Opinions

Het verhaal is in de basis wel aardig en biedt kansen voor een film met mooie momenten. Die momenten zijn er zeker ook. Bijvoorbeeld als Harrison Ford de nieuwe vlam van zijn zoon ontmoet. Hij weet niet wat en met name wie hij ziet. De kijker zal dat zeker ontroeren. Lively doet het aardig en ik begrijp waarom men haar gekozen heeft. Maar die Huisman. Wilde niemand anders deze rol? Beetje geheimzinnig kijken en aan die veel te volle jaren zeventig baard zitten. Het einde is ronduit slecht en afgeraffeld. Wat de film nog enigszins tilt naar de allerkleinste voldoende is ten eerste de prachtige Saab (900?) cabrio. Wat Huisman over die Saab zegt, had van mij zijn enige bijdrage aan deze film mogen zijn. En ten tweede? De bijdrage van The Famous Boy from Hibbing, Mr. Tambourine Man himself, Bob Dylan.

Caramba, wat een dieptepunt. Dit is echt heel, heel erg slecht. Slecht scenario en tenenkrommende scènes die niet alleen fragmentarisch zijn maar waarbij de hoofdrolspelers volkomen stuurloos dwalen. Faber doet zijn best, dat moet gezegd, maar doet dat zo vet, dat het alleen maar irritatie en droefheid bij de kijker oproept. Een film om je dood voor te schamen.

Het enige waarom ik bleef kijken, is dat ongewild de kijker beelden krijgt die kenmerkend zijn voor de jaren zeventig. De beelden uit Amsterdam, de bruine interieurs, de grachten, de kenmerkende en ranzige snackbar, de kleding; allemaal een reis terug in de tijd toen de kijker nog in de lente van zijn leven was. Maar dat is vaker en veel beter gedaan. Toch?

Wat erg, wat vreselijk en dat zijn nog eufemismen. Van Fonda en Steenbergen was ik nooit onder de indruk en Bergen en vooral Keaton doen me zo terugverlangen naar de tijd van weleer.

Om Humphrey te citeren en de negatie is van mij:

Don’t play it again, Sam!

Na enige tijd merk je dat de opnamen in de crashende Alfa (mooi model overigens) verwijzingen zijn naar dat wat onvermijdelijk gaat komen in elk leven: het einde. De fragmenten die dan komen, zijn hoogte- en dieptepunten uit het leven. Vooral de mooie momenten worden geschetst en zijn dat niet de momenten die een ieder bijblijven? Ontroerend zijn de vroege ontmoetingen met zijn maîtresse en het moet gezegd: de camera is verliefd op Romy Schneider en menig kijker wordt dat ook.

Het scenario is uitstekend en de puzzelstukjes vormen op het einde een mooi en droevig geheel. Het heeft mij verbaasd dat ik in de beoordelingen niets lees over de brief. Wat een mooi motief en uitstekend ingeleid en uitgewerkt.

Michel (ik laat de filmnamen buiten beschouwing) schrijft tijdens een dieptepunt van de relatie een afscheidsbrief. Daarin schrijft hij aan Romy dat hun relatie voorbij is. Dat de liefde over is en dat ze nooit gelukkig met elkaar kunnen worden. Dat hij zelf enorm twijfelt en de relatie niet kan verbreken, blijkt al uit het feit dat hij direct na het schrijven besluit de brief nooit te versturen en te vernietigen. Hij belt haar en spreekt in dat hij graag wil dat ze bij hem komt in het hotel waar hij verblijft. De brief blijft in zijn zak zitten en wordt veel later na zijn dood aan zijn vrouw overhandigd. Deze leest de brief die niet voor haar bestemd is en denkt dat Piccoli voor zijn dood besloten heeft te stoppen met zijn maîtresse Romy. Deze heeft inmiddels gehoord dat Piccoli op haar wacht in het hotel en is daarover heel blij. Als zij uiteindelijk erachter komt dat haar geliefde is verongelukt, zal ze nooit te weten komen dat de afscheidsbrief al klaar lag om te worden verstuurd aan haar want Piccoli’s vrouw heeft de brief direct na lezing verscheurd en in een prullenbak gegooid. Beide vrouwen zullen de rest van hun leven denken dat zij de belangrijkste vrouw in zijn leven waren. Alleen de kijker kent de waarheid en hoe mooi is dat. Een film die je absoluut gezien moet hebben.

