Opinions

Film begon zeer goed en er werd vooral door Dian Sastro enorm goed geacteerd. Ze kwam zo natuurlijk over als een verlegen/bescheiden meisje die ook wel enthousiast kan zijn als ze zich op haar gemakt voelt, echt met zeer veel klasse gespeeld. Haar tegenspeler was aardig. Het verhaal zit op dat moment goed in elkaar en hun liefde wordt goed opgebouwd met een aantal leuke scenes - waarin mijn aandacht vooral uitging naar de adembenemende Dian Sastro, wat een schoonheid.

De overgang naar het tweede gedeelte van de film, daar waarin ze daadwerkelijk model is en het luxe leven geniet, vond ik vrij snel gaan en onduidelijk weergegeven. Vanaf dat moment komen er veel clichés in de film (de binnenkomst van Lando tijdens het huwelijkaanzoek, WTF?!) en soms ook onrealistische scenes: Terwijl ze op de voorste rij van een modeshow zit, heeft ze een emotioneel gesprek met haar oma. Een grappig feitje dat die oma's een aantal Nederlandse zinnen spreken, waarschijnlijk overgehouden aan de Nederlands-Indische tijd. Naar het einde toe wordt het drama wat er in zit ook weer uitgemolken, wat ik toch wel in haast iedere Indonesische film zie en wat ik toch betreur.

Had een zeer goede film kunnen zijn, maar laat het toch liggen bij sommige 'typische keuzes' van de Indonesische cinema.

Zeer wonderlijke film. Alle productieprocessen van de voedselindustrie die je hier ziet zijn opzich al interessant en door de manier van filmen wordt dit proces alleen nog maar indrukwekkener. Zo strak en mechanisch wordt er gefilmd precies op dezelfde manier zoals het voedsel bewerkt wordt, althans dat idee krijg je haast.

Na wat berichten en reacties hier gelezen te hebben, de trailer en het synopsis gezien te hebben, dacht ik serieus een beelden mozaïek met een gemoedelijk en liefdevol verhaal tegemoet te gaan. Beeldenmozaiek zeker, en op zijn minst op het zelfde niveau als we deze van Malick gewend zijn, maar zeker niet liefdevol. Beangstigend, vervreemdend en heel kil, ondanks dat de beelden los van elkaar ontzettend veel warmte en geluk overbrengen. Dit brengt een vreemd soort cinema met zich mee, eentje waarvan de beelden en de content eigenlijk niet met elkaar stroken en waarin de ambient muziek een soort middenpad bewandelt en daarin dus uitstekend zijn rol vervult. Ongeveer de gehele film zat ik met een frons op mijn voorhoofd, omdat ik maar niet kon en wilde bevatten wat ik op het scherm voorgeschoteld kreeg. Een fantastische ervaring, ik houd van dat soort films. Heb een keer eerder een soortgelijke frons over de hele breedte van een film gehad, waarin ik ook af en toe de kluts kwijtraakte in de beelden puzzel, dat was Yoshida's Yoshida's Rengoku Eroica.

Waanzinnige film, en zoals iedereen het hier al noemt, eentje die snel een herziening vraagt. Hopelijk op het grote witte doek.

Eerste Sabu en vond het niet veel voorstellen. Redelijk rechtlijnig, voorspelbaar en standaard aandoenlijk filmpje. Bij vlagen emotioneel sterk maar het gemakkelijke zoete sentiment overheerste jammer genoeg.