Opinions

Dit is een sublieme film over de kunst van het toneelspelen en de manieren waarop de hallucinante werkelijkheid zich kan verbergen in de gedachten van de verteller. Het verhaal maakt gebruik van diverse stemmen. De hoofdfiguur is Riggan, de regisseur en acteur in een toneelstuk van Carver. Hij werd wereldberoemd in de vorige eeuw als de filmheld Birdman, een karakter ontleend aan een comicboek. Deze toneelfilm ‘speelt’ met en commentarieert de cultus en investeringen die gedaan worden in Marvel-comics films. De film speelt zich af tijdens een reeks voorvertoningen met als apotheose de première. De film gaat over de aanloop naar de officiële première waarbij, wordt duidelijk, de voornaamste criticus al vooraf haar standpunt heeft bepaald over de kunsten van de regisseur en bewerker van het stuk. Deze film speelt met het zelfbeeld van acteurs, verwachtingen, angsten en de waanzin van jezelf in een rol zijn. Of: wie ben ik.. En dat dan toegesneden op de vraag wat dat IK dan uitmaakt, wanneer dat Ego oplost in een filmisch moment, een comicboek karakter en een krantenartikel dat een stuk mogelijkerwijs doodt, en karaktermoord pleegt op de mensen die in dat toneelstuk meespelen of erin geïnvesteerd hebben. Daarnaast bevat deze film ook wat citaten uit andere films. Dit is een film vooral voor lezers en kijkers met oog voor meer dan een focalisator en voor kijkers die kunst met karakter en ernst, gravitas, kunnen verbinden. De vorm neigt naar ‘embedded news’ stijl, waarbij de gewone edits vervangen lijken door panning van de camera (John Ford beheerste dat stijlmiddel heel subliem). Wie avontuur wil en simpele humor moet deze film niet gaan zien, dit is een film over een toneelstuk.. Voor culturele omnivoren, niet voor univoren.. Een ‘boek’ met fragmenten dus waarin een vertelstem samenvalt met muziek-wendingen, en de monologue interieur beelden produceert. Waar de waanzin begint in de film dat te bepalen laat de regisseur wijselijk aan de kijker over. Desondanks is het slim om na het zien van deze film met bedachtzame minderjarigen te praten, want deze vorm van waanzin is in de echte, tastbare wereld heel erg ongezellig, en verscheurend. In dat opzicht wandelt de film door zijn kunstvorm behendig over dit ongemak heen. Uiteindelijk valt het perspectief van de vrijheid in deze film toch samen met een gekte... omdat het leven geen sprookje is.

Een interessante film met fraaie sfeerbeelden, die de ontwikkelingen binnen de 'nieuwe' burgerlijke maatschappij schetsen. Die film van Polanski is een persoonlijke bewerking van de Dreyfus affaire. in de film J'accuse belicht Roman Polanski de affaire Dreyfus door de ogen van majoor/kolonel/generaal Georges Picquart, die na de Dreyfus affaire benoemd wordt tot hoofd van het Statistisch Bureau van het 2de Bureau (Deuxieme Bureau), de Militaire Inlichtingendienst). Hij is de opvolger van de Elzasser Kolonel Sandherr die in 1895 wordt 'overgeplaatst' naar Montauban en 1897 aan syfilis bezwijkt. Met brede streken schetst Polanski de moraal van de Haute Bourgeois in dit tijdsgewricht, waarin lust, passie en gekwetste eer een grote rol spelen. In de film wordt de Duitse diplomaat Von Schwartzkoppen neergezet als homoseksueel, maar in werkelijkheid was Von Schwartzkoppen biseksueel en had hij jarenlang een intieme verhouding met Hermance de Weede, echtgenote van de Eerste secretaris van de Nederlandse ambassade, Jhr. Mr. Hendrick van Weede (te vinden in het Nederlandse boek van adel).

De film neemt niet alleen hier enige vrijheid met de historie, ook t.a.v. het briefje van Alexandrine over de duivelse D. (Dubois). Die krijgt in de film niet terstond de cruciale verwijzing dat Alexandrine de naam is waarmee de Italiaanse attaché Alessandro Pannizardi zijn brieven aan Von Schwartzkoppen ondertekend. Schwartzkoppen ondertekende overigens zelf met het feminiene Maximilienne..

Terwijl de film het antisemitisme aankaart, wordt nergens in de film getoond dat de virulentie van de affaire weleens verband kan houden met de Panama-kanaal-affaire en het rumoer rond het bankroet van de Union générale in 1882.

Ja, dit is een boeiend historisch drama met aandacht voor de zeitgeist, het laissez-faire van corrupte politici en het verkruimelende bastion van de oude garde, het Franse leger, maar geen historie.

