Opinions

Moet Tornado hier deels bijtreden. Die montage en special effects zijn op de duur zo irritant dat je iedere keer snakt naar een momentje zonder special effects of waar de montage het iets rustiger aan doet. Heel foute keuze om net op de belangrijke momenten voor een kutmontage te kiezen. Verder is de factor voorspelbaarheid erg groot.

Er zijn ook goede punten, goodold Danzel doet het als vanouds sterk en er zijn een paar wraakmomenten die heel proper zijn uitgewerkt.

Maar al bij al nipte voldoende en dan ben ik nog vrij gul.

Een film die mij in tranen weet te brengen en dan met één opmerking van een dokter die een eerder ernstige diagnose stelt kan doen uitbarsten in lachen moet gewoon uitzonderlijk goed zijn.

Rolf Lassgård laat voor mij één van de allersterkste acteerprestaties zien die ik tot heden heb mogen aanschouwen, ongelooflijke tour de force in een rol die toch écht niet zo simpel is lijkt me. Maar ook de bijrollen zijn perfect gecast en worden perfect uitgevoerd, van de wittenhemden over zijn buurvrouw tot de Marina met bijhorende Marina hond, geen halve seconde was ook maar één van hen ongeloofwaardig in de rol die ze moesten spelen.

En daarnaast weet de regisseur gewoon zo geweldig goed wanneer hij wat moet doen, zonder dat het daarom geforceerd is, net op het moment dat ik denk vrij in het begin ik heb het nu wel gehad met zijn mislukte zelfmoordpogingen om de x aantal minuten schakelt de film weer over richting een heel ander idee. Net als ik denk ok ik weet het nu weer wel voor even, je had een mooie intelligente vrouw waar je zot van was en zij van jou schakelt de film weer over.

Ook de muziek, die niet zo gek vaak aanwezig is komt voor mij én op het perfecte moment, keer op keer, én de muziek zelf is uitermate passend bij wat er zich afspeelt.

Tempo van de film, lag best hoog, denk ik, maar ook dat werkte gewoon zo goed, film, die toch de twee uur quasi aantikt vloog voorbij zoals ik het maar zelden heb meegemaakt en toch wordt er genoeg tijd genomen voor elke (zij)plot.

Qua camera en beeldvorming deed hij me zo hier en daar wat aan Wes Anderson denken, veel shots perfect "in het midden" het hoofdpersonage en een zekere mate van symmetrie, behoorlijk kleurrijk ook, toch zeker voor het onderwerp dat de film tracht te brengen.

Ik zou hier nog lang kunnen doorgaan maar ik vond simpelweg zo'n beetje alles goed, zoveel goede vondsten, zoveel mooie momenten, zoveel lichtheid over tegelijk toch best een zwaar onderwerp. Voor mij was dit tragikomedie op zijn aller, aller best. Volle 5* uiteraard, lang geleden dat een film mij zo achterliet.

Nee dit was het niet voor mij. Ja er passeren stevige beelden (alhoewel, het moment waarop de meest gore zaken gebeuren wordt er quasi altijd iets anders gefilmd). En hier en daar zijn er kleine lichtpuntjes te zien maar al bij al vond ik dit erg mager.

Acteerprestaties waren imo gewoon slecht, beste acteermomenten komen nog helemaal in het begin wanneer het gezin aan tafel zit en er wat over en weer gezeik ontstaat in het gezin. De twee vrouwelijke hoofdpersonages vond ik daarentegen erg matig, hoe ziek de zaken die ze meemaken ook mogen zijn, ik leefde zelden of nooit met hen mee. De personages die in deel twee van de film dan meer naar voren kwamen deden mij ook weinig of niks.

Visueel vond ik er ook bitter weinig bijzonders aan. Als je dan toch dit soort film maakt zorg dan dat ik op zijn minst regelmatig door de beelden ongemakkelijk in mijn stoel zit, nu kwam dat één keer (misschien twee met veel goede wil) naar voren.

Verder voorspelbaar als de pest, dat ze zichzelf die verwondingen aandeed had ik echt na drie seconden door en ik ben meestal de laatste die zo'n zaken door heeft bij wijze van spreken. En verder bleven de beweegredenen van een aantal personages toch erg vaag. Eerste tegenvaller van de horrorfilm ko voor mij. Toch nog 1,5* omdat er hier en daar wel lichtpuntjes zijn (figuurlijk dan).

