Opinions

Mooie oude film over het verzet in Angola tegen de portugezen, de kolonisten.

Zo he, Yoshida bevalt mij wel en dit is haast perfectie. Nadat ik Rengoku Eroica zag begreep ik dat Yoshida wel heel goed wist hoe je cinema moest maken en na wat google en surf-werk kwam ik onder andere deze scene uit Farewell to the Summer Light tegen die me erg aantrok.

Die scene staat vrij goed model staat voor de film in zijn geheel. Een abstracte vertelling van de ontmoeting en de (onmogelijke) liefde die er ontstaat tussen twee Japanners in het Europese landschap van de jaren '60. Zoals ik inmiddels niet anders gewend ben van Yoshida, prachtige beeldkadering en in deze film vooral magistraal kleur- en lichtgebruik, wat hij kan in zwart-wit doet hij net zo lief in kleur en zelfs beter, subliem. Wat -fal ook al benadrukt is de ruimtelijkheid van composities binnen het shot, waar in Rengoku Eroica het tegenovergestelde van kracht is en die ruimte juist heel erg ingekaderd en daardoor beperkt wordt (begrijp me niet verkeerd daar is niets mis mee, integendeel!). De Europese locaties die uitgekozen zijn voor de beelden zijn niet mis, mooie landschappen en architectuur van Portugal en Italie tot Zweden en zelfs Amsterdam en haar Magere Brug komen er nog in voor (en hoor je op de achtergrond een kind roepen "wat doe je nu weer!").

Het verhaal tussen de twee wordt deels verteld door voice-overs met vorderingen in het verhaal, maar vooral met gedachten en dialogen tussen de twee. Dit sluit ontzettend goed aan bij beelden die dan meer een dromerig versterking of stimulans zijn voor dit verhaal en ook veel aan de interpretatie overlaten. De poezie is ook hier weer erg sterk aanwezig en vooral de gedachtenloop van Naoko die met haar verleden, haar thuis, heimwee en haar liefdes dilemma worstelt is erg mooi uitgewerkt. Echt heel mooi en dit riekt naar de volledige 5.

Oja en Mariko Okada is hier beeldschoon en deed me vaak denken aan Bellucci

Beetje een simpel en nietszeggend verhaal. Verder wel goed opgebouwd met de nodige leuke scenes en spanning. Tony Leung ziet er echt behoorlijk evil uit met een brilletje.

Toch jammer, dit had een veel boeiender werk kunnen en moeten zijn. Het was natuurlijk een fantastisch concept door een heel centrum na te bouwen, een prachtig decor voor een episch spektakelstuk. Helaas, zag ik deze grootse aanpak nergens echt terug in de film.

Verhaal is opzich heel mooi verdeeld met de verschillende karakters die allen een eigen toekomstideaal hebben en die min of meer met Sun in verband staan, waardoor deze idealen verloren gaan of juist niet. Dat Donnie Yen hier niet de hoofdrol speelt als straatschoffie met vechtskills, typeert de film ook wel weer in positieve zin.

Dat de karakters leuk zijn en goed in het verhaal passen, geef het verhaal nog geen voldoende, die is eigenlijk heel simpel en voorspelbaar, maar dat zou net voldoende moeten zijn. Alleen omvat de film, naast deze karakters, gewoon net te weinig om op het verhaal allleen te kunnen leunen, daar is het te leeg voor en wordt dus langdradig. De actie en muziek hielpen daar totaal niet bij. De gevechten zijn met zeer veel cuts en close-ups in beeld gebracht, wat veel onduidelijkheid en onrealisme oplevert, echt genieten van Donnie Yens kunsten zit er niet echt bij. Daarbij komt de onheilspellende, bombastisch muziek die op de achtergrond speelt en ineens om kan slaan naar ongepaste melodramatisch pianomuziek.. erg misplaatst allemaal.

Vermakelijk maar niet echt bijzonder helaas.

Wat ik bij Just for Kicks miste qua designers kwam gelukkig hier wel in terug met interviews van oa. Mihara en van Slobbe. Ook leuk om de Patta eigenaren Tim en Edson hier nog aan het woord te zien, voordat Patta uberhaupt bestond. Gelukkig focust deze film zich niet alleen op de gymschoenen die in de hip-hop heel erg populair zijn, en wordt er dus ook veel tijd besteed aan de schoenen van Vans en Puma. Prima, wel erg korte, documentaire met ook toffe animatie en montage.

Zou natuurlijk totaal oninteressant zijn om in deze film iemand te interviewen die geen ziel om unieke schoenen geeft. Daarentegen heb je gelijk dat de negatieve kanten van zo'n consumptie-cultuur buiten beschouwing worden gehouden. Maar het gaat ook meer om de cultuur die de sportschoen liet ontstaan en de manier hoe deze dus gegroeid is, marketingtechnisch overigens ook heel interessant. Denk daarom dat een toevoeging van de fabricage door arbeiders op lage loonkosten niet helemaal past. Alhoewel het wel een veel eerlijker beeld van deze cultuur zou schetsen, nu zie je toch alleen de (Westerse) pracht en praal.

Erg vermakelijke western variant op the Good, Bad and Ugly. Het verhaal van de film is weinig speciaal, evenals het camerawerk. Maar met een aantal uitstekende karakters die goed vertolkt worden door de aantrekkelijke cast - overigens was ik over Delon niet zo te spreken - toch zeker een aanrader. Samourai, cowboys, Indianen en naakte vrouwen, wat wil een man nog meer.

Kan er met geen mogelijkheid bij dat sommige mensen deze film als saai, tam of de typische 'Japanse stilte' film bestempelen. Dit was voor mij de eerste Tsukamoto en ik werd er helemaal in meegesleurd.

Mijn verwachting was vrij mat, ik had juist een Japans drama als die van Koreeda verwacht maar ik werd verrast door iets veel levendigers. De horror en het mysterie van het begin houden de spanning continu hoog, geen enkele saaiheid te bekennen hier. Het camerawerk is hier ook erg sterk in, door heel natuurlijk en speels door het huis en achter de karakters aan te bewegen. Daarna slaat het mysterie om tot meer duidelijkheid en wordt de focus veel meer verlegd naar liefde en identiteit. Mooie fleurige, dansende kostuums en zoals al eerder genoemd fantastisch acteerwerk door Motoki. Erg sterk veelzijdig verhaal en misschien krachtiger door zijn korte speelduur maar ben wel benieuwd hoe een langere versie hiervan zou zijn.