In de film wordt nergens duidelijk gemaakt dat Dreyfus de man is van de nieuwe republikeinse orde. Hij is een seculiere Jood, afgestudeerd aan een Grande Ecole, een 'Polytechnicien', die behoort tot de top van nieuwe academische elite, 'een van de twaalf', waarmee de derde republiek het leger wilde moderniseren na de verloren Frans-Duitse oorlog. Kortom deze film heeft een complexe historische achtergrond, die overwoekerd wordt door de affaire Dreyfus en het wel en wee van Georges Picquart. En de echte Picquart overleed in 1914, nadat hij van zijn paard viel. Een fraai verfilm verhaal over het laffe burgermans milieu in de fin-de siecle. Boeiend om naar te kijken, met fraaie beelden die verwijzen naar schilderijen uit de 19de eeuw.

Goed psychologisch drama, gebaseerd op misstanden in het Deense Godhavn. Deze film ontving o.a. de Robert voor beste Deense film van 2017. In werkelijkheid leidden de schokkende misbruik- en mishandelings-zaken rond Godhavn overigens in 2017 ook tot een rechtszaak. En dit jaar nam het parlement in Kopenhagen unaniem een besluit over de Godhavn-zaak.

Eerder wilden 5 ministers van Sociale Zaken zich niet verontschuldigen voor de ernstige misstanden op de school. Dit is verder een dramatische film over ‘goede mensen’ die zwak de andere kant opkijken en zwijgen. Onderwijzers, artsen en hulpverleners drukken ieder onbehagen weg vanwege hun pedagogische opdracht. Het is allemaal voor de zaak... De docente Mevrouw Hammershøi, een rol van Sophie Gråbøl, vlucht aanvankelijk ook van de school zonder enige actie te ondernemen. Ongeloofwaardig? Wie het niet van zulke zwakheid wil geloven die leze toch maar eens over de holocaust en hij kijkt maar eens in de boeken van Hannah Arendt. Tot ver na 1945 geloofde men ook nog in de heilzaamheid van lijfstraffen in Denemarken. Eerst in 1967 is de geseling in Denemarken uit het strafrecht geschrapt, en werd ook het pedagogische slaan van kinderen op scholen verboden. De directeur in de film, een goede rol van Lars Mikkelsen, gaat niet mee met deze ‘nieuwe mode’. Een film met bekende gezichten uit andere Deense films en series en twee uitstekende kinderacteurs. Terecht diverse Roberts ontvangen in 2017. Ik verveelde me geen minuut.

Verder een leerzame film over stuurloze en amorele mensen die zich in het systeem verschuilen.. en een film over de kracht van de fantasie om zich te verweren tegen machtige sadistische volwassenen. Een film die past in een rij met Ciske de Rat. Goed en degelijk filmwerk, het kijken waard.

Gezien op NPO gemist. Een film bedoeld als sprookje. Met voorspelbare orthodoxe gelovigen. Begrijpen jongeren dit nog wel of zijn dit gewoon cliché’s met een toneelsausje? Voorspelbaar leuk. Ik kan niet jubelen, zoals de anderen. Geen ironie als voedingsbron gebruikt maar vooroordelen over calvinisten die hier nog ‘de jenever missen’. Calvinisme buiten de film, in de realiteit, is soms heel wat tragischer en dat is juist omdat de mensen in het echt aardiger en veel gewoner zijn. Dit is een film voor kijkers die zich graag bekreunen om wat er voor raars aan de andere kant van de rivier gebeurt. Zo goed zijn wij...

Een film die waarschijnlijk diversiteit wil omarmen. Maar deze verfilming van Dickens ontspoord en doet geen enkel recht aan het verhaal. Er zijn opvallende rollen voor Peter Capaldi, Hugh Laurie en Tilda Swinton, maar soms ontsporen die in toneelachtig gehannes, met name Capaldi’s Micawber. Zet dat eens af tegen W.C Fields zure, sublieme vertolking.. Op geen enkele manier verschijnen in deze film de complexe sociale omstandigheden van negentiende-eeuws victoriaans Engeland. Ik bedoel de grote problemen, als de harde (dodelijke) kinderarbeid, het alcoholisme onder arbeiders, de rechteloosheid van de vrouw, die was overgeleverd aan de grillen en grollen van een echtgenoot, etc. Zet ernaast het schamele vooruitzicht van ‘gevallen’ vrouwen als ‘Emily’ en je begrijpt dat de regisseur kotst op de motor van Dickens schrijverschap. (Mind you: in sommige wijken in Engelse binnensteden in de 19e eeuw bedroeg de gemiddelde levensverwachting circa 30 jaar)

Deze film presenteert diverse gezelschappen alsof we tussen 21ste eeuwse clubjes van collegestudenten pendelen, met clubleden zonder vlekjes in het gezicht, nergens een pokdalig gelaat, iedereen zonder tandverlies gezellig koutend. Nergens zie je de stank en dubbelzinnige netheid van die tijd, de discriminatie en de scherpe tweedeling in de film doorgelicht.

Blijkbaar was een gemengd spelersveld, de diverse achtergrond, belangrijker dan het verhaal zelf. Het was simpeler en aantrekkelijker geweest als diversiteit de maatstaf was, dit verhaal te verplaatsen naar India of een andere Engelse kolonie uit 19de eeuw. Literatuur moet met de tijd meegaan, maar met zoveel bokkensprongen was het beter geweest een ander, meer eigentijds verhaal te schrijven, waarin diversiteit echt tot zijn recht komt.