Zelden zag ik een film die ik direct het maximale aantal sterren gaf. Doorgaans is ook bij de allerbeste film wel eens een vlekje, een stukje broddelwerk of een acteur die toch niet helemaal voldoet. Maar hier gaf ik meteen al bij de eerste keer zien, de 5 volledige sterren. Wat een prachtig en menselijk verhaal over de essentie van het leven, wat een spel en hoe mooi gemonteerd ook. Hopkins en Colman dragen de film beiden. Van Hopkins wist ik al dat hij een excellente acteur is, maar ook Colman vond ik uitstekend gecast. Vond ik haar in The Crown goed, maar soms te veel maniertjes hebben, hier is zij zeker zo goed als Hopkins. Vooral op de momenten waar Hopkins weer begint over zijn liefste dochter die hij zo mist en van wie hij niet meer weet, dat ze nooit meer op bezoek zal komen, speelt Colman de sterren van de hemel. Je ziet aan haar gezicht dat ze de irritatie voorbij is en het gedrag van haar vader bedekt met de mantel der liefde. Het liefst zou ze gillen en huilen, maar ze zet alle zeilen bij en de kijker ziet alleen de tranen opwellen in haar ogen en haar mond trillen. Zeer emotionele momenten die de kijker zal doen denken aan het eigen afscheid van een vader of een moeder in de laatste levensfase. Tegelijkertijd ook een prospectief voor de kijker die al in de late herfst van zijn leven zit. In de tranen van Colman zal die de tranen van zijn eigen kind zien.

Het perspectief ligt voornamelijk bij Hopkins die bijna de hele film zich in dezelfde ruimte bevindt. De toneelachtige setting benadrukt het met de dag kleiner worden van zijn wereld. Mooi geschoten zijn ook de keren dat hij door het raam naar buiten kijkt en een wereld ziet waartoe hij ooit behoorde en waarnaar hij nimmermeer zal terugkeren.

Wellicht vindt niet elke kijker de laatste beelden even sterk en misschien net iets te veel drama. Ik ben een andere mening toegedaan. Ik vond het einde zeer passend, doordat Hopkins inmiddels zo stuurloos en angstig is geworden, dat hij terugverlangt naar de periode waarin hij altijd werd geknuffeld en beschermd: zijn vroegste jeugd. Wie kan je dan beter roepen dan je moeder of je vader? Meesterwerk, 5 sterren.

Onprettige film. Ik ben zeker een liefhebber van Franse en Belgische films maar dit product is een hele zit en steeds had ik de neiging te stoppen met kijken. Veel te veel gegil, ook door de personages die niet onder de pillen zaten of die niet geblowd hadden. Voornaamste kritiek is dat de personages (behalve Deneuve) zo overdreven bewegen, gillen en handelen. Waarom wordt er ook zo nors gekeken? Moest dat van de regisseur? Stond dat intellectueler? En waarom ziet bijna de hele familie eruit of ze dagen onder de brug hebben geslapen?

Van de te harde pianomuziek werd ik agressief maar gelukkig hoorde ik halverwege opeens Françoise Hardy. Prachtig nummer!

Maar even een tijdje geen Franse films meer. Gelukkig gaf de film zelf een uitstekende tip: Ozon!

Hooggespannen verwachtingen natuurlijk met Isabelle Huppert. De film startte uitstekend met een mooi gegeven, dat van de 'verloren' tas. Deed me denken aan een motief uit de Romantiek, maar dan verplaatst naar het heden. Maar halverwege de film al teleurstelling na teleurstelling. De verhaallijn werd steeds gammeler en deed me denken aan de vele Amerikaanse teenagerfilms met thrillerelementen.

En Isabelle, bleef ze overeind in dit puberale scenario? Eilaas! En hoe goed was in La Dentellière. Daar speelde ze ingetogen de sterren van de hemel. Nu speelde ze op de te automatische piloot met gekke maniertjes en een aanstellerige manier van kijken.

Vroeger was niet alles beter, maar La Dentellière bewijst het tegendeel. Oordeel zelf maar. Houd je van Huppert, sla deze film dan over. Toch drie sterren. Gewoon omdat Huppert in de film zit.

Ik weet dat ik de vergelijking niet mag maken, maar bij een film met als hoofdmotief Liefde, kan ik niet anders dan in herinnering roepen: Brief Encounter, In the Mood for Love, The Bridges of Madison County, Mademoiselle Chambon etc.

Natuurlijk, dit is een wel heel licht exemplaar, maar zoals de Liefde hier wordt getoond, dat gun je je ergste vijanden nog niet.

