Opinions

Man, waarom worden er niet meer van dit soort films gemaakt? Fantasy is echt een prachtig genre waarmee je zoveel kunt. De meeste fantasy-films die ik ken zijn zulke reusachtige producties dat ze al hun schoonheid verliezen. Soms wordt het zelfs kitsch- achtig (zoals Alice In Wonderland van Tim Burton).

Pan's Labyrinth is gewoonweg prachtig. Hij was veel te snel af gelopen voor mij. Mooi, sprookjesachtig, maar toch integer. Ook met een fijn, duister sfeertje. Twee uren om je vingers bij af te likken.

Fantastisch in zijn genre. Horrorfilms kunnen soms tegen het oppervlakkige aanzitten, dat is met deze niet zo. Drama/horror is een geweldige combinatie voor een verhaal en Låt den Rätte Komma In bewijst dat. De balans tussen een subtiele cultfilm en een dramatische horrorvertelling is uitstekend. Hij word nergens te raar, maar blijft de hele speelduur lang magisch en bijzonder.

Het is volgens mij geen geheim dat het de Scandinavische filmindustrie meezit dat hun taal zo mooi en zelfs een beetje buitenaards klinkt. Elke zin uitgesproken klinkt als zang. Ook de wat donkere sfeer die we wel vaker terug zien komen in veel Scandinavische werken is een uitstekend hulpmiddel voor het versterken van een duister, maar ontroerend verhaal als dit.

Het duo acteerde sober maar mooi. Dit hield de film redelijk licht. Door zijn kilheid en soms grauwe, maar toch zachte uitstraling is Let the Right One In eindelijk niet nog-zo'n horrorfilm, maar een op zichzelf staand verhaal met een knipoog naar de wat oudere monsterfilms. Door de kinderlijkheid van de gruwel in deze film, is al het bloed goed te verdragen en krijg je een ongelofelijk erg gevoel van sympathie voor de hoofdpersonages wat zorgt voor een niet overdreven, maar toch een erg aandoenlijke spanning die de film onderscheidt van andere horrorfilms.

Wat de film ook bijzonder maakt is dat hij niet te veel leunt op suffe horrortrucjes als schrikmomenten en zwaar gehijg, maar juist kiest voor een meer unieke manier van vertellen waarin er plaats wordt gemaakt voor melancholiek en mysterie. In plaats van de sensatie op te zoeken zoals veel vampierenfilms doen, is het verhaal van Let The Right One In juist kaal. Dat is echter geen probleem, want hierdoor ligt de focus van de kijker geheel op de wat vreemde, romantisch getinte relatie tussen een 'normale' jongen en een bloedzuigend dametje.
De film verliest helaas op een gegeven moment even zijn kracht, namelijk wanneer de blonde madam in een vampier veranderd en vervolgens wordt aangevallen door katten.
Hierbij verloor ik even mijn interesse. Naar mijn mening een beetje mager geschoten bijverhaal waaraan veel meer aandacht had geschonken moeten worden of juist helemaal niet.

Voor de mensen die hem nog gaan kijken; laat je alsjeblieft niet afschrikken door mogelijke vooroordelen tegenover de oppervlakkigheid van vampieren in films, of vampieren in zijn algemeen. Ik had ze ook, maar ik geef nu toch verdomme een 4,5*.

Ik vond het een erge mooie film. Er zit heel veel in qua filosofie volgens mij, dat sommigen op de site wellicht gemist hebben.
Bijbelse verwijzingen zitten er zeker in, maar niet alleen het verhaal van Job dat inderdaad een beetje makkelijk gedaan is. Interessanter is wanneer de Russische priester over Leviathan spreekt. Het oude testament zegt iets als dit: Can you pull in the leviathan with a fishhook or tie down his tongue with a rope? Can you put a cord through his nose or pierce his jaw with a hook? Will he keep begging you for mercy? Will he speak to you with gentle words? Will he make an agreement with you for you to take him as your slave for life? If you lay a hand on him, you will remember the struggle and never do it again! Any hope of subduing him is false; the mere sight of him is overpowering. No-one is fierce enough to rouse him. Who then is able to stand against me?

Leviathan zou je dus associëren met de grootste en machtigste. Ik geloof dat hiermee de burgemeester werd bedoelt; je kunt hem aanvallen, maar je zult hem nooit neer kunnen halen. Toch biedt de film hoop tegenover de corrupte leiders. We zien in de film het skelet van een walvis, of eerder, Leviathan zelf (Leviathan betekent ook walvis). Dit suggereert volgens mij de kwetsbaarheid van de grootste, dat zelfs zij vernietigd kunnen worden. Dit komt ook terug wanneer de burgemeester tegen zijn zoontje zegt: God ziet alles wat je doet. Dit kun je zien als de uitspraak van een man die toch wel een zeker schuldgevoel heeft en hoopt dat zijn zoontje niet wordt zoals hij.
Ook wordt er in de film kritiek geleverd op het orthodoxe geloof in Rusland dat onder één hoedje lijkt te spelen met de corrupte burgemeester. Afgezien van dit, is de film wel erg spiritueel en komt God vaker terug. Niet alleen in de natuurbeelden, maar ook voordat de vrouw zelfmoord pleegt ziet ze God in het water. Ik ben zelf niet gelovig, maar bij mij kwam het zo over: God zit niet in de mens of in de priesters, maar in de branding van de zee en het slaan van de golven.

Misschien zit ik er helemaal naast qua dingen, maar de film bevat naar mijn mening meer inhoud en diepgang dan sommigen hier doen geloven.

Tja, het ziet er allemaal erg mooi uit. Maar sorry, voor mij is het allemaal veel te gelikt. Het boek gelezen, vond ik erg mooi. Maar als film valt hij me tegen. In het boek is er nog een zekere afstandelijkheid aanwezig. In de film verliest het verhaal wat van zijn mysterie, wat ik erg jammer vind. De scènes worden met een goede dosis drama uitgespeeld. Met de sfeer slaat deze film voor mij de plank mis. Te kleurrijk, te sprookjesachtig. Niet mijn ding. Verder geen slechte film ofzo, ik kan me goed voorstellen dat dit mooi gevonden wordt.