Log

Ik keek erg uit naar deze film, maar helaas vond ik het een beetje tegenvallen. Anya Taylor-Joy vind ik normaal gesproken een leuke actrice (zoals in The Menu), maar in deze rol was ze het net niet. Ze kwam simpelweg veel te schattig over en miste die echte, angstaanjagende dreiging die een gevaarlijke killer hoort te hebben.

Over Kate Mara als Lee Weathers heb ik een dubbel gevoel. Aan de ene kant speelt ze een hele stoere, koelbloedige en professionele zakenvrouw. Aan de andere kant vond ik de plottwist — dat zij zélf ook een synth is — niet echt denderend. (En eerlijk is eerlijk: ik ergerde me mateloos aan die haarlok die continu voor haar oog hing en die ze steeds weg moest vegen. Als je je werk zo serieus neemt, neem dan ook een kapsel dat beter werkt).

Gelukkig waren er ook een paar pluspunten. Paul Giamatti speelt de rol van de klootzak weer eens geweldig, maar waarom hij Morgan zo erg moest uitlokken zal ik niet begrijpen.. en Rose Leslie doet het heel goed als Amy. Haar shock en angst kwamen erg overtuigend over. Des te vreemder vond ik het dat Lee haar en Skip aan het einde zomaar opeens neerschoot. Dat was echt een wtf-moment dat totaal onnodig voelde en alleen maar meer vragen opriep. En dat Dr. Ziegler zó snel zelfmoord pleegde? Don't get me wrong, ik snap heel goed dat je je na 5 jaar kan binden aan een kind en het als je eigen kind begint te zien, maar het kind is geen mens, het is een experiment, je bent een wetenschapper, dan weet je toch van tevoren dat er een kans is dat het experiment mislukt en het abrupt beëindigd moet worden? Zijn emotie en verdriet zag ik verder ook niet echt. Het emotionele gedeelte van de film raakte me daardoor niet zo erg. Vooral als het experiment gewoon overduidelijk gevaarlijk en manipulerend is, zoveel mensen aanvalt en je als hele groep nog steeds alles probeert goed te praten en op een domme manier liefkozend probeert te praten met dat ding.

Het eindgevecht was niet heel bijzonder en de hele film voelde eigenlijk meer als een losse lange aflevering van een serie dan als een volwaardige bioscoopfilm. Het was leuk om Brian Cox nog even op het laatst te zien, maar je mist eerlijk gezegd niet heel veel als je deze overslaat.

Het idee en het sci-fi verhaal vond ik erg interessant, maar het einde bleef wel wat vaag. Pas op het allerlaatste moment vallen sommige puzzelstukjes op hun plek, en zelfs toen moest ik op internet opzoeken wat er nou precies gebeurde met de vrouw en wat de dochter van plan was. Het had mij heel erg geholpen als er korte flashbacks in de film zaten. Bijvoorbeeld een scène waarin we zien hoe de mensheid werd uitgeroeid, of hoe de vrouw (Hilary Swank) als kind de bunker moest ontvluchten. Dat had het verhaal een stuk duidelijker gemaakt.

Daarnaast vielen me een paar dingen op die niet echt realistisch voelden. Zo lijkt het alsof ze vooral heel veel maïs eten (de vrouw in de container at bijna alleen maar maïs denk ik), maar op alleen maïs kun je op de lange termijn helemaal niet gezond overleven. Ik ga er vanuit dat ze af en toe ook een vogel of vis ving, aangezien ze ook een hond heeft. Ook de operatiescène waarin de dochter de kogel uit de vrouw haalt vond ik vreemd. De vrouw wil geen verdoving en ligt hevig te bewegen van de pijn, terwijl de dochter heel voorzichtig in de wond moet boren. In het echt zou zoiets natuurlijk meteen helemaal misgaan.

