Opinions

Een veredelde aflevering van menig mysterie/misdaad tv-serie. Mooier geschoten, betere acteurs en meer production-value, maar daar blijft het dan ook bij. Het verhaal mist 'iets' dat het bijzonder maakt. De vertelling is saai, heeft een vreselijke tv-serie structuur (het constant wegknippen naar de moord... en is eigenlijk een opeenstapeling van clichés. De film is in principe oerdegelijk, maar probeert gewoon niets om zich boven deze degelijkheid uit te laten stijgen. Objectief 3*, subjectief 2*.

2.5*

In plaats van deze avond te kijken naar 'Gone Baby Gone', heb ik toch maar besloten deze op te nemen om een review te schrijven over Irréversible. Een review die ik al veel te lang uitstel. Maar nu ik de film weer vers in het geheugen heb, wordt het maar eens tijd. Mijn waardering voor deze film blijft dan ook maar groeien...

Irréversible maakt gebruik van uiterst experimenteel camerawerk. Een bijna constant bewegende camera die zich langzaam voortbeweegt langs de gebeurtenissen. Op deze manier zijn de cuts tussen scenes erg natuurlijk, en ik vind het uiteindelijk een geslaagd visueel trucje. De camerabewegingen lijken mee te gaan met de emotie en sfeer van de scenes, waarbij de camera op een gegeven moment zelfs een soort hartkloppingen nabootst. Erg knap en uniek camerawerk.

Het geluid, en dan vooral die akelige lage herhalende toon, creëert telkens weer de geschikte sfeer. Die extreem lage toon (28Hz) zorgt schijnbaar ervoor dat men zich onwel en misselijk gaat voelen - uiteindelijk een erg geslaagde sfeermaker. Deze film heeft dan ook een uitgebreid palet aan sferen. Hels, opgefokt, vertederend, jolig....

Ik vindt het knap hoe met deze sferen is gespeeld, en wat voor psychologisch effect het omdraaien van de film heeft. Op het ene moment zitten we in de tunnel naar een van de bruutste, meest realistische, harde, nare scènes te kijken in de historie van film, waarna we terecht komen op een gezellig feest waar twee personages zitten te grappen. Dit voelt dan opeens zo irrelevant, omdat je nog steeds de beelden van de verkrachting in je hoofd hebt. Maar langzaam wordt je dan toch meegezogen met de sfeer van het feestje, en de verdere gebeurtenissen. Tot het flikkerende licht aan het einde van de film je maar al te goed herinnert aan het begin van de film, oftewel het einde.

Ik genoot van de rood/oranje kleuren in het duister, maar ook de belichting bij het feest was erg goed gedaan. Leuk waren die visuals bij de trap. En gelukkig kon ik op het einde weer opgelucht ademhalen bij de scène in het gras. Prachtige kleuren.

Wanneer ik probeer te denken aan kritiek op deze film weet ik eigenlijk maar weinig te verzinnen. Waar ik eerst vond dat Noé simpelweg te ver ging met zijn film, zie ik daar nu eerder een positief punt in. Mijn eigen waardering voor film verandert constant. En nu verlang ik eigenlijk steeds meer naar zulke experimentele cinema.

De film kent mooie ronde personages:

De motivaties van de personages, beginnende met de wraaklust van Marcus, opgepompt door cocaine, denkend dat hij de wereld aankan en zijn geliefde kan wreken. Pierre die eigenlijk nog steeds van Alex houdt, en ook van Marcus, en werkelijk over zijn grenzen wordt meegesleept door Marcus, om uiteindelijk tot zijn daad te komen in Club Rectum. Alex die twijfels heeft over Marcus als vader. De driehoeksverhouding tussen de personages. De baby die op een bepaalde manier de climax is van het verhaal, omdat eigenlijk alle gebeurtenissen beginnen bij de zwangerschap van Anna. Want als zij niet zwanger was geweest, had ze geen ruzie gehad met Marcus over zijn onvolwassenheid, en was er helemaal niets gebeurt.

Het is bijna niet te geloven dat Noé maar zo'n drie pagina's script had geschreven. Maar daardoor zijn de gebeurtenissen vanaf het feest denk ik ook zo veel realistischer.

Tijdens de scene in Club Rectum was er op een gegeven moment een masturberende gast die mij heel erg deed denken aan Gaspar Noé. En na de trivia op IMDB te doorzoeken, bleek het hem nog echt te zijn ook!

"Fearing that he will be labeled homophobic, director Gaspar Noé went back to the Rectum set after the main production was completed and shot a short cameo as the masturbating man. "

Het wordt maar eens tijd om tot een conclusie te komen. Audiovisueel is Irréversible een meesterwerk. De film weet een wijd scala aan krachtige sferen op te roepen. Cassel is misschien wel mijn favoriete acteur, maar iedereen speelt erg realistisch. De film weet op een unieke manier een verhaal te vertellen, en te visualiseren. Deze film weet eigenlijk alles te doen wat ik zoek in een film, en er is eigenlijk niets dat mij nog tegenhoudt de maximale score toe te kennen.

5*