Verhaal is te mager uitgewerkt voor een speelfilm. De dochter speelt wisselend: soms tenenkrommend slecht. Eigenlijk speelt alleen Nijholt goed. Het geluid is niet denderend en de spelers zijn, vooral in het begin, slecht te verstaan. Dora van het Groen speelt gewoon zichzelf: warrig. Overigens valt op dat Nijholt een erg Indische tongval heeft. Niet storend, wel opvallend vóór iemand van de tweede generatie. Zou kunnen dat hij ermee koketteert.

Niet een film die je bij blijft. Magere voldoende.

Anna Camp speelt uitstekend en bruin haar (ik ken haar als blondine) geeft haar een neutrale uitstraling die haar rol zeker ten goede komt. Ze speelt ingetogen en vooral als de camera dicht bij haar komt, zal menig kijken, onder wie ik zeker, onder de indruk zijn.

Het verhaal begint goed, hoewel meteen al er losse eindjes zijn die de helderheid niet ten goede komen. Helaas wordt het erger en erger. Het script wordt volgestouwd met motieven die er met de haren worden bijgesleept en niet goed worden uitgewerkt. De hyperintelligente nerd met communicatieproblemen, de problemen van de drinkende aan Alzheimer lijdende vader, de zelfmoord van de moeder, de broer die door Camp ooit verlaten is en daardoor nog steeds wankelend door het leven gaat. De scriptschrijvers hadden hieraan niet genoeg: nee, hoppetee nog wat benzine op het tot al laaiende vuur: Camp is look nog lesbisch. De soapachtige gedeeltes op het strand en waarbij wordt gedanst zijn meer vulling dan dat ze het thema en de motieven ondersteunen.

Waarom dan toch nog 3 sterren?: Camp speelt alle acteurs weg, zeker haar broer Strait die wel heel weinig uitstraling heeft en maar een beetje vaag in de camera kijkt omdat hij er zelf waarschijnlijk ook niet in gelooft dat dit een levensvatbaar script is.

Er is wel een oneliner die zeer de moeite waard is en die ik nog nimmer had gehoord: je kunt niet bezuinigen op herinneringen ....Daarom toch maar 3 sterren.

Heb een half uur zitten kijken en me keer op keer doodgeërgerd aan de quasi-intellectuele toon van de dialogen. Vreselijk en niet te harden. Wellicht nog wel interessant voor het tijdsbeeld. Nasr is wat jong en oogt te weinig als de gebochelde van de Notre Dame en Snijders doet erg haar best, dat moet gezegd, Palmen neer te zetten zoals we haar kennen: vaag, irritant en O, o, o, wat ben ik toch artistiek.

Ik kan het nu even niet meer opbrengen, maar zal een tweede kijkpoging ondernemen. Misschien dat ik het dan volhoud.

Zeer onderhoudende film met wel erg veel verhaallijnen en bij tijd en wijle wat stereotype karakters. Sandra Dee is heel charmant. Mooi dat ze in de film zat. Van Lana Turner moet je houden. Ze deed me denken aan Meryl Streep; ook zo’n actrice die bewondering bij de een en aversie bij de ander (bij mij) oproept.

Toch een film die bekender mag zijn. Gewoon eens proberen als de tijd daar is.

Een film om van te houden. Deed me zeer denken aan niet de minste voorgangers: Brief Encouter, Intermezzo (met een prachtige Ingrid Bergman) en zelfs een beetje aan In the Mood for Love van Wong Kar Wai, een van mijn favorieten. De muziek ondersteunt zeer het thema van het komende verlies. Als mademoiselle Chambon viool speelt, weet je elke keer dat het een prospectief is, je voelt de dreiging van dat wat de kijker niet wil maar wat onvermijdelijk is.

Niets mis met de film dus? Toch wel. Lindon is mijns inziens niet goed gecast. Het zit hem niet in zijn spel, dat is goed, maar in zijn voorkomen, zijn maatschappelijke positie in de film en alles wat daarmee samenhangt. Hij heeft wel heel erg filosofische gedachten voor iemand die in de bouw werkt.

Maar het voorlaatste fragment, waarop zij wacht op het perron en hij naar haar toegaat en steeds meer gaat twijfelen, is uitstekend. Prachtig geschoten. Dylan zou zeggen: I It's life and life only.

Prachtige film met een ontroerend mooie Reese. Vertoont overeenkomsten met Summer of 42. In beide films zit het Ferne Geliebte-motief en ook het element dat de hoofdrolspelers voor altijd anders in de liefde zullen staan. Staat in mijn top 10!