Ook het einde voelde qua logica een beetje dubbel. Ik snap dat het neerschieten van de robot-moeder symbool staat voor de dochter die nu de leiding overneemt, maar het voelde onlogisch. De robot had vlak daarvoor namelijk zelf al gezegd dat die ene robot omhulsel maar een klein onderdeel is van de totale AI. Dus waarom überhaupt nog neerschieten.

Mijn grootste punt is dat de film van mij wel een stuk enger en duisterder had gemogen. De makers houden het allemaal erg braaf en netjes. Het was veel vetter geweest als de robot-moeder echt angstaanjagend was. Bijvoorbeeld met een gruwelijke scène waarin we zien hoe koud ze reageert als een kind 'mislukt', en dat je ziet hoe ze haar vorige kinderen in de verbrandingsoven gooit.

Al met al is het een erg leuke sci-fi film om een keer gezien te hebben als je houdt van dit soort futuristische films die je laten nadenken. Met een wat engere sfeer en een duidelijker einde had hij alleen nog veel beter gekund. Ik kreeg namelijk meer vragen in mijn hoofd dan dat er vragen beantwoord werden, maar het idee voor de film vond ik zeker leuk bedacht.

Omdat ik na het kijken van SOULM8TE helemaal in de stemming was voor een lekkere AI-killer-robot-film, besloot ik de volgende dag meteen Companion op te zetten. De trailer en de eerste dertig minuten trokken me eerlijk gezegd voor geen meter aan, maar naarmate het verhaal vorderde, werd het gelukkig wel een stuk leuker en spannender. De film pakt namelijk uit met een ontzettend sterke en verfrissende twist: ineens blijkt de robot de 'goederik' te zijn en zijn het de mensen die zich als monsters gedragen.

Helaas laat de film qua schrijfwerk en logica wat steekjes vallen naarmate het einde nadert. Zo vond ik het heel vreemd en onrealistisch hoe Patrick van het ene op het andere moment veranderde in een killer-robot, zonder dat Josh hem überhaupt had gemodificeerd denk ik? En hoe slim is het als de robots niet eens weten dat ze robot zijn? Wat heeft dat voor toegevoegde waarde aan het verhaal en hoe logisch is dat als een robot (zoals Patrick) zelf uit kan puzzelen dat ie een robot is? Ook de beslissing van Teddy om Iris volledige controle én een kill-functie te geven is simpelweg niet slim van hem. Welk robotbedrijf geeft een Android nou de functie om te doden? Als ze daarna op een killing spree gaat, is Teddy juridisch gezien immers direct de sjaak. Het had veel logischer geweest als Iris met behulp van Teddy afrekende met Josh, of dat Teddy alle opgeslagen videobeelden van Iris naar de politie had doorgestuurd.

Het eindgevecht had daardoor ook wat beter gekund. Toen Josh zichzelf tegen het pistool drukte dat Iris op hem richtte, verwachtte ik eigenlijk dat hij ijskoud zou zeggen: "Your programming still doesn't allow you to kill me." In plaats daarvan roept hij: "I'm still a part of you." Dat vond ik toch een beetje matig geschreven. Het werd er net wat te dik bovenop gelegd om een geforceerde girl power-boodschap af te geven van "you're in control baby, don't let no man control you!" Ik snap de boodschap op zich wel, maar het zorgt er wel voor dat je de film aan het einde wat minder serieus neemt. Dat Iris vervolgens rustig wegrijdt alsof er niks aan de hand is, maakte het iets te rooskleurig.

Al met al is Companion een film die zeker potentie had, maar door de wat gebrekkige uitvoering aan het einde niet 'wauw' wordt. Misschien had ik te hoge verwachtingen bij deze. Ik vond SOULM8TE nét wat spannender, maar door de originele twist is Companion alsnog een leuke film om een keer gezien te hebben op een luie avond.

