich volledig in het Harry Potter universum afspeelt (uit de vele reviews blijkt dat enige bekendheid met de films de game een stuk leuker/meer herkenbaar maakt) heb ik besloten om deze filmserie toch een kans te geven alvorens aan de game te beginnen.

Ik ben van plan om de complete serie films komende week te bekijken en daarvan een korte review te plaatsen.

Gisteren deel 1 & 2 bekeken.

Deel 1 is duidelijk een introductie en net als deel 2 nog erg op kinderen gericht.

De jonge acteurs zijn nog onwennig al valt het an sich nog alleszins mee.

De effecten zijn wel zwaar verouderd, de regie is ook niet bepaald top (rommelig knip en plak werk) maar in het achterhoofd houdend dat de eerste films echt voor een jong publiek gemaakt zijn mag je als volwassen (kritische) kijker daar weinig van zeggen.

Ik ga er wel van uit dat de boeken een stuk beter zijn, aangezien ik deze nooit heb gelezen kan ik hiermee geen vergelijking maken.

De speelduur is voor een kinderfilm wel absurd lang naar mijn mening.

Leukste rollen in deel 1 zijn voor mij Emma Watson en Robbie Coltrane.

2.5*

Stuk minder dan het geweldige Django Unchanged maar beter dan het oersaaie Once upon a time in Hollywood.

Acteerwerk is verzorgd, vooral Jennifer Jason Leigh steekt er met kop en schouders bovenuit.

Verhaal is vrij simpel en redelijk voorspelbaar.

Actie is schaars, vergt wat geduld maar komt wel in de bekende Tarantino stijl.

Niet Tarantino's sterkste prent maar wel voldoende.

3***