Opinions

Amaai. Lang geleden dat ik nog tranen met tuiten heb gehuild. Emmers vol.

Eigenlijk is het een perfecte familiefilm en vooral een ode aan de hond/huisdier. Leuk koppeltje, enkele grappige scènes. Het eerste uur kan misschien wat saai overkomen maar is onmisbaar voor de aanloop naar het dramatische einde. Natuurlijk zijn er een paar situaties die nogal vreemd overkomen baas die blij is met zijn werknemer omdat die een column schrijft over diens hond en bovendien hem opslag geeft ook Bij mij zou het gene waar zijn de verschillende huizen die het koppel zomaar kan betalen Oh well, the suspension of disbelief heet dat dan. Ik zal er niet moeilijk over doen.

Het wordt pas echt mooi als de aftakeling van Marley begint en zijn eindelijke dood. Het verdriet van het gezin en vooral Wilson is hartverscheurend mooi in beeld gebracht en niet fake (iets wat nog niet zo vanzelfsprekend is in Amerikaanse flms). Ikzelf heb geen hond maar een kat en herkende de vele situaties van ergernis maar ook liefde die een huisdier je schenkt. Ik weet dat als mijn kat ooit sterft dat heel ons gezin ondersteboven gaat zijn, en ik hoop dat we zo'n mooi afscheid aan ons kat geven als Wilson en Aniston aan Marley.

4*

Geweldige avonturenfilm! Ik verbaasde me erover hoe nostalgisch de film al aanvoelde toen ik hem gisteren nog eens zag.
Het karakter Zorro heeft me altijd wel gefascineerd, en vind het zwaardvechten altijd wel leuk om naar te kijken (ik heb zelfs vroeger met plastieken toestanden zitten zwaardvechten met vriendinnetjes, haha, kan best pijn doen aan de handen) Conclusie: Goede choreografie

De film heeft een geweldig tempo, al had het iets korter gemogen. Ik vind het einde nogal sneu, typisch Hollywood, om Hopkins te laten sterven. Ik bedoel, hij had nog krachten genoeg om Montero te verslaan na zo'n energievragend degengevecht en dan sterft hij

Maar voor de rest, aan de acteerprestaties niets aan te merken, leuk leuk!

(en Catherine Zeta Jones is verschrikkelijk mooi, werkelijk adembenemend)

4*

If you're from Africa, why are you white?

Leuke film die me bij iedere kijkbeurt wel vrolijk weet te maken.
Natuurlijk is ie voorspelbaar, maar zo zijn de meeste films van dit genre en het stoort me totaal niet.

Het begint leuk met de introductie van de doorsnee Amerikaanse high school met zijn bende weirdo's, coolerds.. en op kop de plastics. Hij is heel overdreven, met een duidelijk satirisch knipoogje naar de 'standensamenleving' in de high school.
Regina wordt uitstekend vertolkt door Rachel McAdams, en ik hou van Amanda Seyfried in deze film. Hoe ze de domme plastic speelt De fiilm zit ook nog eens vol met oneliners en memorabele quotes, met als hoogtepunt voor mij toch de scheldtirade van Janis Eenmaal wanneer Regina wordt omver gereden gaat het een beetje bergaf, maar het was een leuke en onverwachte wending.

De poging om de plastics te 'saboteren' is best leuk uitgewerkt. Het liefdesverhaal erin is jammer genoeg erg standaard en het einde zorgt voor een serieuze tegenvaller wanneer Cady een morele les geeft. Zorgt toch enige ergernis.
De film zit vol typetjes, maar dat maakt het geheel des te satirischer. Al moet ik toch zeggen dat Damian soms te gay is, nuja.

Mooie rol ook van Lindsay Lohan. Het is niet simpel om eerst 'de brave' te spelen, dan 'de bitch' zonder je sympathie te verliezen en daar is ze goed in geslaagd.
Het is jammer dat ze (in deze situatie toch), geen rol als Cady meer kan spelen zonder haar geloofwaardigheid te verliezen. En ze was een frisse verschijning. Hopelijk komt ze er bovenop, want ik zag haar graag bezig.

3,5*

Agree. Nee, ik weet bitter weinig over de echte Marilyn Monroe, al vind ik het mysterieuze en tragische aan haar leven best fascinerend.
Maar als ze echt was zoals deze film liet uitschijnen, dan had ik haar -sorry Marilyn fans - allang van de set gedropt. Ze wist haar teksten niet, was wispelturig als de wind, totaal onprofessioneel, geen greintje zelfvertrouwen... wat me dan nog het meest verbaasde waren de steeds weer ophemelende reacties aan haar adres die in scherp contrast stonden met haar povere acteerkunsten. De scènes die ze goed deed, had blijkbaar alleen te maken met haar gemoedstoestand. Volgens mij heeft vooral de media haar groot gemaakt. En haar uiteindelijk ook ten gronde gericht. Wat ik wel vind, is dat Marilyn over een enorme dosis charme beschikte, en dat zag ik zeker terug in de rol van Williams.

Hoewel ik niks heb aan te merken op de acteerprestaties (Brannagh, Williams en Dench vond ik super) boeide de verhaallijn langs geen kanten bij me. Er werd teveel op Colin (ik ergerde me dood aan die kerel) gefocust en ZIJN relatie met Marilyn, ipv Marilyn zelf. Maar we krijgen maar een oppervlakkige en cliché schets over 'het gezicht achter het masker'. Mijn vriendinnen en ik waren trouwens ongelooflijk verontwaardigd dat die Colin Emma Watson liet zitten voor Marilyn, en dan vooral dat hij zonder veel gene terug bij haar aanklopte
Anyway, lang geleden dat ik nog zo ontgoochelend de cinemazaal verliet.

2*