Zojuist gekeken. Is het vernieuwend? Nee. De film deed me erg denken aan voorgangers zoals AfrAId (2024), de eerste M3GAN film (2022), T.1.M. (2023) en de Child’s Play-remake uit 2019. Toch heb ik me er echt prima mee vermaakt. Het is zo'n heerlijke thriller waarbij je continu op het puntje van je stoel zit te denken: "Oh shit, wat gaat ze nú weer doen?!"

Toch laat de film op een paar cruciale punten steken vallen voor mijn gevoel:

- Te gehaast qua opbouw: De actrice die de Android speelt is erg aantrekkelijk en de chemie is er, maar het cruciale "verbindingsproces" tussen mens en robot wordt afgeraffeld in een snelle montage. Zonde! Dat hadden ze (en niet alleen vanwege de spicy scènes;) ) veel dieper, uitgebreider en trager uit mogen werken om de obsessie geloofwaardiger te maken.

- Veel te braaf voor een horror: De film speelt het continu te veel op 'safe'. Waarom blijft bijvoorbeeld de babymama ongedeerd? En de dood van Ben met die auto? Boring! Hoe vet en disturbing was het geweest als hij de crash overleefde en de robot heel langzaam en wreed zijn hoofd van zijn romp schroefde?

- Rare keuzes voor een moordmachine: De scène met de bezorger werkte ook niet voor mij. Een ijskoude killer-robot gaat niet eerst uitgebreid de verleidster uithangen in de slaapkamer om daarna pas toe te slaan. Een robot denkt efficiënt: lok hem mee met een snelle orale beurt en bijt de boel er in één keer af. Of het feit dat ze jaloers is op alle andere vrouwen in zijn leven en hamert op het feit dat ze nooit hangende borsten en grijze haren zal krijgen als normale vrouwen. Als ze dat verder zouden uitwerken: Hoe disturbing zou het zijn als ze bijvoorbeeld het skelet van zijn dode ex-vrouw opgroef, naast hem legde in huis om vervolgens te zeggen: "Zie je wel David! Zo ziet ze er nu uit! Ik zal nooit zo worden David! Kijk haar aan David! Kijk nu naar mij!" Dat is pas efficiënte én gruwelijke horror, maar misschien ga ik iets te ver haha.


Echt "horror" kan ik SOULM8TE dus niet noemen, het is eerder een beklemmende sci-fi thriller. Het idee is ontzettend leuk, maar de uitvoering had een stuk ongeremder, langer en vooral veel duisterder gemogen. Toch zeker leuk om een keer gezien te hebben. Kom maar op met dat tweede deel, maar laat die robot de volgende keer wel echt losgaan!

Ik ging War Machine in met vrij lage verwachtingen. Ik ging ervan uit dat het de zoveelste standaard actie- of oorlogsfilm zou worden, maar de onverwachte sci-fi twist kon ik juist erg waarderen. Ook is Jai Courtney niet bepaald een van m'n favoriete acteurs, maar gelukkig viel zijn screentime reuze mee.

Het idee van een buitenaardse alien-robot klonk op papier misschien wat vreemd, maar in de praktijk werkte het verrassend goed. Het gaf me een beetje de nostalgische ED-209 vibes uit de klassieke RoboCop-films. Toch had het wezen wat mij betreft op sommige momenten wel net wat enger en dreigender mogen zijn.

Veel recensenten hier stoorden zich blijkbaar aan het overdreven pro-Amerikaanse ’USA! USA!’-gevoel, maar dat vond ik reuze meevallen. Ik heb films gezien waar dat er veel dikker bovenop lag. Waar ik me wel een klein beetje aan ergerde, waren een paar kleine punten. Neem de vrouwelijke soldaat tijdens de achtervolging: die blijft tijdens het racen maar achterom kijken om "Hang on!" te schreeuwen. In zo’n dodelijke situatie hou je natuurlijk gewoon je ogen op de weg en schreeuw je naar achteren zonder om te kijken. Ook de grote speech van het hoofdpersonage tegen de soldaten in de hangar aan het einde vond ik een tikkeltje cringe, maar heel storend werd het gelukkig nooit.

