Opinions

Geweldige docuserie over het criminele verleden van een op het oog uiterst beschaafde en intelligente man uit een zeer welgestelde makelaarsfamilie met hoofdkwartier in New York. Je wordt als kijker een paar keer op het verkeerde been gezet als je de man ziet spreken en het onderzoek voortschrijdt. De man komt zo beschaafd en slim over en wentelt zich overal vrij aannemelijk uit dat je hem bij voorbaat niet verdenkt.

In de allerlaatste aflevering, vlak voor de aftiteling, lijkt de man via een microfoon op zijn lichaam, na het interview met de documentairemaker, onbewust op het toilet een soort bekentenis af te leggen en toe te geven dat zijn misleiding niet heeft gewerkt. Jammer dat er veel gedoe is geweest over dit laatste fragment en later duidelijk is geworden dat de documentairemaker heeft gerommeld met de geluidsopname om het effect voor de uitsmijter van de documentaire te maximaliseren. Reden om deze documentaire niet het maximale aantal sterren te geven.

Ieder gezond denkend mens accepteert de medemens zoals die is, lijkt mij toch. Ongeacht huidskleur, religie, sexe, geaardheid of wat dan ook. Maar dat wil wat mij betreft nog niet zeggen dat een serie als Liar met als centraal thema een dominante verkrachter die zijn wil oplegt aan gedrogeerde vrouwen en hun strijd daartegen, een feest is om naar te kijken.

Ten eerste rammelt het script aan alle kanten. Kleine plotjes worden erin geschoven zonder enige achtergrondinfo. De karakters (waaronder een aantal onuitstaanbare types zoals de hoofdpersoon) denken en handelen op een manier die volstrekt ongeloofwaardig is. En last but not least, de politieke correctheid en de tot vervelens toe opgedrongen wokegedachte druipen er vanaf.

Bijna alle mannen zijn dom, naïef of met slechte, dominante bedoelingen. De mannen die het niet zijn, zijn degenen die al oud genoeg en seksloos zijn, een kleurtje hebben, zich voortdurend om het minste of geringste verexcuseren naar vrouwen, hondstrouw zeggen "Ik begrijp je" of naar de pijpen van de vrouwen dansen; óók als zij kwaad met kwaad willen bestrijden en op die manier niet heileger zijn dan hun opponenten. Maar als kijker moeten we die vrouwen wél heilig en nobel vinden. Altijd een lekkere: je bent terecht verontwaardigd over hoe je bent behandeld door een man en je vervalt uiteindelijk in niet minder verwerpelijke manieren om dat teniet te doen. Je gaat niet boven hun foute gedrag staan, maar wordt zoals zij en past het zelf dan ook maar toe. Wat een armoe.

Bijna alle vrouwen zijn heldinnen (behalve degenen die de kruistocht tegen de foute man niet gelijk steunen). Met name natuurlijk de recherche die een kleurtje heeft, vrouw en lesbisch is. Haar (natuurlijk!) stoere, vrouwelijke parter is militair in Irak en recherchemevrouw is net zwanger van (vanzelfsprekend) een meisje. Recherchemevrouw neemt het niet zo nauw neemt met het scheiden van persoonlijke grieven jegens de foute verkrachter en de professionele manier om daar wat aan te doen. Zo nu en dan staat ze, haar professionaliteit vergetend, ongegeneerd te girlpoweren met de verkrachte hoofdpersoon die allerhande wederrechtelijke acties onderneemt om haar mannelijke opponent te wreken. Onder het toeziend en goedkeurend oog van recherchemevrouw. De verkrachte hoofdpersoon zélf gaat meerdere malen over de schreef (huisvredebreuk, kidnapping en mishandeling van haar verkrachter, manipuleren en ondermijnen van de carrière van haar ex die bij de politie werkt), maar dat moeten we allemaal maar begrijpen en goedkeuren.

Lair is een drammerige, eendimensionale serie die na een paar afleveringen enorm op je zenuwen gaat werken. Ik heb niks tegen gelijkwaardigheid van vrouwen en niks tegen de emancipatie van wie of wat dan ook, maar deze verzuurde en wraaklustige aanpak is niet de manier om dat uit te dragen. Ik heb het best lang volgehouden, vind ik zelf. Tot vijf afleveringen in het eerste seizoen. Maar toen was het toch echt wel een keer mooi geweeest. Het interesseert me geen bal hoe dit afloopt. Het dramt al vijf afleveringen lang en ik verwacht niet dat dat ineens gaat veranderen.

Mijn advies: skippen die hap!