Opinions

Nou, ik heb genoten van deze film. Alhoewel ik natuurlijk ook wel een paar minpuntjes zag. Sommige actrices waren niet al te best nee. Bijvoorbeeld in de beginscene. De blik van die meisjes als ze aangevallen worden. Geen enkele emotie.

Geen moment heb ik me verveeld tijdens deze film. Het verhaal bleef goed op tempo en zakte nergens in. Ik heb het einde ook niet aan zien komen. Vandaar waarschijnlijk dat ik het wel heel spannend vond.

Ik heb deze film nu al 3 keer gezien en hij blijft indrukwekkend. Heel bijzonder dat dit materiaal er is. Heftig om te zien hoe ze het lichaam van de brandweercommandant mee nemen en het geluid van al die mensen die sprongen daar kreeg ik kippenvel van. Nog steeds krijg ik een knoop in mijn maag als ik daar aan denk.

Het is ook wel goed dat ze niet alleen het materiaal van de camera binnenin het gebouw hebben gebruikt maar ook de andere camera die buiten was en de reacties van de mensen kon filmen.

Wat ik ook wel kan waarderen is dat ze er niet een bepaalde discussie of iets van maakten over het hoe en waarom van deze aanval. Ze bleven gewoon puur bij het moment en hoe het de mensen raakte en dat vind ik ook wel knap. Vaak zie je toch de mening of het gevoel van een documentaire maker door zijn film heen maar dat was hier niet het geval.

Op zich vind ik dat er veel in het verhaal had kunnen zitten maar ik vind het allemaal zo langdradig en langzaam overgebracht. In het begin van de film had ik dat al kunnen raden want je begint door een volle minuut naar een zwart beeldscherm te kijken met op de achtergrond het geluid van een tennisser. Daarna zie je de tennisser spelen voor een volle 3 minuten zonder dat er iets gebeurd of dat je iets van het spel of de omgeving ziet. Alleen een jongen die tegen een bal slaat. En zo zitten er door de hele film heen diverse scène's die in mijn ogen volledig overbodig zijn en die het tempo volledig uit het verhaal halen. Alhoewel ..... eigenlijk is er op geen enkel moment sprake van tempo.

Daarnaast vind ik dat de hoofdrolspeler behoorlijk emotieloos speelt. Ik kon zowel aan mimiek als intonatie totaal niet ontdekken hoe hij de rare verhoudingen die in zijn "vrienden" groep ontstaan zijn, ondergaat.

Ik vind het jammer dat er op deze manier met het verhaal is omgegaan want er had veel meer in kunnen zitten. De bijzondere vriendschap tussen een tiener en een groep dertigers die uiteindelijk uit de hand loopt, de sexuele ontwikkeling van deze jongen met de bijbehorende vragen over eventuele homosexualiteit, klaarkomen, techniek etc., de absentie van ouders waardoor hij zich vastklemt aan deze vriendengroep. Het zijn allemaal heel interessante thema's die helaas veel te traag en kortgezegd saai in beeld werden gebracht.

Een aantal keren heb ik overwogen om de film uit te zetten en heb ik geregeld op de klok gekeken. De reden dat ik dit niet heb gedaan is omdat ik graag wilde zien of Jonas zich wel of niet los ging rukken van deze toch wel uit de hand gelopen controversiële band die hij met deze groep dertigers had.

Schitterende film. Waarin vaak met weinig woorden toch een heleboel gezegd word. Qua acteerwerk was ik het meest onder de indruk van de zoon. Hoeveel ondergrondse pijn en emotie hij wist te tonen, vond ik heel erg indrukwekkend. Af en toe had ik de neiging om met hem mee te huilen. Bijvoorbeeld op het trouwfeest en hij vol argwaan naar zijn moeder keek. Of toen hij zijn overleden broertje zag.

Visueel vond ik het ook heel mooi weergegeven. Er zat een soort groenige gloed over het beeld heen maar het gaf wel een heel apart sfeertje. Ik vond het wel mooi gedaan. Het allerlaatste beeld als je de man in zijn eentje op het dakterras ziet staan is ook heel erg mooi. Het blijft zo ook allemaal een beetje open.

Een minpunt vond ik dat sommige scène's te onduidelijk overgebracht waren. Bijvoorbeeld de scène's in de woonkamer of aan de keukentafel bij het raam waren erg donker en ook van een afstand gefilmd waardoor ik af en toe geen emotie bij mensen af kon lezen. Een voorbeeld hiervan is als de zoon bloedend thuis komt na een avondje stappen en zijn moeder hem in feite betrapt. Op zo'n moment wil ik wel graag haar emotie van haar gezicht aflezen en dat werd bij die scène's toch wat moeilijker.

Maar dat is het enige minpunt wat ik kon ontdekken bij deze film. Verder vind ik het een prachtige film.

Wow, heftige film die wel aankomt. Het rauwe leven in Rio komt wel heel realistisch op me over. De manier van filmen was af en toe net alsof je er zelf middenin stond. De acteurs vond ik ook heel sterk. Vooral Sandro en de moeder van Allessandro was ik erg van onder de indruk. De scene op het laatst in de bus maakte qua acteren het meeste indruk op mij. Dat paniekerige en opgefokte kwam hele heftig over. Het verhaal zakte ook nergens in. Ik bleef de gehele film geboeid zitten kijken.