Opinions

Zeer mooie momenten dan denk ik aan De manier waarop gebracht dat ambulances bij pa Patrick over de vloer komen of het moment waarop ik doorhad dat ma Patrick blind was, dat had ik dus pas door toen ik ze met een stok in het ziekenhuis zag, ervoor dacht ik eerder iets richting dementie achtig en zonder twijfel een bijzonder werkje binnen de Vlaamse cinema. Uiteindelijk had het verhaal (sorry ik kan hem niet laten liggen) toch net iets te weinig om het lijf. Heel het Patrick wordt omhelst door politieagent en ziet dan zichzelf terug zijn vader omhelsen gedoe, opzichtig en onnodig imo gebeuren bijvoorbeeld, lijkt mij dan om de film wat meer (geforceerde) diepgang te geven.

Maar goed, zeker genoten, Janssens speelt een rol die hem niet echt op het lijf geschreven lijkt met volle overgave en overtuiging, op vlak van geluid zat het zeer goed en hier en daar passeert er wel eens iets leuk qua camera en dergelijke meer, al bij al geslaagd maar slechts af en toe echt bijzonder.

Hij heeft er op regelmatige basis al tegen aangeschurkt maar uiteindelijk blijkt Phantom Thread het meesterwerk te zijn dat er al lange tijd inzat voor P.T. Anderson. Quasi de perfectie gewoon dit.

Onwaarschijnlijk sfeervol, heerlijk gebruik makend van een bijzonder milieu en nog meer bijzondere mensen. Klinisch en toch uitermate romantisch. Droog en toch uitermate vol leven, een niet alledaags leven maar wat voor een leven. Camera zwiert en draait wanneer het nodig is en blijft stilstaan wanneer dat gepast is. Deuntjes passeren her en der, lijken niet te blijven hangen maar zijn op maat gemaakt. Uiteraard net als het divers arsenaal aan jurken, stuk voor stuk blinken ze. En de acteerprestaties maken het echt helemaal af, van Day-Lewis hoeft dat niet eens te verbazen maar ook al de rest doet het gewoon goed, om van te smullen.

Voor mij zijn beste en zijn eerste die echt gewoon zonder fouten is, al had hij misschien zelfs nog beter geweest moest er een kwartiertje of wat van de speelduur zijn afgegaan maar ik vergeef de iets te lange lengte deze film zonder enig probleem.

Voldoende voor de muziek, de prachtige jonge dames en de toch redelijk evil head mistress maar al bij al vond ik dit niet bijzonder. Op het einde moeite om niet andere dingen te beginnen doen en dat heb ik niet zo gek snel. Tegenvaller.

Voltreffer, regelmatig hilarisch, uniek Lanthimos stijl, tegelijkertijd met duidelijke boodschappen in die nooit pretentieus of bekerende overkomen en Stone verdient alle prijzen die ze gewonnen heeft en nog gaat winnen. Hier en daar zakt het een tikje in, Alexandrië comes to mind, anders had de film de volle mep gekregen. Redelijk toegankelijk ook nog dus aan iedereen geef het een kans.