Ben nou toch wel erg benieuwd naar de kwaliteit van deze film. Interessant zijn de sterk verschillende oordelen. Gelukkig komt deze toevallig op tv vanavond. Ik houd je op de hoogte ?

Heel behoorlijke hoofdrolspelers. Prachtige, literaire motieven: treinstation als plek waar de liefde start en afscheid neemt, het Ferne Geliebte-motief en de queeste naar geluk. De start van de film is goed maar na een half uur komen er wel veel losse eindjes. Na een uur wordt het verhaal volkomen stuurloos en onbegrijpelijk. Het gammele scenario gaat regelrecht richting afgrond en de regisseur kan de ramp niet meer voorkomen. Als het niet zo slecht was, was het om te lachen. Het enige dat op het einde de film nog heel even tilt richting de literatuur is het allerlaatste beeld waarbij bij het uitzoomen de reisbureaposter uit de droom te voorschijn komt. Te laat: de kijker heeft afgehaakt.

Deze film zal in de smaak vallen bij kijkers die houden van bruut geweld. Menig keer, wat mij betreft veel te vaak, zie je hoe een kogel dwars door een schedel gaat. Om dat filmisch zeer scherp in beeld te krijgen, is veel moeite gedaan. Jammer dat deze moeite niet is gedaan om meer aandacht aan de inhoud en de personages te besteden. Veel flat characters, weinig diepgang maar veel bloed en haat zal scoren bij de kijkers, zal de maker hebben gedacht. Past ook mooi in de tijd: veel kritiek maar geen historisch besef en al helemaal geen historische context. Waarom is niet gezorgd voor een betere inleiding over omstandigheden in Nederlands-Indië vanaf het begin of desnoods vanaf 1900? En deze film gaat gebruikt worden als lesmateriaal? Veel en betere voorlichting is nodig, zodat fouten als praten over Nederlands-Indiërs (zie een review op MovieMeter) niet voorkomen.

Maar terug naar de film. Er wordt zeker redelijk gespeeld door de hoofdrolspelers en er is niet slecht gecast. Westerling zag er volgens mij wat Europeser uit met zijn Nederlands-Griekse achtergrond, maar de jonge, naïeve en witte Nederlander met een goed hart zal menig kijker wel aanspreken. Over de uniformen twijfel ik. Soldaten toen droegen toch zandkleurige kleding en niet de camouflagekleding?

Het einde, en dat staat al vaker in de beoordelingen, is niet sterk. Lees: heel zwak en gekunsteld. Waarom is niet gekozen voor een einde dat het thema veel beter ondersteunt? Namelijk de enorme fouten die gemaakt zijn door Nederland (en niet alleen de soldaten, maar vooral de leiding en de politiek) en de net zo grote fouten van het jonge Indonesië dat na de capitulatie verschrikkelijk tekeerging tegen Nederlanders en Indische Nederlanders.

Conclusie: niet een heel slechte avonturenfilm maar historisch een gemiste kans en in ieder geval volkomen ongeschikt als lesmateriaal.

De film was zonder Naomi Watts een absolute draak geweest. Verhaal is flinterdun en de hoofdpersonen zijn zo plat als een flat character maar kan zijn. Het snufje Feel Good op het einde is voorspelbaar en maakt de film niet beter. De gebruikte symboliek (vallende pot met marmelade, het vernietigen van foto’s, de gewonde ekster en de opgeknapte ekster die de vrijheid en het luchtruim kiest), is als prospectief (soms retrospectief) te kinderlijk en ligt er duimendik op. De kijker wordt hier duidelijk onderschat, want dit is een film voor een volwassen publiek en niet voor basisschoolleerlingen.

Ben blijven kijken door Watts. Die blijft als actrice goed en ook nog erg mooi. Het laatste is mooi meegenomen. Misschien voor haar nog een halfje * erbij ?

Als je de Hitchcock verfilming kent, en geen historisch besef valt je ten deel als dat niet zo is, is het onmogelijk niet te vergelijken. Maar toch, de verfilming kijkt lekker weg en sommige momenten doen je het origineel even, heel even maar, vergeten. Uitstekende rol van de huishoudster en de film ziet er schitterend uit. Mooie opnamen en fraaie couleur locale. Goede bijrol van het kamermeisje, die zo uit een schilderij uit de late middeleeuwen kan stappen. Waarom is de herverfilming dan echt minder: de hoofdrolspelers. De heer De Winter heeft de uitstraling en het charisma van een paspop met weliswaar aristocratische kleding maar geen inhoud. En het te jonge mevrouwtje De Winter: die verwacht je aan de kassa van een Duitse prijsvechter. Wat een foute casting, hoe is dit mogelijk?