Dan toch beide delen kunnen vinden en ik moet zeggen dat hij me ondanks zijn bijzonder lange speelduur toch wel omvergeblazen heeft, bijzonder natuurlijke manier van voortkabbelen heeft het verhaal. Zo nu en dan eens een hoogtepunt waar vrij natuurlijk naar toegewerkt wordt, prima acteerprestaties, scenario zit goed, tempo zit goed. Unieke film die ondanks zijn bijzonder lange speelduur die mij lang heeft tegengehouden, alle positieve verwachtingen inlost en op sommige vlakken zelfs nog overtreft.

Noem me ongevoelig maar het deed me allemaal weinig, binding met de personages was miniem, alleen op het einde zijn er enkele scènes die me wel wat aangrepen maar over het algemeen vond ik dit erg doorsnee. Veel te veel namen en personages ook die op je afkomen, waarvan de helft ongetwijfeld maar één keer vermeld worden in de ganse film. Beetje rommelig kort samengevat.

Ik vind het moeilijk om er echt veel over te zeggen of om correct uit te leggen waarom ik deze zo goed vind maar voor mij de beste film die ik sinds lang gezien heb / één van de betere die ik ooit gezien heb.

Acteerwerk is van het meest naturelle dat ik ooit gezien heb, ik ben het dan ook niet eens met andere mensen die hier overdreven schreeuwerige momenten blijken te zien. Ik zie hier juist, en dat is relatief zeldzaam, acteurs die volledig losgaan én het tegelijk geweldig echt houden. Ik denk niet dat ik Antoine Olivier Pilon al in iets anders heb zien acteren, maar wauw, gewoon wauw. Niet dat de twee dames veel onderdoen, dat niet, Pilon is alleen echt zo uitzonderlijk krachtig en zeldzaam sterk dat hij er zelfs met stevige concurrentie nog bovenuit springt.

Dan de soundtrack, het merendeel van de nummers zijn nummers die ik zelf niet al te vaak zou opzetten (Céline Dion brrrr, generische "boenk" muziek brrrr, ... ) maar hier is er niet één noot die verkeerd gekozen is, niet één muzikaal moment dat niet raakt en zijn zelfs de eerder genoemde artieste / nummers zaken die stevig bijdragen aan de sfeer die gezet wordt.

Is er ook nog de befaamde/beruchte en uiteraard opvallende, 1:1, ik heb nog niet opgezocht waarom Dolan beslist heeft om het te gebruiken maar wat mij betreft werk dit absoluut om dicht op de huid te zitten bij de personages, je personages echt te laten schitteren en geeft het heel de sfeer mee die over de film hangt dus zeker een terechte keuze wat mij betreft, weinig poespas nodig, gewoon drie sterke personages that's it.

En dit alles met als ik zou bijna extra zeggen, nog verhaallijnen die het vertellen waard zijn, wat doe je met een problematisch kind, al helemaal als je zelf niet meteen in grote weelde leeft en zelf meer dan moeite genoeg hebt om te overleven, wanneer je zelf in feite niet in het juiste kader valt dat de maatschappij voor je voorziet (misschien daar een reden voor de 1:1?). Een maatschappij die op haar beurt niet weet hoe zich te gedragen met of voor probleemgevallen en dan maar oplossingen zoekt waar, zou ik toch durven zeggen, vaak niemand mee geholpen is. Uiteraard komt de moeilijke band tussen kind en ouder(s) hierbij ook ruimschoots aan bod, iets waar hij het precies nog al wel eens over durft hebben als ik zijn andere titels bekijk.

Ik lees als ik eens wat over Dolan begin op te zoeken termen als genie of wonderkind, als zijn verwezenlijkingen allemaal van dit niveau zijn dan lijken die termen mij de lading perfect te dekken, ik hoop alvast met heel mijn hart dat zijn ander werk ook dit niveau haalt of op zijn minst benadert want dan heb ik nog geweldige uren voor de boeg. Sluit niet uit dat deze in mijn top tien terechtkomt.

Beetje dubbel het lijkt allemaal nogal betekenisloos verder te kabbelen en weinig emotie op te roepen, de sfeer van de tijdsperiode is ook ooit beter geweest. En toch zijn er enkele scènes waarin je beseft dat je wel degelijk helemaal mee bent met het verhaal en die alles juist doen. Degelijke film met enkele fantastische uitblinkers van scènes. 4* voorlopig.