Opinions

Eindelijk de tweede film die ik zie van Riri Riza, waarschijnlijk de meest artistieke regisseur van Indonesië.

Heel mooi drama over de enige en zeer armoedige islamitische basisschool op Belitong, een eiland bij Sumatra. Doordat uiteindelijk de tiende leerling, een gehandicapte jongen, zich aanmeld mag er onderwijs gegeven worden. Het zijn alle tien kinderen uit de laagste klasses die geen geld hebben voor het 'normale' onderwijs, maar toch allemaal zeer leergierig zijn. Door de inzet en motivatie van de leraren, die ze uit de Islam halen, wordt aan deze kinderen met veel enthiousiasme lesgegeven ondanks vele tegenslagen. Verhaal is in dat opzicht niet heel origineel, maar wel mooi om te volgen. Cinematografisch is het allemaal wel erg goed vormgegeven; prachtige beelden van het armoedige Indonesisch platteland, de natuur en landschappen en veel oog voor details. Overigens gebaseerd op het gelijknamige boek van Andrea Hirata.

Ja deze flic viel behoorlijk tegen inderdaad. Had heel weinig inzich.

Jarmusch heeft hier gekozen om het geraamte van een misdaadthriller te gebruiken om op een poetische manier zijn punt te maken. Dit resulteert in een hele abstracte versie van een misdaadthriller waar dus alleen de essentie van dit genre in terug te vinden is. Geniaal.

Ik had het ooit wel gelezen maar was het eigenlijk alweer vergeten. Bij de aftiteling werd ik er gelukkig weer aan herinnerd dat Christopher Doyle hier de cinematografie verzorgd. Wat een pracht weet hij op het beeld te toveren; omgeving, kleur, compositie, fantastisch gewoon. Dat in combinatie met de stijl en het oog voor detail die Jarmusch van zichzelf al heeft zorgt voor een visuele overload.

Het begint alleen al interessant door de man met de vulkaan in zijn hand (Descas) die tegen Bankolé praat in een Afrikaanse taal met Franse woorden erdoorheen, wat vertaald wordt door de Engelssprekende man ernaast die vroeg of Bankole geen Spaans sprak. Ik kan nergens vinden wat de afkomst is van Descas, maar het zou met niets verbazen als alleen hij en Bankolé (Senegalees) zijn woorden begrijpen. Alles is subjectief, wat dat ook moge betekenen.

De dialogen (of eigenlijk monologen) waren bijster goed en geven je stof tot nadenken. Ik had hier graag meer van gezien. Het feit dat er alleen koffie en water werden geschonken, dat er geen technologie of wapens in gebruikt mochten worden, dat de muziek in de auto van een cassettebandje kwam, er met de trein gereisd werd valt allemaal op zijn plaats in de laatste minuten, wanneer de missie van Isaach duidelijk werd en zodoende het punt van Jarmusch.

Grappig dat ik een paar maanden geleden nog niets van Paz de la Huerta gezien had en haar nu overal in dezelfde (naakte) rol terugzie: Enter the Void, Boardwalk Empire en hier. Ik vond Bill Murray hier overigens niet overtuigend, hij lijkt naar zijn tekst te zoeken en haast in de lach te schieten?

Bizar hoe ik mezelf nu tijdens het schrijven van de review erop betrap bijna geen kritiek meer te hebben en de film bijna het volle aantal punten wil geven. Tijdens het kijken was dat net wel anders. Voorlopig houd ik het op een 4* maar de film blijft me heel erg bij.