Opinions

The Social Network is een film over het ontstaan van Facebook. In eerste instantie een oninteressant gegeven want hoe onderscheidt Facebook zich van andere bedrijven? Waarom moest er nou juist over Facebook een film worden gemaakt?

In mijn perspectief heeft dit met name te maken met de populariteit. Mensen vinden dit leuk om te zien omdat ze Facebook geweldig vinden, het dagelijks gebruiken, en zichzelf erin kunnen herkennen. Helaas heb ik niet zo veel met Facebook, en vind ik dit verhaal (op deze manier) niet waardig om verfilmd te worden.

Een van mijn eerste kritiekpunten is de dramatiek. Eigenlijk was alleen de relatie tot Edouardo enigszins boeiend. We weten allemaal dat Facebook succesvol is, dus we hoeven eigenlijk nergens bang voor te zijn. De film mist spanningsbogen, en wat overblijft is Hollywood pulp.

De film zou het moeten hebben van de dialogen. En er wordt inderdaad heel erg veel gepraat in deze film. Echter is het heel vervelend als er veel gepraat wordt, en je niets voor de personages voelt. Bijna alle personages in de film zijn onsympathiek. Want, ook al zegt de film van niet, is Mark Zuckerberg een vreselijk personage.

Het uitgangspunt van de film had zich simpelweg veel meer moeten focussen op Zuckerberg. Haal de rechtzaken weg, de reutemeteut over het bedrijf, en ongeveer 80% van de dialogen - en focus op wat Facebook met Zuckerberg doet. Dat lijkt mij boeiender.

Fincher weet ook niet meer waar hij mee bezig is. Vaak tergende muziekkeuzes. En eigenlijk weinig visueel 'leuke' dingen. Het is degelijk... maar dat vind ik niet goed genoeg. Al helemaal niet als je Fincher soms erg toffe dingen ziet doen, met bv. Fight Club, The Game of Panic Room. Zoals donnie darko hierboven al zegt, het is 'gewoon' vakmanschap.

De film kijkt dus wel gemakkelijk weg. Aan het eind had ik het gevoel dat er nog veel meer zou moeten komen, maar was ik toch wel blij dat er niets kwam. The Social Network mist sfeer en inhoud.

2*

Wow.

Heb deze film al een lange tijd op de (virtuele) plank laten staan, en vraag me niet waarom. Een film die enorm onder mijn huid heeft weten te kruipen. Dit kwam door het realisme opgewekt door een prachtige cinematografie ingevuld met de meest menselijke personages. Het is een gegeven dat ik steeds vaker tegenkom; het gevoel dat ik niet meer naar een film kijk. Dat ik zelf de puzzelstukjes van wat ik te zien krijg moet invullen naar mijn eigen interpretatie. Misschien is dit niet enorm van toepassing bij het simpele verhaaltje, maar zeker bij de verhouding tussen de personages. En ik begin dit steeds beter te waarderen.

De shots zijn magnifiek. Shots die perfect gesynchroniseerd zijn op elkaar. Vaak shots die weinig lijken toe te voegen, maar toch kloppen, passen, en een dromerige sfeer weten te creeeren...

Waar ik wel negatief over ben is het geluid van de film. Het gitaardeuntje werkte, en het was een enorme opluchting bij de aftiteling het complete nummer te horen. Maar in tegenstelling tot de beelden was het geluid soms erg zwaar afgekapt naar een andere geluidsstroom. Verder mocht er van mij wanneer er buiten werd opgenomen wel een windfilter worden toegepast. Ik begrijp dat de wind een keuze is, en het draagt bij aan de sfeer, maar soms stoorde het.

Ik vraag me af hoe een script van zo'n film er uit ziet? Want qua verhaal en dialoog heeft de film weinig om handen. Het lijkt mij in elk geval logisch dat deze film niet werd geproduceerd vanwege het geschreven script. Want hoe zou je zo'n verhaaltje nou 'aan de man' krijgen?

Maar goed. Ik sta nu wel te trappelen om Tokyo.Sora te zien.

En bijna vergeten te vermelden: Aoi Miyazaki

4.5*