Opinions

Een nieuwe Woody Allen film is er natuurlijk elk jaar en hoewel niet altijd even sterk, besloten we Blue Jasmine in het Filmtheater te kijken. Geen verkeerde inschatting want al na een paar minuten was het duidelijk dat we met onze neus in de prijzen waren gevallen.

Een sterke Kate Blanchet vertolkt de titelrol. Een op de rand van instorting balancerende praatzieke vrouw van hogere klasse die door het faillissement en de suïcide van haar overspelige echtgenoot (Alec Baldwin, eveneens in een sterke rol) noodgedwongen bij haar halfzus intrekt. Deze woont in een huurwoning in een mindere buurt van San Francisco, is gescheiden en werkt als caissière in een buurtsupermarkt.

Gelardeerd met flashbacks maken we nader kennis met de twee halfzussen, blijft een clash tussen de verschillende sociale klassen niet uit en zien we Jasmine steeds verder wegzakken in zelfmedelijden op haar zelfverkozen dieet van zenuwpillen en wodka.

Wat ons betreft terecht dat nu al gefluisterd wordt dat Blanchet voor haar rol in deze film een oscar moet krijgen. Typisch en ditmaal (gelukkig) ijzersterk Allenentertainment van de bovenste plank. Gaat het zien!

Zag deze film een jaar of 25 geleden en wat was blijven hangen was de vriendschap die ontstaat tussen de drac en de mens. Ik ben niet een doorsnee sci-fi-fan, maar heb zo mijn momenten. Deze film wilde ik in elk geval graag nog eens terugzien. Wordt alleen wat lastig als je geen titel weet en geen namen weet van de acteurs. Totdat enkele weken geleden een vriend van me wist te vertellen dat de drac werd gespeeld door Louis Gosset jr. Toen was de titel van de film via IMDB natuurlijk zo gevonden. Gisteravond heb ik de film dan na al die jaren weer eens teruggezien. Natuurlijk zijn de special effects van toen niet te vergelijken met die van nu en heeft de film ook niet de snelheid die soortgelijke films nu zouden hebben. Desondanks heb ik me geen seconde verveeld. Leuk de film terug te zien en hem nu dan ook te kunnen raten. Ik geef hem drie sterren.

Matige film met een Johnny Depp die maar geen genoeg kan krijgen van zijn Jack Sparrow-personage. Aan het eind van de film roept the lone ranger naar analogie van het origineel "hi-ho silver" tegen zijn paard waarop Tonto hem met klem verzoekt dat nooit meer te doen. Laten we in vredesnaam hopen dat het een voorziene blik is van de indiaan opdat ons het vervolg waar het einde van de film toch duidelijk naar knipoogt, bespaard blijft.