War Machine is gewoon een vermakelijke actie-scifi die heerlijk wegkijkt op een luie dag waarop je toch niks gepland had. Het nieuws dat Netflix vanwege het grote succes groen licht heeft gegeven voor deel twee vind ik dan ook erg leuk. Ik heb zeker zin in het vervolg.. hopelijk maken ze de alien-robots daarin net wat angstaanjagender!

Ik had van tevoren nog nooit van Passenger gehoord, dus ik dacht eerlijk gezegd dat het niet veel bijzonders zou zijn. Omdat de recensies toch best oké waren, besloot ik de film een kans te geven. En ik werd aangenaam verrast.

De mannelijke hoofdrolspeler kende ik al uit de Bad Boys-films en de vrouwelijke hoofdrolspeler zag ik voor het eerst. Wat een leuke vrouw. De twee hadden ook een fijne chemie samen en ze kwamen overtuigend over als een stelletje.

Voor deze film geldt wel: verwacht niet te veel, zet je verstand op nul en ga er gewoon lekker voor zitten. Ik vond de slechterik (de demon of geest) eerlijk gezegd niet heel eng. Het was ook jammer dat we zo weinig over hem te weten kwamen en dat de hoofdpersonen zelf niet wat meer op onderzoek uitgingen. Het had allemaal zeker nog wel een stuk enger en spannender gekund.

Normaal ben ik niet zo van de schrik-momenten (jumpscares), maar in deze film vond ik ze goed gelukt, vooral in het begin. Fijn ook dat ze er niet te veel van gebruikten.

Conclusie: prima film om een keer gezien te hebben. Het is geen meesterwerk, maar het kijkt heerlijk weg als je zin hebt in een vermakelijke griezelavond!

Eerlijk is eerlijk: ik had in eerste instantie totaal geen zin in Obsession. Met het idee dat dit wel weer het zoveelste dramatische romcom- of tienerverhaal zou worden, ging ik er puur in vanwege de opvallend hoge cijfers en goede reviews. Mijn plan was simpel: als het eerste kwartier me niet wist te pakken, ging hij gewoon uit.

Dat bleek gelukkig nergens voor nodig. De film verraste me vanaf het begin. Al het "romantische" gedoe werd verrassend snel en effectief samengevat, waardoor het tempo er meteen goed in zat. De jonge acteurs leveren ontzettend sterk werk af, de herkenbare onzekerheid en de cringe-momenten uit je eigen tienertijd waren bijna voelbaar en zorgden voor een fijne, realistische basis.

Wat de film echt de moeite waard maakt, is dat het géén voorspelbaar happy ending voorgeschoteld krijgt. Het randje duisternis blijft tot het einde hangen.

Mijn enige echte puntje van kritiek zit in een onbenut potentieel van de lore. Op een gegeven moment pleegt de hoofdrolspeler een telefoontje waarin de stem aan de andere kant vraagt: "Wil je met haar praten?", waarna je de echte Nikki op de achtergrond wanhopig hoort schreeuwen en huilen. Dit vond ik een van de meest beklemmende en creepy scènes van de hele film, naast de creepy bewegingen van Nikki in het donker wat ik overigens geweldig vond gedaan. Helaas bleef het bij die ene scène. Ik was enorm benieuwd geweest naar de plek waar de echte Nikki al die tijd vastzat terwijl een mysterieus wezen haar lichaam overnam. Het was fantastisch geweest als ze dat wat meer hadden verkend.

Al met al is Obsession een ontzettend aangename verrassing. Het schudt het genre op een leuke manier op en is leuk om een keer te kijken. Wat mij betreft smaakt dit absoluut naar meer: een vervolg (of een nieuw project van deze regisseur) zie ik heel graag verschijnen!