Maar de kijker komt de twee uren makkelijk door en zal daarna deze versie snel vergeten. Drie sterren en dat is afgerond naar boven.

Heel afstandelijk gefilmd met een zeer onprettige, kinderachtige en wispelturige versie van Diana. Je vraagt je af waarom deze film is gemaakt. Niets zal mij bijblijven. De meeste indruk wordt gemaakt door de Porsche. Wat mij betreft een mislukt product.

Deze film zag ik in de jaren 70 op tv en deze maakte indruk. Daarna heb ik het boek van Herman Raucher gelezen, waarbij opgemerkt moet worden dat daar de beide vrienden minder irritant zijn. Deze verkeerde casting is wel jammer. Daartegenover staat dat Hermie en Dorothy voortreffelijk spelen en wat mij betreft de juiste uitstraling hebben.

De eindscene is een van de mooiste scenes die ik ken. Een leven lang zal Hermie zich deze verliefdheid herinneren en waarschijnlijk er ook kracht uit putten.

Waarom de regisseur hier een andere structuur aanbrengt, ontgaat mij. In het boek is de structuur cyclisch. Het verhaal begint als de hoofdrolspeler na jaren weer teruggaat naar die plek van zijn jeugd en, na te hebben stilgestaan bij alles wat er is gebeurd en hoe dat hem in zijn verdere leven heeft veranderd en gesteund, vertrekt hij weer voorgoed. Dorothy is hij, mijn interpretatie, voor altijd dankbaar voor wat zij hem toen geschonken heeft........en hoe mooi is dat.

Hannah Hoekstra heeft kwaliteiten maar die Weber speelt zo slecht met dat lijzige accent. De film deed me denken aan Strawdogs, met dustin hofman, maar dan met een extreem slecht scenario.

Heb hem na een half uur uitgezet en ben gaan kijken naar het voorlaatste fragment van Days of Summer. Toen ging het wel weer.

Zucht. In het eerste uur hoop je nog op een ‘twist’ dat het goed komt. Maar steeds meer gaat het met dit ongelofelijk slechte verhaal met veel te duidelijke verwijzingen naar Dickens bergafwaarts richting afgrond. Het laatste stuk is hemeltergend. Wat een verspilling…..echt, een van de allerslechtste films die ik dit jaar gezien heb.

Misschien is het eerste half uur nog leuk voor graffiti-kunstenaars in de dop. Maar ook voor hen een tip: daarna uitzetten.

Mooi gefilmd, zeker in het begin. Interessante structuur waarbij heden en verleden door elkaar lopen, zodat de kijker inzicht krijgt in het leven van Kya. De andere spelers zijn niets meer dan flat characters. Tate is veel te zoet geschetst en kan zo weer teruglopen naar een EO-film waar die waarschijnlijk net vandaan kwam. Chase kijk te vaak lekker gemeen in de camera, zodat de kijker vanaf het begin al weet dat hij echt een nare, foute jongen is. De vader met de losse handjes is zo stereotiep slecht, hij lijkt wel een stripfiguur. Dan het scenario. Plotsklaps komt Tate het verhaal weer binnenlopen met zulke gekunstelde smoesjes en zulk slecht acteerwerk dat het wel een soap lijkt. Kya is wel slim hè. Eerst jaren alleen in de moerassen en dan toch verbaal sterk en in mum van tijd leren lezen en schrijven. Gelukkig kan zo ook extreem goed tekenen en zelfs Latijn is haar niet vreemd. Voor de kijker ging de ommekeer van analfabeet naar intellectueel in een tijdspanne van minder dan 5 minuten. Het einde was kitscherig: niet zo zeer op inhoud, als wel op de manier waarop het gefilmd is. Het was veel beter geweest te stoppen vlak na de rechtszaak met een subtiele verwijzing naar de halsketting die toch in het bezit bleek van Kya. Het is niet echt een heel slechte film, maar het rammelende scenario zal menigeen boven de 15 jaar toch wel storen. Dat is jaren geleden heel wat beter gedaan in een film met Reese Witherspoon; niet als regisseur maar als beginnend filmsterretje. Die film heet: Man in The Moon.